Псалтыр 89 псалом
Псалтыр
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Чарняўскага 2012
Паэма. Этана Эзрахіта.
Маленне Майсея, чалавека Божага. Госпадзе, Ты стаўся нам прыстанішчам з пакалення ў пакаленне.
Міласэрнасць Госпада вечна буду апяваць, з пакалення ў пакаленне абвяшчаць буду праўду Тваю вуснамі маімі.
Перш чым паўсталі горы і нарадзілася зямля і сусвет, і спакон вякоў, і на век Ты — Бог.
Бо Ты сказаў: навечна збудавана міласэрнасць, у нябёсах зацвярдзіў Ты вернасць Тваю.
Ты вяртаеш чалавека ў парахно і Ты сказаў: «Сыны чалавечыя, вярніцеся».
Пастанавіў Ты запавет выбранніку Твайму, прысягнуў Давіду, слузе Твайму:
Бо тысяча гадоў перад вачамі Тваімі, як учарашні дзень, які прамінуў, і начная варта.
«Навечна зацверджу Я патомства Тваё і збудую сталец Твой з пакалення ў пакаленне».
Ты аддаляеш іх, і стануць яны сном:
Нябёсы будуць вызнаваць цуды Твае, Госпадзе, і праўду Тваю на сходзе святых.
зранку — як трава, што прабіваецца, зранку цвіце і вырастае, вечарам вяне і ссыхае.
Бо хто на воблаках зраўняецца з Госпадам, хто стане падобны Госпаду паміж сыноў Божых?
Бо мы марнеем ад гневу Твайго і ў абурэнні Тваім стурбаваліся.
Бог, годны ўшанавання на нарадзе святых, вялікі і жахлівы Ён над усімі, хто навокал Яго.
Ты паставіў несправядлівасці нашыя перад вачамі Тваімі, цёмныя справы нашыя — у святле аблічча Твайго.
Госпадзе, Божа магуццяў, хто падобны да Цябе? Магутны Ты, Госпадзе, і праўда Твая — навокал Цябе.
Бо ўсе нашы дні прамінаюць уў гневе Тваім, спыняюцца гады нашыя, быццам дыханне.
Ты валодаеш гордым морам, Ты суцішваеш узбураныя хвалі яго.
Колькасць нашых гадоў — семдзесят або, у здароўі, восемдзесят, а большая частка іх — праца і марнасць, бо хутка праходзяць, а мы адлятаем.
Ты стаптаў прабітага Рагаба, рукою магутнай Тваёю разагнаў непрыяцеляў Тваіх.
Хто зразумеў вялікасць Твайго гневу і сілу абурэння Твайго?
Твае нябёсы і Твая зямля, Ты заснаваў сусвет і ўсё, што яго напаўняе.
Навучы нас лічыць дні нашы так, каб прывялі мы сэрца да мудрасці.
Ты стварыў поўнач і поўдзень, Табор і Гэрмон радуюцца з Твайго імя.
Павярніся, Госпадзе, дакуль жа яшчэ? І будзь жа спагадны для сваіх паслугачоў.
Ты маеш моцнае плячо, моцная Твая правіца ўзнята.
Напоўні нас уранку міласэрнасцю Тваёй, і мы ўзрадуемся і пацешымся праз усе дні нашы.
Падмурак пасада Твайго — справядлівасць і закон. Міласэрнасць і праўда крочаць перад абліччам Тваім.
Павесялі нас за тыя дні, у якія прыніжаў нас, за гады, калі мы бачылі ліха.
Шчасны той народ, што ведае кліч радасці. Ходзяць яны, Госпадзе, у святле аблічча Твайго.
Хай адкрыецца слугам Тваім учынак Твой, а аздоба Твая — сынам іх.
І з імя Твайго будуць радавацца цэлы дзень, і справядлівасцю Тваёй будуць узвышаны.
Хай будзе велічнасць Госпада Бога нашага над намі, і справы рук нашых умацуй над намі, і справу рук нашых умацуй.
Бо Ты — аздоба магуцця іх; і ў спагаднасці Тваёй узвысіцца рог наш.
Бо Госпад — шчыт наш, і ад святога Ізраэля — Валадар наш.
Калісьці ў бачанні гаварыў Ты сваім святым і сказаў: «Паклаў Я ўспамогу на моцным і ўзвысіў выбранніка з народа.
Выбраў Я Давіда, слугу Свайго, намасціў Я яго святым алейкам Маім,
і рука Мая моцная з ім, і плячо Маё ўмацоўвае яго.
Нічога не дасягне на ім непрыяцель, і сын несправядлівасці не прыцісне яго.
І знішчу перад абліччам яго непрыяцеляў яго, і тых, што ненавідзяць яго, змяту.
І праўда Мая, і міласэрнасць Мая — з ім, і ў імя Маё ўзрасце сіла яго.
І выцягну Я руку яго над морам, і над рэкамі — правіцу яго».
Ён пакліча мяне: «Ты — Бацька мой, Бог мой і прыстанішча збаўлення майго».
І Я яго ўстанаўляю першародным, найвышэйшым за каралёў зямлі.
Навечна захаваю ласку Сваю для яго, і запавет Мой верны для яго.
І ўстанаўлю на векі вечныя патомства яго, і пасад яго, як дні неба.
Калі б сыны яго занядбалі закон Мой і не жылі паводле Маіх прыказанняў,
калі б зневажалі пастановы Мае і не трымаліся загадаў Маіх, —
наведаю Я з палкай злачынства іх, і з бічамі — несправядлівасць іх,
але міласэрнасці Маёй не адвярну ад яго і не падману ў праўдзе Маёй.
Не парушу запавету Майго і таго, што выходзіць з вуснаў Маіх, — не змарную.
Аднойчы прысягнуў Я святасцю Маёй: не падману Давіда.
Патомства яго будзе трываць вечна, а пасад яго на віду ў Мяне, як сонца
і як месяц моцны, стаяць будзе вечна; і сведка верны на небе.
Ты, аднак, адпіхнуў яго і адкінуў, вельмі разгневаўся на Свайго намашчэнца;
парушыў запавет слугі Твайго, на знявагу аддаў яго вянец.
Зруйнаваў Ты ўсе муры яго, у разваліны абярнуў усе яго ўмацаванні.
Абрабавалі яго ўсе, што праходзілі дарогай, стаўся ён пасмешышчам для сваіх суседзяў.
Узвысіў Ты правіцу прыгнятальнікаў яго, напоўніў радасцю ўсіх яго ворагаў.
Ты адвёў назад лязо меча яго і не падтрымаў яго на вайне.
Ты паклаў канец ззянню яго, і сталец яго паваліў на зямлю.
Скараціў Ты дні яго маладосці, пакрыў яго няславай.
Як доўга, Госпадзе, ці вечна будзеш хавацца? [Як доўга,] быццам агонь, будзе палымнець Твой гнеў?
Памятай, якое кароткае маё жыццё. Дзеля якой марнасці стварыў Ты ўсіх сыноў чалавечых?
Ці ёсць хто такі, хто будзе жыць і не ўбачыць смерці, хто вырве душу сваю з рукі апраметнай?
Дзе ж былая міласэрнасць Твая, Госпадзе, як прысягнуў Ты Давіду ў праўдзе Тваёй?
Успомні, Госпадзе, знявагі Тваіх паслугачоў; я захаваў гэта ў сэрцы маім, ад усіх паганаў,
гэтым наракалі непрыяцелі Твае, Госпадзе, гэтым наракалі яны на сляды намашчэнца, якою паганяць сляды Твайго намашчэнца.
Дабраславёны Госпад навечна. Хай будзе [так], хай будзе!
