Псалтыр 79 псалом
Псалтыр
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Чарняўскага 2012
Псальм Асафа. Божа, пагане ўвайшлі ў спадчыну Тваю, апаганілі сьвятыню Тваю сьвятую, Ерусалім ператварылі ў купу друзу.
Кіраўніку хору. Паводле «Лілея навучання». Асафа. Псальм.
Трупы слугаў Тваіх аддалі на ежу птушкам нябесным, целы багабойных Тваіх — зьвярам зямным.
Ты, што пасвіш Ізраэля, зважай! Ты, што вядзеш, бы авечку, род Язэпа; Ты, што сядзіш на херубіне,
Вылілі кроў іхнюю, як ваду, вакол Ерусаліму, і не было каму іх хаваць.
заззяй перад Эфраімам, Бэньямінам, Манасам. Узруш сілу Тваю і прыйдзі, каб збавіць нас.
Мы сталіся на ганьбаваньне для суседзяў нашых, на кпіны і насьмешкі для тых, што навокал нас.
Божа, навярні нас, прасвятлі аблічча Тваё, і мы будзем збаўлены.
Як доўга, ГОСПАДЗЕ? Ці будзеш гневацца заўсёды? Ці як агонь будзе палаць рэўнасьць Твая?
Госпадзе Божа магуццяў, як доўга будзеш гневацца на малітву народа Твайго?
Вылі ярасьць Тваю на народы, якія ня ведаюць Цябе, і на валадарствы, якія імя Твайго ня клічуць,
Накарміў Ты нас хлебам слёз і напаіў нас багата слязамі.
бо зжэрлі Якуба і жытло ягонае спустошылі.
Зрабіў Ты нас прадметам спрэчак суседзяў нашых, і ворагі нашыя кпілі з нас.
Ня ўзгадвай нам беззаконьняў ранейшых; няхай чым хутчэй сустрэне нас літасьць Твая, бо вельмі мы зьнемагліся.
Божа магуццяў, навярні нас, прасвятлі аблічча Тваё, і мы будзем збаўлены.
Дапамажы нам, Божа збаўленьня нашага, дзеля славы імя Твайго; выратуй нас і даруй грахі нашыя дзеля імя Твайго!
Перанёс Ты вінаград з Егіпта, выгнаў паганаў, а яго пасадзіў.
Навошта казаць паганам: «Дзе Бог іхні?» Няхай на паганах, у нас на вачах, вядомай станецца помста за кроў слугаў Тваіх, што праліта!
Ты ачысціў для яго месца, укараніў яго і ён напоўніў зямлю.
Няхай дойдуць перад аблічча Тваё стогны вязьняў! Паводле вялікасьці рамяна Твайго пакінь [пры жыцьці] сыноў, сказаных на сьмерць.
Пакрыліся горы ценем яго, а галінамі яго — кедры Божыя.
І нашым суседзям вярні сямікротна ў грудзі іхнія зьнявагу іхнюю, якой яны, Госпадзе, Цябе зьневажалі!
Працягнуў ён парасткі свае аж да мора, і аж да ракі — атожылкі свае.
А мы, народ Твой і авечкі чарады Тваёй, будзем славіць Цябе вечна і з пакаленьня ў пакаленьне будзем абвяшчаць хвалу Тваю.
Чаму ж разбурыў Ты агароджу яго, і абіраюць яго ўсе, што міма ідуць дарогай?
