Псалтыр 51 псалом
Псалтыр
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2012
Кіраўніку хору. Псальма Давідава,
Кіраўніку хору. Маскіль. Давідаў.
Як Нафан прарока прыходзіў да яго, просьле тога, як ён увыйшоў да Бат-Шэвы.
Пасля таго, як Даэг эдаміт прыйшоў да Саўла і паведаміў яму, кажучы: «Давід увайшоў у дом Ахімэлеха».
Зьмілуйся над імною, Божа, подле ласкі Свае; подле множасьці міласэрдзя Свайго затры выступы мае.
Чаго фанабэрышся злосцю, ты, магутны [сваёй] несправядлівасцю?
Шмат разоў абмый мяне з бяспраўя майго і з грэху майго ачысьці мяне.
Увесь дзень думаеш пра загубу; язык твой, як вострая брытва, ты, крывадушнік.
Бо выступ свой я ведаю, і мой грэх кажначасна перад імною.
Любіш ты ліхое больш за добрае, хлусню больш, чым казаць справядлівае.
Табе, Табе аднаму я ізграшыў і благое ў ваччу Тваім зрабіў, так што Ты справядлівы ў слове Сваім і беззаганны ў судзе Сваім.
Любіш ты розныя пагібельныя словы, хітры язык!
Вось, у бяспраўю я створаны, у грэсе зачала мяне маці мая.
Таму знішчыць цябе Бог да канца, адпіхне цябе, і выкіне цябе з палаткі, а корань твой — з зямлі жывых.
Вось, Ты жадаеш праўды ў нутру і схаваную мудрасьць аб’явіў імне.
Убачаць справядлівыя і спалохаюцца, і будуць смяяцца з яго:
Разграшы мяне гізопам, і буду чысты; абмый мяне, і буду бельшы за сьнег.
«Вось жа чалавек, які не прызнаў Бога сваім прыстанішчам, але надзею сваю паклаў у вялікім багацці сваім, і ўздужэў у злачынствах сваіх».
Дай імне пачуць радасьць а весялосьць, няхай ушчоляць косьці, Табою пакрышаныя.
А я вось, як аліўка зялёная ў доме Божым. Я паклаў надзею ў міласэрнасці Божай навечна і на векі вечныя.
Схавай від Свой ад грахоў маіх і ўсі бяспраўі мае затры.
Буду Цябе славіць на векі за ўсё, што ўчыніў Ты, і буду чакаць імя Твайго, бо яно добрае, перад святымі Тваімі.
Сэрца чыстае ствары ў імне, Божа, і дух шчыры аднаві ў імне.
Не адкінь мяне ад відзеньня Свайго й Духа Сьвятога Свайго не адбірай ад мяне.
Зьвярні імне радасьць спасеньня Свайго й духам ахвотным паддзяржы мяне.
Буду вучыць выступнікаў дарогаў Тваіх, і грэшнікі да Цябе будуць наварачацца.
Вывальні мяне ад крыві, о Божа, Божа спасеньня майго, і пяяць будзе язык мой справядлівасьць Тваю.
Адчыні вусны мае, Спадару, і мой рот выкажа хвалу Тваю.
Бо Ты ня хочаш аброку; я аброк бы ўсепаленьне, Табе ня будзе прыемна.
Аброкі Богу — дух зломлены, сэрцам зломленым а пакрышаным Бог не пагрэбуе.
Добра ўчыні Сыёну подле зычаньня Свайго, пабудуй сьцены Ерузаліму;
Тады Ты захочаш аброкаў справядлівасьці, усепаленьня а цэлых аброкаў; тады ўзьнясуць цяляты на аброчнік Твой.
