Псалтыр 73 псалом
Псалтыр
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Чарняўскага 2012
Псальм Асафа. Які ж добры Бог для прастадушных! Ён Госпад тым, хто чысты сэрцам.
Маскіль. Асафа. Чаму, Божа, Ты адпіхнуў нас да скону, няўжо ўзгарэўся гнеў Твой на авечак пашы Тваёй?
А мае ногі ледзь не спаткнуліся, ледзь не абарваліся крокі мае,
Успомні пра сход Твой, якім Ты завалодаў ад пачатку. Ты адкупіў жазло спадчыны Тваёй, гару Сіён, на якой Ты пасяліўся.
бо пазайздросціў я бязбожным, гледзячы на спакойнае жыццё грэшнікаў.
Узнясі крокі Твае да вечных руін: усё знішчыў непрыяцель у святыні.
Бо няма для іх ніякіх перашкод, здаровае і сытае чэрава іх.
Равуць тыя, што ненавідзяць Цябе, пасярод сходу Твайго; усклалі яны знакі свае як знакі [перамогі].
На працы чалавечай няма іх і не церпяць яны бічаванняў разам з людзьмі.
Яны прыпадобнілі сябе да тых, што высока ўзносяць сякеру ў лясным гушчары.
Таму пыха ў іх — як каралі, і імкненне да гвалту, як адзенне, пакрыла іх.
Разбілі яны дзверы яе ўшчэнт; зруйнавалі бердышамі і сякерамі.
Выступае, быццам з тлустай глебы, несправядлівасць іх, вырываюцца вонкі задумы сэрца.
Падпалілі яны агнём свяцілішча Тваё, ганебна скінулі на зямлю хорам імя Твайго;
Здзекуюцца яны і прамаўляюць благое, з высокай пасады несправядліва прамаўляюць.
прамовілі яны ў сэрцы сваім: «Знішчым іх усіх разам». Спалілі яны ўсе святыні Божыя на зямлі.
Размясцілі яны на небе вусны свае, а язык іх прайшоў па зямлі.
Знакаў нашых мы не бачым, ужо няма прарока, і няма ў нас таго, які б ведаў, як доўга гэта будзе.
Таму і сядзяць яны на вышыні, і поўныя воды не дойдуць да іх.
Дакуль жа, Божа, будзе здзекавацца непрыяцель? Ці ж вечна будзе знеслаўляць праціўнік імя Тваё?
І сказалі яны: «Адкуль ведае Бог, і ці ёсць веданне ва Узвышняга?
Чаму ж Ты адводзіш руку Тваю і трымаеш правіцу Тваю за пазухай Тваёй?
Вось, тыя самыя грэшнікі і тыя, што жывуць багата ў свеце, атрымалі яшчэ большае багацце».
Але ж Бог — наш цар спрадвеку, учыніў Ён збаўленні пасярод зямлі.
І сказаў я: «Значыць не дарэмна ачысціў я сэрца сваё і ў беззаганнасці вымыў рукі мае;
Ты рассек мора магуццем Тваім, сцёр галовы драконаў у водах.
і цярпеў я бічаванні цэлы дзень, і пакаранне маё — раніцаю».
Ты растаптаў галовы Левіятана, аддаў яго на ежу марскім страшыдлам.
Калі б сказаў я: «Я буду гаварыць, як тыя», то здрадзіў бы роду Тваіх сыноў.
Ты прабіў крыніцы і ручаі; Ты высушыў велічныя рэкі.
І я разважаў, як жа зразумець гэта; напружанне было ў вачах маіх,
Твой дзень і Твая ноч; Ты змайстраваў свяцілы і сонца.
пакуль не паглыбіўся ў святую справу Божую і не асэнсаваў іхняга канца.
Ты ўсталяваў усе межы зямлі, лета і зіму — Ты стварыў гэта.
Памясціў Ты іх сапраўды на коўзкай дарозе, скінуў іх у бездань.
Помні пра гэта: непрыяцель зняважыў Госпада, і народ неразумны зняславіў імя Тваё.
Якімі ж спустошанымі засталіся яны! Нечакана збяднелі яны, загінулі ад жаху.
Не аддавай звярам душы тых, што вызнаюць Цябе, і не забудзь навечна пра душы бедных Тваіх.
Быццам сну пасля абуджэння, Ты адцураешся іх, узняўшыся.
Зірні на запавет, бо сховы зямныя поўныя прыбежышчаў гвалту.
Паколькі раздражнялася сэрца маё і нутро маё кіпела,
Хай пакорлівы не вяртаецца пасаромленым; бедны і ўбогі хай хваляць імя Тваё.
і я быў неразумны і нічога не ведаў: як жывёла, быў я перад Табою.
Уздыміся, Божа, будзь суддзёю ў справе Тваёй; памятай пра ганьбаванні Твае, якія цэлы дзень спараджае неразумны.
Але я заўсёды з Табою, Ты трымаеш правую маю руку.
Не забывайся на галасы непрыяцеляў Тваіх; заўсёды ўздымаецца гоман праціўнікаў Тваіх.
Вядзеш мяне сваёю парадаю і ў канцы прымеш мяне ў хвалу.
Каго, апроч Цябе, маю я ў небе? І калі я з Табою, зямля мяне не захапляе.
Знемаглося цела маё і сэрца маё. Скалой-апорай сэрца майго і доляй маёй вечнай — Бог.
Бо вось, тыя, што адступаюць ад Цябе, пагінуць. Выгубіш усіх, што адкінуліся ад Цябе на распусту.
Мне ж добра быць блізка да Бога, мець у Госпадзе Богу прытулак сабе. Абвяшчу пра ўсе справы Твае ў брамах Сіёна.
