Псалтыр 59 псалом
Псалтыр
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Сабілы і Малахава
Кіроўцу хору. На музычным інструмэньце Шушан-Эдут. Залатая псальма Давідава для навучаньня,
Кіраўніку хору. Паводля мелёдыі: «Ня загубі». Апісаньне Давідава, калі Саўл паслаў, і яны вартавалі ягоны дом, каб яго забіць.
калі ён ваяваў зь Сірыяй Месапатамскай і зь Сірыяй Цаванскай, і калі Ёаў, вяртаючыся, перамог дванаццаць тысяч Ідумэяў у даліне Салянай.
Вызвалі мяне ад маіх ворагаў, Божа мой! Зрабі мяне нядаступным для тых, што паўстаюць супраць мяне!
Божа! Ты нас адкінуў, Ты паглуміў нас, угневаўся Ты; вярніся да нас,
Вызваль мяне ад злачынцаў і ўратуй мяне ад крыважэрных!
Ты зямлю скалануў, разьбіў яе: загаі разломы яе, бо яна хістаецца.
Бо вось яны цікуюць за душою маёю. Зьбіраюцца на мяне дужыя бяз правіны маёй і бяз грэху майго, Ягова.
Ты даў народу Твайму зьведаць жорсткае, напаіў нас віном зьдзіўленьня.
Бязь віны з майго боку яны зьбягаюцца і ўзбройваюцца. Паўстань мне на дапамогу і паглядзі!
Дай сьцяг тым, хто баіцца Цябе, каб яны паднялі яго дзеля ісьціны,
І Ты, Ягова, Божа войскаў, Бог Ізраэля, паўстань, каб парахавацца са ўсімі паганамі. Ня пашкадуй нікога са здраднікаў і бяззаконьнікаў. Зэля.
каб вызваліліся аблюбенцы Твае; уратуй правіцай Тваёю, і пачуй мяне.
Увечары яны вяртаюцца і скуголяць, як сабакі, і места абыходзяць яны наўкола.
Бог сказаў у сьвятыні Сваёй: «перамагу, — падзялю Я Сіхем, і даліну Сукот абмераю;
Вось! із роту іхнага яны вырыгаюць лаянку. У вуснах іхных ме́чы, бо: «Хто гэта чуе?»
Мой Галаад, Мой Манасія, Яфрэм крэпасьць Маёй галавы, Юда скіпетр Мой,
Але Ты, Ягова, пасьмяешся зь іх, Ты пасьмяешся над усімі паганамі.
Мааў умывальная шаля Мая; на Эдом абуткам кіну Маім». Кліч мяне, зямля Філістымская!
(Гэта ёсьць) Сіла Ягоная. Цябе я буду трымацца. Так, Бог ёсьць мая высокая крэпасьць.
Хто ўвядзе мяне ў горад умацаваны? Хто давядзе мяне да Эдома?
Бог, Міласэрнасьць Ягоная, гэта — міласэрнасьць да мяне, якой Ён сустрэне мяне. Бог дасьць мне ўбачыць засаду, якую ўчынілі супраць мяне.
Ці ня Ты, Божа, Які нас адкінуў, і ня выходзіш, Божа, з войскам нашым?
Ня забівай іх, каб (і) народ мой ня забыў гэтае. Праз Магутнасьць Тваю пакінь іх блукаць і кінь іх долу, Госпад мой, шчыт наш.
Дай дапамогу нам ва ўціску, бо дапамога людзкая — марнота.
Іхны рот грашыць пры кожным слове іхных вуснаў. Няхай яны будуць злоўлены ў пыхлівасьці іхнай за праклёны ды ілжу, якія яны вымаўляюць.
З Богам мы выявім сілу; Ён скіне ворагаў нашых.
Зрабі (ім) канец у гневе (Тваім)! Зрабі (ім) канец, і каб іх ня было, і каб яны пазналі, што Бог валадарыць у Якубе аж да краёў зямлі. — Зэля.
