Псалтыр 139 псалом
Псалтыр
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Пераклад Чарняўскага 2012
Кіраўніку хору: псальм Давідавы.Госпадзе, Ты мяне выспрабаваў і Ты мяне ведаеш!
Кіраўніку хору. Псальм. Давідаў.
Ты ведаеш, калі я сядаю й калі я ўстаю; ды здалёк разумееш думкі мае.
Вырві мяне, Госпадзе, ад ліхога чалавека, сцеражы мяне ад гвалтаўніка.
Ці я хаджу, ці ляжу, Ты пры мне, усе дарогі мае Табе ведамы.
Яны задумваюць у сэрцы ліхое, цэлы дзень узнімаюцца на бойкі.
Бо няма йшчэ слова на маім языку, а Ты, Госпадзе, ведаеш добра ўсё.
Востраць языкі свае, як змяя, яд змяіны — у вуснах іх.
Ззаду і сьпераду абняў Ты мяне і руку Тваю на мяне паклаў.
Усцеражы мяне, Госпадзе, ад рукі грэшніка, ухавай мяне ад гвалтаўніка.
Лішне дзіўнае веданьне, лішне высака для мяне, не магу яго сьцяміць!
Пыхліўцы хаваюць пятлю на мяне і шнуры расцягваюць, як сетку.
Куды мне йсьці ад духа Твайго і куды ўцячы ад аблічча Твайго?
Кажу Госпаду: Ты мой Бог, Госпадзе, выслухай голас малення майго.
Калі-б я на неба ўзышоў, Ты там; калі-б ложам пекла зрабіў, — Ты й тама!
Госпадзе, Божа, магуцце збаўлення майго, Ты ўхавай галаву маю ў дзень бою.
Калі-б крыльле ў сьвітаньня я ўзяў і на самым канцы мора асеў,
Не спаўняй, Госпадзе, жадання бязбожніка і не выконвай намераў яго. Хай не падымаюць
дык рука Твая вадзіла б мяне, а правіца Твая трымала-б мяне.
галавы тыя, што акружаюць мяне, хай злоснасць іх вуснаў пакрые іх.
Калі-б я сказаў: Няхай цемра пакрые мяне, і ночкай хай станецца сьветласьць навокал мяне,
Хай спадуць на іх вуглі агністыя, укінь іх у яму, і няхай не падымуцца.
дык і цемра цёмнай ня была-б для Цябе, і ночка ясьнела-б, як дзень; цемра, як і сьвятло.
Балбатун хай не застанецца на зямлі, ліха апануе гвалтаўніка на пагібель.
Бо Ты стварыў нутро маё, выткаў мяне ў чэраве матчыным.
Уведаў я, што Госпад учыніць суд над убогім і адпомсціць за беднага.
Хвалю Цябе за тое, што я гэтак дзіўна збудованы; дзіўныя ўчынкі Тваі, і душа мая ведае добра.
Толькі справядлівыя будуць вызнаваць імя Тваё і праўдзівыя будуць жыць на віду ў Цябе.
Ня былі ўкрыты косьці мае прад Табою, калі я тварыўся ў укрыцьці, таёмна складаўся ў глыбінях зямлі.
Вочы Твае бачылі мяне, калі быў я йшчэ бяскшталтным зародкам; дні былі вызначаны і ў кнізе Тваёй запісаны ўсе, калі йшчэ ніводнага з іх ня было.
Як-жа важкі, о Божа, думкі Твае для мяне, ды якая вялікая безьліч іх!
Калі-б захацеў я іх палічыць, дык іх больш, чым зярнятак пяску. Я буджуся, і я йшчэ з Табою.
О, каб-жа Ты, Божа, пабіў-бы бязбожнікаў, каб крывапіўцы ад мяне адступіліся вон!
Яны падступна супраць Цябе паўстаюць; ашуканства выдумляюць ворагі Тваі.
Ці-ж ня мушу я й тых ненавідзець, о Госпадзе, што ненавідзяць Цябе, і брыдзіцца тымі, што на Цябе паўстаюць?
Ненавісьцяй поўнай я іх ненавіджу, іх лічу за ворагаў і для мяне.
Выспрабуй, Божа, мяне і сэрца маё Ты пазнай, мяне выспрабуй Ты і пазнай мае думкі!
І зірні, ці ня йду супаратнай дарогай, і на шлях вечны скіруй Ты мяне!
