Псалтыр 49 псалом
Псалтыр
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Л. Дзекуць-Малея
Псальма Асафава. Бог над багамі, Гасподзь, прамовіў, і заклікае зямлю, ад усходу сонца да захаду.
Кіраўніку хору із сыноў Карэявых: псальм.
Зь Сіёна, які ёсьць карона красы, зьяўляецца Бог,
Чуйце гэта, усе народы! Зважайце ўсе, што жывеце ў сусьвеце!
ідзе Бог наш — і не маўчыць: перад ім вагонь пажыральны, а вакол Яго моцная бура.
Усе вы сыны чалавечыя — і багачы, і ўбогія.
Ён заклікае нябёсы згары, і зямлю — народ Свой судзіць:
Вусны мае мудрае кажуць, думкі-ж сэрца майго — развага.
«зьбярэце Мне пабожных Маіх, што пры ахвяры склалі са мной запавет».
Прыхілю вуха маё да прыповесьці, пад ігру гусьляў выкрыю загадку маю:
І абвесьцяць нябёсы праўду Ягоную; бо судзьдзя гэты — Бог.
чаму мне палохацца ў дні няшчасьця, калі абступае мяне беззаконьне напасьнікаў маіх,
Слухай, народзе Мой, буду Я прамаўляць, Ізраіле! буду Я сьведчыць супроць цябе: Я — Бог, твой Бог.
якія на сілы свае спадзяюцца ды множствам багацьця свайго нахваляюцца?
Не за ахвяры твае Я дакарацьму цябе; цэласпаленьні твае заўжды прада Мною,
Ніхто выкупіць брата ня можа і даць за яго выкуп Богу,
не вазьму цяляці з дома твайго, ні казлоў з кашараў тваіх;
(лішне дорага была-б цана за іх душу, дык навекі зрачыся гэтага мусіць),
бо Мае ўсе зьвяры ў лесе, і быдла на тысячы гор,
каб жывы ён навекі астаўся ды ня ўгледзіў магілы.
ведаю ўсё птаства ў гарах і зьвер польны прада Мною.
Кожны бачыць: паміраюць мудрыя, і дурны ды шалёны разам прападаюць ды іншым багацьце сваё пакідаюць.
Калі б Я быў галодны, дык не сказаў бы табе; бо Мой сусьвет і ўсё, што яго напаўняе.
Магілы — памешканьне ім па век векаў, дамы ім на ўсенькую прышласьць, хаця-ж бы яны сваім імем назвалі цэлыя землі.
Ці ем Я валовае мяса, і ці п’ю Я казьліную кроў?
І чалавек у чэсьці доўга трываці ня будзе: ён да жывёлы падобны, што назарэз.
Прынясі Богу ў ахвяру падзяку, і выконвай твае абяцаньні Ўсявышняму,
Гэткі лёс пэўных сябе і тых, каму словы іх даспадобы:
і пакліч Мяне ў дзень смутку; Я ўратую цябе, і ты ўславіш Мяне.
як авечкі, яны ў край сьмерці зыйдуць; сьмерць пасьвіць іх будзе; і нараніцы будуць на іх паляваць справядлівыя; сіла іх вычарпецца, магіла — жыльлё ім.
А грэшніку кажа Бог: чаго прапаведуеш ты ўстанаўленьні Мае і бярэш Мой запавет у вусны твае,
Маю-ж душу нызваліць Бог спад улады сьмяротнай краіны, бо Сам мяне прыйме.
а сам ненавідзіш Маё настаўленьне, і словы Мае за сябе адкідаеш?
Не абурайся, калі хто багацее, калі множыцца слава дому ягонага:
Калі бачыш ты злодзея, лагодзішся зь ім, і зь пералюбцамі стасункуешся,
бо, як памрэ, нічога ня возьме з сабой із таго, і слава яго ня пойдзе за ім,
вусны твае пускаеш на слова ліхое і язык твой хітрыну пляце;
хаця-б за жыцьця душы ён сваей патураў, і людзі хвалілі цябе, калі добра рабіў для сябе.
сядзіш і на брата твайго намаўляеш, на сына маці тваёй паклёпы пускаеш;
Але ён пойдзе да роду айцоў сваіх, што не пабачаць ніколі сьвятла.
ты гэта рабіў, і Я маўчаў; ты падумаў, што Я такі самы, як ты. Выкрыю цябе, і пакажу вачам тваім грахі твае.
Чалавек у славе, ды без развагі, падобны да жывёлы, што назарэз.
Зразумейце гэта вы, хто забывае Бога, каб Я не забраў вас, бо ня будзе каму ратаваць.
Хто ў ахвяру падзяку прыносіць, той шануе Мяне, і хто на дарогі свае зважае, таму пакажу Я Божы ратунак!
