Псалтыр 108 псалом
Псалтыр
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Л. Дзекуць-Малея
Кіроўцу хору. Псальма Давідава. Божа хвалы маёй! не прамаўчы,
Песьня, псальм Давідавы.
бо разьзявіліся на мяне вусны бязбожныя і вусны падступныя;
Сэрца маё ўмацавалася, Божа! Буду пяяць і іграць я. Паўстань, май чэсьць!
адусюль атачылі мяне словамі нянавісьці, узбройваюць супраць мяне бяз прычыны;
Збудзіся, псалтыр і гусьлі! Я сьвітаньне збуджу!
за любоў маю ваююць супраць мяне; а я малюся;
Буду славіць Цябе між народамі, Госпадзе, і пяяці Табе між паганамі!
аддаюць мне злом за дабро, за любоў маю — нянавісьцю.
Бо вышэй за нябёсы ласка Твая і праўда Твая да аблокаў.
Пастаў над імі бязбожнага, і д’ябал хай стане праваруч яго.
Панад неба ўзьніміся, о Божа, і хай слава Твая над усенькай лунае зямлёй!
Калі будзе судзіцца, хай будзе вінаваты, і малітва ягоная няхай стане грэхам;
Каб тыя, каго Ты ўлюбіў, былі збаўлены, успамажы правіцай Тваёй і паслухай мяне!
хай дні ягоныя будуць кароткія, і пасад ягоны іншы хай прыймае;
Бог казаў у Сьвятыні Сваёй: Перамагу і Сіхем падзялю Я і даліну Сукот разьмераю.
дзеці ягоныя няхай будуць сіротамі, а жонка ягоная — удавою;
Мой Галаад, мой Манасса, і Яхрэм — цьвярдыня Маёй галавы, Юда — бэрла Маё!
хай бадзяюцца дзеці ягоныя і жабруюць, і просяць хлеба з руінаў сваіх;
Моаб — чара Мая ўмывальная; на Эдом Я вобуй скіну; над зямлёй Хвілістынаў буду радасна клікаць!
хай захопіць ліхвяр усё, што ёсьць у яго, хай другія захопяць працу ягоную;
Хто ўвядзе мяне ў места ўмацаванае? Хто давядзе мяне да Эдому?
хай ніхто яму не паспагадае; хай ніхто ня зьлітуецца зь сіротаў ягоных;
Ці ня Ты, о Божа, Які нас адкінуў, ці ня выйдзеш, о Божа, разам з войскамі нашымі?
хай будуць нашчадкі ягоныя на пагібель, і хай забудзецца іхняе імя ў наступным родзе;
Дай успамогу нам проці ворага, бо марная помач людзей.
хай згадаецца прад Госпадам беззаконьне бацькоў ягоных, і грэх маці ягонай хай не загладзіцца;
З Богам мы сілу пакажам, і Ён ворагаў нашых растопча.
хай будуць заўсёды яны ў вачах Госпада, і хай вынішчыць Ён на зямлі пра іх памяць
за тое, што ён ня думаў пра літасьць, а гнаў чалавека беднага і ўбогага і зламанага сэрцам, каб забіць яго;
палюбіў праклён, і праклён спадобіць яго; не захацеў дабраславеньня, яно ад яго і адыдзе;
хай у пракляцьце апранецца, быццам у рызу, і хай увойдзе яно, як вада, у нутробу ягоную і, як алей, у косткі ягоныя;
хай будзе яно яму, нібы вопратка, у якую ён апранецца, і як пояс, якім заўсёды перапаясваецца.
Такая аддача ад Госпада ворагам маім і тым, што ліхасловяць душу маю!
Са мною, Госпадзе, Госпадзе, чыні дзеля імя Твайго, бо добрая міласьць Твая; уратуй мяне,
бо я бедны і ўбогі, і сэрца маё паранена ўва мне.
Я зьнікаю, быццам цень, калі хіліцца дзень, гоняць мяне, як саранчу.
Калені мае зьнемаглі ад посту, і цела маё засталося бяз тлушчу.
Я зрабіўся для іх пасьмешышчам; убачыўшы мяне, галовамі круцяць.
Памажы мне, Госпадзе, Божа мой; уратуй мяне з ласкі Тваёй,
хай уведаюць, што гэта Твая рука, і што Ты, Госпадзе, учыніў гэта.
Яны праклінаюць, а Ты дабраславі; яны паўстаюць, але няхай будуць пасаромленыя; а раб Твой хай радуецца.
Хай апрануцца праціўнікі мае ў ганьбу і, як вопраткаю, хай накрыюцца сорамам сваім.
І я голасна буду вуснамі сваімі славіць Госпада і сярод мноства Яго праслаўляць:
бо Ён стаіць праваруч беднага, каб ратаваць яго ад судзьдзяў душы ягонай.
