Псалтыр 90 псалом

Псалтыр
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Пераклад Чарняўскага 2012

Малітва Майсея, мужа Божага.Госпадзе, Ты нам прыпынак з роду ды ў род!

Хто жыве ў апецы Найвышэйшага і прабывае ў засені Усемагутнага,

Перш, чымся горы паўсталі, і Ты даў кшталт зямлі і сусьвету, ад веку й да веку ёсьць Ты, о Божа!

кажа ён Госпаду: «Ты прыпынак мой і цвярдыня мая, Божа мой; я маю надзею на Яго».

Ты йзноў вяртаеш у пыл чалавека ды кажаш: вярнецеся, сыны чалавечыя!

Бо Ён Сам вызваліць цябе з пасткі паляўнічых, ад нягоднага слова.

Бо тысяча лет прад вачыма Тваімі — як учорашні дзень, што мінуў, і варта начная.

Агорне Ён цябе Сваімі крыламі, і пад пер’ем Яго схаваешся; шчыт і заслона — праўда Яго.

Ты іх зносіш разводзьдзем; яны — як сон зраньня, як трава, што гібее.

Не будзеш баяцца жахаў начных, ані стралы, што ляціць удзень.

Наранку красуе яна й зелянее, а ўвечары вяне ды сохне.

Ані заразы, што бадзяецца ў цемры, ані пошасці, што пустошыць апоўдні.

Вось гэтак праз гнеў Твоій мы нікнем, ад ярасьці Тваёй мы ўстрывожаны.

Хоць падзе пры баку тваім тысяча, а дзесяць тысяч праваруч, ты ўсцеражэшся.

Ты праступкі нашы прад Табою паклаў, грахі нашы ўкрытыя прад сьветласьцяй аблічча Твайго.

Сапраўды, пабачыш на ўласныя вочы, і паглядзіш на адплату грэшнікам.

Бо ўсе дні нашы зьніклі ад гневу Твайго, гады нашы мінулі, быццам той уздох.

Бо Ты, Госпадзе, прыстанішча маё, учыніў ты Найвышэйшага паселішчам тваім.

Дзён веку нашага гадоў семдзесят, а як пры сіле — гадоў восемдзесят; а пара ў іх найлепшая — толькі праца ды марнасьць, бо плывуць яны шыбка, і мы адлятаем.

Не падступіцца да цябе ліха і бізун не наблізіцца да палаткі тваёй,

Каму ведама сіла гневу Твайго ды ярасьць Твая, што да страху прад Табой адпаведная?

бо загадаў Ён анёлам сваім наконт цябе, каб сцераглі цябе на ўсіх тваіх дарогах.

Лічыць нашы дні — навучы Ты нас гэтага, каб прыдбаці нам мудрае сэрца.

На руках будуць насіць цябе, каб часам не скалечыў аб камень нагі сваёй.

Абярніся, о Госпадзе! Дакуль Ты? Над рабамі Тваімі зьлітуйся!

На змяю і яшчарку наступіш, ды растопчаш ільва і дракона.

Зраньня нас ласкай Тваёй насычай, каб мы радаваліся й весяліліся ў-ва ўсе нашы дні.

Паколькі прытуліўся ён да Мяне, вызвалю яго; падтрымаю яго, бо спазнаў ён імя Маё.

Пацеш Ты нас на гэтулькі дзён, колькі Ты гнуў нас, ды на столькі гадоў, колькі жылі ў нядолі.

Будзе клікаць мяне, і Я выслухаю яго, у бядзе Я разам з ім, вырву яго і ўслаўлю яго.

Хай над рабамі Тваімі зьявіцца дзела Тваё, і над сынамі іх — слава Твая.