Псалтыр 39 псалом

 

 

Кіраўніку хору, Ідуфуну. Псальма Давідава.

 

Кіраўніку хору. Псальм Давідаў.

Я казаў: «Я буду сьцерагчы дарогі свае, каб імне не грашыць языком сваім; я буду дзяржаць у роце сваім закілзы, пакуль бязбожныя супроці мяне».

 

Чакаючы, дачакаўся я Госпада, і Ён схіліўся да мяне.

Я занямеў, бязмоўны, маўчэў праз дабро, боль мой удражнены.

 

І выслухаў лямантаванне маё, і вывеў мяне з долу пакуты і з балоцістай багны; і паставіў Ён на камень ногі мае і ўмацаваў хаду маю.

Распалілася сэрца мае ў нутру маім, у думках маіх узгарэлася цяпло; я гукаў языком сваім:

 

У вусны мае ўклаў Ён песню новую, песню Богу нашаму. Убачаць многія і спалохаюцца, і будуць мець надзею ў Богу.

«Азнаймі імне, СПАДАРУ, мера дзён маіх, што за яна, — буду ведаць які мінаючы я!

 

Шчасны чалавек, які спадзяванне сваё ўсклаў на Госпада і не зважае на ганарыстых ды тых, што схіляюцца да маны.

Вось, як пядзі, Ты даў імне дні, і век мой як нішто супроці Цябе. Адна марнасьць кажны чалавек, нават станаўкі. Сэля.

 

Безліч учыніў Ты, Госпадзе, Божа мой, цудаў Тваіх, што ж да Тваіх задум аб нас — то няма таго, хто б быў падобны да Цябе. Калі захачу я абвясціць і ўчыніць прамову, яны памножацца звыш меры.

Адно, як сьцень, ходзе чалавек; адно дарма ён трывожыцца, зьбірае і ня ведае, хто пабярэць.

 

Ахвяры і прынашэння не захацеў Ты, але цела мне прыгатаваў. Цэласпалення нават за грэх не патрабаваў Ты,

Дык цяпер, СПАДАРУ, чаго я чакаю? Спадзева мая на Цябе.

 

тады сказаў я: «Вось, іду; на пачатку кнігі напісана пра мяне.

З усіх выступаў маіх ратуй мяне, грэбаваньням дурнога ня ўчыні мяне.

 

Захацеў я, Божа мой, выканаць волю Тваю; і закон Твой — у сэрцы маім».

Я занямеў, я не адчыняю вуснаў сваіх; бо Ты ўчыніў.

 

Расказаў я пра справядлівасць Тваю ў вялікай святыні; вось, вусны мае не буду стрымліваць я; Госпадзе, Ты зведаў.

Адвярні ад мяне выцень Свой; ад цяцьця рукі Твае я канаю.

 

Справядлівасці Тваёй не хаваў я ў сэрцы маім, расказаў пра праўду Тваю і збавенне Тваё. Не хаваў я міласэрнасці Тваёй і праўды Тваёй у вялікай святыні.

Упікамі за бяспраўе ты зырыш чалавека, — нішчыш, як моль, дарагое яму. Адна марнасьць кажны чалавек. Сэля.

 

Ты ж, Госпадзе, не аддаляў літасцей Тваіх ад мяне; міласэрнасць Твая і праўда Твая заўсёды падтрымліваюць мяне,

Пачуй малітву маю, СПАДАРУ, і на галашэньне мае нахіні вуха; на сьлёзы мае не маўчы; бо я чужаземец, аселы, як усі бацькі мае.

 

бо ліха з усіх бакоў абступіла мяне, і няма яму вылічэння; аблыталі мяне правіннасці мае, і не здолеў я ўбачыць [іх]. Сталася іх больш, чым валасоў на галаве маёй, і сэрца маё пакінула мяне.

Адвярніся ад мяне, і я ажыву ўперад, чымся адыйду, і ня будзе мяне».

 

Зрабі ласку, Госпадзе, каб вырваць мяне; Госпадзе, паспяшайся, каб падтрымаць мяне.