Псалтыр 37 псалом
Псалтыр
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2012
Давідава. Ня злуйся на ліхадзеяў, не завідуй крыўднікам;
Псальм Давідаў. На ўспамін.
Бо, як траву, іх уборзьдзе скосяць, і, як зялёнае зельле, яны зьвянуць.
Госпадзе, не ўшчувай мяне ў абурэнні Тваім і не карай мяне ў гневе Тваім.
Спадзявайся на СПАДАРА й рабі дабро; жыві на зямлі й жывіся вернасьцю.
Бо стрэлы Твае працялі мяне і апусцілася на мяне рука Твая,
І любуйся ў СПАДАРУ, і Ён дасьць табе жаданьні сэрца твайго.
няма нічога здаровага ў маім целе праз гнеў Твой, няма супакою касцям маім праз грахі мае,
Узвалі на СПАДАРА дарогу сваю, і спадзявайся на Яго, і Ён зьдзее,
бо правіннасці мае вышэй галавы маёй узняліся, прыгнятаюць яны мяне вельмі, быццам вялікі цяжар.
І вывядзе, як сьвятліню, справядлівасьць тваю, і суд твой, як паўдня.
Сасмярдзелі і нагнаіліся раны мае праз дурноту маю.
Будзь ціхі перад СПАДАРОМ і чакай Яго. Не квяліся з дасьпяваючага на дарозе сваёй, з чалавека, злосныя замеры дзеючага.
Сагнуты і прыгнечаны я надзвычайна, цэлы дзень хадзіў засмучаны.
Узьдзержуйся ад гневу і пакінь абурэньне, не квяліся; гэта адно да благога.
Бо крыжавіна мая напоўнілася ліхаманкай, і няма нічога здаровага ў маім целе.
Бо нягодныя будуць адцяты, а спадзяючыя СПАДАРА адзяржаць зямлю.
Прыгнечаны і прыніжаны я надзвычайна, роў я ад трымцення сэрца майго.
Яшчэ крыху, і няма нягодных; і ўглядайся на месца ягонае, і — няма яго.
Госпадзе, перад Табою ўся жальба мая, і ўздыханне маё не ўтоена ад Цябе.
Але лагодным спадзець зямля і будуць любавацца вялікім супакоям.
Затрапяталася сэрца маё, пакінула мяне сіла мая; святло вачэй маіх — і таго няма са мною.
Нягодны задумляе супроці справядлівага і скрыгоча на яго зубамі сваімі;
Прыяцелі мае і блізкія мае сталі наводдаль ад пакутаў маіх, а сваякі мае сталі здалёк.
Спадар сьмяецца зь нягоднага, бо Ён бача, што прыходзе дзень ягоны.
І расставілі пасткі тыя, што шукалі душу маю, а тыя, што вельмі жадалі мне ліха, прамаўлялі падступнае і цэлы дзень планавалі хітрасці.
Меч агаляюць нягодныя і напінаюць лукі свае, каб паваліць убогага а галечу, зарэзаць тых, што ходзяць нацянькі.
А я, быццам глухі, не чую і, як нямы, не адкрываю вуснаў сваіх.
Меч іхны ўвыйдзе ў собскае сэрца іхнае, і лукі іхныя зломяцца.
І зрабіўся я, быццам чалавек, які не чуе і не мае ў вуснах сваіх апраўданняў.
Валей малое ў справядлівага, чымся багацьце ў шмат нягодных;
У Табе бо, Госпадзе, надзею маю, Ты выслухаеш, Госпадзе, Божа мой.
Бо плечы нягодных зломяцца, але СПАДАР падпірае справядлівых.
Дык вось я кажу: «Хай не пацяшаюцца з мяне, калі хістаюцца ногі мае, хай не ўзвышаюць сябе перада мной».
СПАДАР ведае дні беззаганных, і спадак іхны на векі будзе трываць.
Я ўжо магу хутка зваліцца, і боль мой заўжды перада мной.
Не засаромяцца яны ў благім часе і ў дні галадові будуць насычаныя.
Дык і прызнаюся ў сваёй правіннасці і з прычыны граху майго я ўстрывожыўся.
Але нягодныя загінуць, непрыяцелі СПАДАРОВЫ, як сытыя авечкі, шчэзнуць, як дым, яны шчэзнуць.
Але непрыяцелі мае жывуць, і яны сталі дужэйшымі, і памножыліся тыя, што ненавідзяць мяне несправядліва.
Пазычае нягодны і не аддаець, але справядлівы робе ласку і даець.
І тыя, што ліхам адплачваюць за дабро, нападаюць на мяне, бо іду я следам за дабром.
Бо дабраславёныя Ім адзяржаць зямлю, праклятыя Ім будуць выгублены.
Не пакідай мяне, Госпадзе, Божа мой, не адступайся ад мяне,
Ад СПАДАРА сігні людзіны ўстаноўлены, і дарозе ейнай Ён прыяе.
спяшайся мне на дапамогу, Госпадзе, Збаўца мой.
Як яна паваліцца, яна ня зрынецца стрым галаву, бо СПАДАР падпора рукі ейнае.
Малады я быў, і застараўся, і ня бачыў я справядлівага пакіненага ані насеньня ягонага просячага хлеба.
Ён цэлы дзень робе ласку і пазычае, і насеньне ягонае ё дабраславенствам.
Адхінайся ад ліха, і рабі дабро, і жыві на векі;
Бо СПАДАР любе суд, Ён не пакіне дабрачэсьлівых сваіх, навекі захаваюцца; але насеньне бязбожных выгубіцца.
Справядлівым спадзець зямля; і яны будуць жыць на векі на ёй.
Вусны справядлівага выказуюць мудрасьць, і язык ягоны гукае праз права;
Закон Бога ягонага ў сэрцу ягоным, і ступы ягоныя не пакаўзнуцца.
Цікуе бязбожны на справядлівага, ён шукае яго забіць.
СПАДАР не пакіне яго ў руццэ ягонай і не абвінуе яго на судзе ягоным.
Спадзявайся на СПАДАРА і глядзі дарогі Ягонай, — і Ён падыйме цябе, каб тэ’ спала зямля; на адцяцьце бязбожных ты будзеш глядзець.
Я бачыў бязбожніка неміласьціўнага, што шырыўся, як мясцовае зялёнае дзерва;
І я прайшоў, і гля, яго няма; я шукаў яго, і не знайшоў.
Зважай на беззаганнага і глядзі на пасьцівага, бо канец такой людзіне ё супакой.
Але выступнікі будуць супоўна зьнішчаны, канец нягодных адцяты.
Спасеньне справядлівых ад СПАДАРА; Ён горад іхны ў часе бяды.
І памагае ім СПАДАР, і вывальняе іх; Ён вывальняе іх ад бязбожных і выбаўляе іх, бо яны здаюцца на Яго.
