Псалтыр 104 псалом
Псалтыр
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2012
Дабраслаў, душа мая, СПАДАРА! СПАДАРУ, Божа мой! Ты вельма ўзьвялічыўся, сьцёй а вяліччам Ты апрануўся;
Вызнавайце Госпада і прызывайце імя Яго, абвяшчайце між народамі пра справы Яго.
Каторы акрываешся сьвятлінёю, як адзецьцям; расьцягаеш нябёсы, як заслону;
Спявайце Яму і грайце псальмы Яму, апавядайце пра ўсе Яго цуды.
Каторы кладзеш у воды бёрны пакою Свайго; Каторы робіш булакі цялежкамі Сваімі; Каторы ходзіш на крылах ветру;
Пахваляйцеся іменем святым, хай цешыцца сэрца тых, што шукаюць Госпада.
Каторы робіш духі ангіламі Сваімі, палаючае цяпло — службітамі Сваімі.
Шукайце Госпада і магутнасці Яго, аблічча Яго шукайце заўсёды.
Заклаў зямлю на подах яе, каб не пахіснулася на векі;
Памятайце пра цуды Яго, якія ўчыніў, знакі Яго і прысуды Яго вуснаў.
Як адзецьцям, глыбінёю Ты накрыў яе; воды стаялі на горах;
Патомства Абрагамава, слугі Яго, сыны Якубавы, выбраннікі Яго.
Ад ганеньня Твайго яны ўцяклі, ад гуку грому Твайго яны пабарзьдзілі.
Ён, Госпад Бог наш; па ўсёй зямлі суды Яго.
Падняліся горы, апалі даліны на месца, што Ты заклаў ім.
Памятае Ён вечна пра Свой запавет, пра абяцанне, якое даў Ён на тысячу пакаленняў,
Граніцу правёў, каб не пераступілі яны, каб не зьвярнуліся яны пакрыць зямлю.
на прымірэнне, якое ўсталяваў Ён з Абрагамам, і пра прысягу Сваю Ізааку.
Ты крыніцы абарачаеш у цур’і, меж гор яны цякуць;
Устанавіў Ён гэта для Якуба, як закон для Ізраэля, як вечнае прымірэнне,
Пояць усі палявыя зьвяры; дзікія аслы праганяюць смагу сваю.
кажучы: «Табе дам зямлю Ханаан, як шнур спадчыны вашай»,
Ля іх маюць свае сялібы птушкі нябёсныя, памеж гольля, пушчаюць голас.
калі былі лікам малымі, вельмі нешматлікімі і прыхаднямі ў ёй
Ён пое горы з пакояў Сваіх; з пладоў справаў Тваіх зямля сыціцца.
і вандравалі ад племя да племя і ад валадарства да другога народа,
Ён расьціць траву статку і зяленіва на службу чалавеку, каб дастаць емя зь зямлі.
не дазволіў Ён, каб [які] чалавек крыўдзіў іх і пакараў за іх цароў:
І віно вяселе сэрца людзіне, алей робе від бліскучым, і хлеб моцне сэрца людзіны.
«Не чапайце намашчэнцаў Маіх і прарокам Маім не рабіце зла».
Сыцяцца дзервы СПАДАРОВЫ, кедры лібанскія, што Ён пасадзіў,
А потым наклікаў голад на зямлю, і змарнаваў увесь запас хлеба.
Ідзе птушкі гнезьдзяцца, бусел, кіпрысы дом яго,
Паслаў перад імі чалавека; у няволю быў прададзены Язэп.
Высокія горы дзікім козам, скалы — схоў трусом.
Сціснулі кайданамі ногі яму, у жалеза ўвайшла шыя яго,
Ён прызначыў месяц на поры, сонца знае заход свой.
пакуль не надышло слова Яго, пакуль прамова Госпада не ачысціла яго.
Ты робіш цямноту, і ноч настаець, у ёй усі зьвяры лесавыя кратаюцца,
Паслаў цар і вызваліў яго, валадар народаў даў яму волю;
Левяняты равуць здабытку й шукаюць у Бога жыру свайго.
устанавіў яго гаспадаром над сваім домам і князем над ўсёй сваёй маёмасцю,
Сонца ўзыходзе, яны зьбіраюцца й кладуцца ў норы свае.
каб вучыў ён князёў яго паводле волі сваёй і каб яго старцаў навучаў мудрасці.
Чалавек выходзе на работу сваю й да працы свае аж да вечара.
І ўвайшоў Ізраэль у Егіпет, і Якуб стаў прыхаднем у зямлі Хама.
Якія вялікія справы Твае, СПАДАРУ! Усі Ты ўчыніў мудрасьцяй; зямля поўная меньня Твайго.
І Ён размножыў вельмі народ Свой і зрабіў яго мацнейшым за яго непрыяцеляў.
Вось, мора вялікае а шырокае, а ў ім няшчысьлёныя паўзуны, жывёла вялікая й малая;
І павярнуў Бог іх сэрца, каб у нянавісці мелі народ Яго і каб хітрасць чынілі супраць слуг Яго.
Там плаваюць караблі; Левяфана гэнага ўхармаваў, гуляць у ім.
Паслаў Ён Майсея, слугу Свайго, Аарона, якога абраў.
Гэтыя ўсі чакаюць Цябе, каб Ты даў ім жыр упару.
Паклаў Ён на іх словы знакаў Сваіх і цудаў у зямлі Хама.
Даеш ім, яны зьбіраюць; адчыняеш руку Сваю, яны сыцяцца дабром.
Наслаў цемру і зрабіў цёмна, але яны працівіліся словам Яго.
Ты хаваеш від Свой, яны пужаюцца; Ты адбіраеш дых іхны, здыхаюць і ў пыл свой зварачаюцца;
Перамяніў воды іх у кроў і вынішчыў іх рыбаў.
Пасылаеш Дух Свой, яны ствараюцца, і Ты аднаўляеш від зямлі,
Спарадзіла іх зямля жабаў аж да пакояў цароў іх.
Хай будзе слава СПАДАРОВА на векі; хай цешыцца СПАДАР з учынкаў Сваіх.
Сказаў Ён, і прыляцела хмара мух, і скініфы — па ўсіх межах іх.
Ён гляне на зямлю, і яна дрыжыць; даткнецца гор, і кураць.
Учыніў Ён ім град замест дажджу і агонь палымяны ў зямлі іх.
Буду пяяць СПАДАРУ, пакуль жыву; буду пяяць Богу свайму, пакуль быцьцё мае.
Пабіў вінаград іх і фігі іх і панішчыў дрэвы ў іх межах.
Няхай думка мая будзе прыемная Яму; я буду весяліцца ў СПАДАРУ.
Сказаў, і нахлынула саранча і вусені, якім не было падліку.
Няхай зьгінуць грэшнікі ізь зямлі, і няхай нягодных ня будзе болей. Дабраслаў, душа мая. СПАДАРА! Галілуя!
І пажэрла яно ўсю траву ў іх зямлі, і пажэрла яно плод зямлі іх.
