Псалтыр 88 псалом
Псалтыр
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Л. Дзекуць-Малея
Вучэньне Этана Эзрахіта.
Пёсьня. Псальм сыноў Карэявых. Кіраўніку хору: дзеля пяяньня. Навука Эмана Эзрахіта.
Пра ласкі Твае, Госпадзе, буду сьпяваць вечна, з роду ў род абвяшчаць праўду Тваю вуснамі маімі,
Госпадзе, Божа мой! Удзень я помачы клічу і ўначы крычу прад Табою!
бо кажу: будзе навек пакладзена ласка, на нябёсах уцьвердзіў Ты праўду Тваю, калі сказаў:
Няхай малітва мая ўзыйдзе прад аблічча Тваё; вуха Тваё прыхілі да маленьня майго:
«Я склаў запавет з выбранцам Маім, прысягаўся Давіду, рабу Майму:
бо перасычана мукамі душа мая, і жыцьцё маё блізка магілы.
навечна ўгрунтую семя тваё, і твой род уладжу навечна».
Залічылі мяне да тых, што ў магілу зьбіраюцца; я стаўся, як чалавек, што сілы ня мае.
І праславяць нябёсы дзівосныя дзеі Твае, Госпадзе, і праўду Тваю ў саборы сьвятых,
Паміж мёртвых кінены, быццам забітыя, што ляглі ў магіле, што Ты ўжо іх не ўспамінаеш, і далёка яны ад рукі Тваяе.
бо хто на нябёсах дараўнаецца з Богам? хто паміж сынамі Божымі спадобніцца Госпаду?
Ты кінуў мяне ў найглыбейшую яму, у цемру, ў бяздоньне.
Грозны Бог у вялікім гурце сьвятых, грозны Ён усім, хто Яго атачае.
Налягла на мяне ярасьць Твая, усімі хвалямі Тваімі прыгнёў Ты мяне. (Зэля)
Госпадзе, Божа сіл! хто моцны, як Ты, Госпадзе? І праўда Твая навокал Цябе.
Знаёмых маіх Ты аддаліў ад мяне, зрабіўшы мяне агідным для іх; вось, я ў нядолі і выйсьці ня здолею.
Ты валадарыш над лютасьцю мора; калі ўздымаюцца хвалі яго, Ты іх таймуеш.
Павысахла вока маё ад тугі; кожын дзень я крычу да Цябе, о Госпадзе, і рукі мае да Цябе выцягаю.
Ты скінуў Раава, як пабітага; моцнаю мышцай Тваёю расьсеяў ворагаў Тваіх.
Ці-ж зробіш Ты цуд над нябожчыкамі? Ці-ж ускрэснуць умёршыя ды хваліць Цябе будуць? (Зэля)
Твае — нябёсы і Твая — зямля; сусьвет, і што напаўняе яго, Ты заснаваў.
Ці ў магіле абвешчана будзе ласка Твая, а праўда Твая ў месцы тленьня?
Поўнач і поўдзень Ты стварыў; Фавор і Ярмон зь імя Твайго радуюцца.
Ці ў цемры пазнаюць цуды Тваі, праўду Тваю ў зямлі забыцьця?
Моцная мышца Твая, дужая рука, высокая правіца Твая!
Але я, Госпадзе, крычу да Цябе, і зраньня малітва мая сустракае Цябе.
Правасудзьдзе й істасьць — аснова трона Твайго; любасьць і праўда прад абліччам Тваім ходзяць.
Дзеля чаго адпіхаеш, о Госпадзе, душу маю, хаваеш аблічча Тваё ад мяне?
Дабрашчасны народ, які ведае трубны кліч! Яны ходзяць у сьвятле аблічча Твайго, Госпадзе;
Змалку я нешчасьлівы ды змораны; пераносячы страхі Твае, я зьнямогся.
а зь імя Твайго радуюцца кожны дзень, і праўдаю Тваёю хваляцца,
Нада мной праляцела ярасьць Твая, страхі Твае зьніштажаюць мяне:
бо Ты акраса сілы іхняе, і добраю воляй Тваёю ўзвышаецца рог наш.
акружаюць мяне, як вада, кожын дзень, абступаюць мяне грамадою.
Ад Госпада — шчыт наш, і ад Сьвятога Ізраілевага цар наш.
Ты аддаліў ад мяне прыяцеля і знаёмага: заступіла іх цемра.
Калісьці казаў Ты ва ўяве сьвятому Твайму і сказаў: «Я дапамог мужнаму, узьнёс абранца з народу.
Я здабыў Давіда, раба Майго, сьвятым алеем Маім памазаў яго.
Рука Мая будзе зь ім, і мышца Мая ўмацуе яго.
Вораг не пераможа яго, і сын беззаконьня ня ўцісьне яго.
Скрышу перад ім ворагаў ягоных, і паб’ю ненавісьнікаў ягоных,
і праўда Мая і ласка Мая зь ім, і Маім імем узвысіцца рог ягоны,
і пакладу на мора руку ягоную, і на рэкі — правіцу ягоную
Ён будзе клікаць мяне: Ты Бацька мой, Бог мой і цьвярдыня ратунку майго.
І Я зраблю яго першынцам, вышэйшым за цароў зямных,
навек захаваю яму ласку Маю, і запавет Мой зь ім будзе правільны.
І прадоўжу навечна семя ягонае, і ягоны трон — як дні неба.
Калі сыны ягоныя пакінуць закон Мой, і ня будуць хадзіць паводле наказаў Маіх;
калі парушаць пастановы Мае, і загадаў Маіх не захаваюць:
наведаю жазлом беззаконьне іхняе, і ўдарамі — няпраўду іхнюю;
а ласкі Маёй не пазбаўлю яго, і не зьмяню ісьціны Маёй.
Не парушу запавету Майго, і не памяняю таго, што выйшла з вуснаў Маіх,
Аднойчы прысягнуў сьвятасьцю Маёю: а ці зманю Давіду?
Семя ягонае будзе вечна, і трон ягоны, як сонца, прада Мною;
вечна будзе цьвёрды, як месяц, і сьведка праўдзівы на нябёсах».
Але Ты адкінуў і пагардзіў, угневаўся на памазанца Твайго;
занядбаў запавет з рабом Тваім, кінуў на зямлю вянок ягоны;
разбурыў усе агароджы ягоныя, абярнуў у руіны крэпасьці ягоныя.
Рабуюць яго ўсе, хто праходзіць дарогаю; пасьмешышчам стаўся ён суседзям сваім.
Ты ўзвысіў правіцу супраціўцаў ягоных, парадаваў усіх ворагаў ягоных.
Ты павярнуў назад лязо меча ягонага, і не ўмацаваў яго ў бітве;
адабраў у яго бляск, і трон ягоны скінуў долу;
скараціў дні маладосьці ягонай, і пакрыў яго сорамам».
Дакуль, Госпадзе, будзеш хавацца няспынна, будзе палаць лютасьць Твая, як вагонь?
Прыгадай, які век мой: на якую марноту стварыў Ты ўсіх сыноў чалавечых?
Хто зь людзей жыў — і ня бачыў сьмерці, выбавіў душу сваю ад рукі апраметнай?
Дзе ранейшыя міласьці Твае, Госпадзе? Ты прысягаў Давіду ісьцінай Тваёю.
Прыгадай, Госпадзе, паганьбеньне рабоў Тваіх, якое нашу я ў нетрах маіх ад усіх моцных народаў,
як бэсьцяць ворагі Твае, Госпадзе, як няславяць сьляды памазанца Твайго.
Дабраславёны Гасподзь навечна! Амін, амін!
