Псалтыр 73 псалом
Псалтыр
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Сабілы і Малахава
Вучэньне Асафава. Навошта, Божа, назаўсёды Ты нас адкінуў? распаліўся Твой гнеў на авечак пашаў Тваіх?
Псальм Асапавы. Сапраўды, Бог добры да Ізраэля, да тых, што чыстыя сэрцам.
Успомні пра збор Твой, які Ты прыдбаў здавён, пра племя спадчыны Тваёй, якое Ты адкупіў, — пра гэту гару Сіён, на якой Ты пасяліўся.
А я, ногі мае ледзь ня пахіснуліся; амаль пакаўзну́ліся стопы мае;
Падымі Твае ногі да вечных руінаў: усё вораг разбурыў у сьвятыні.
бо я пазайздросьціў пыха́тым, як я пабачыў дабрабыт бязбожнікаў;
Рыкаюць ворагі Твае сярод сходаў Тваіх, паставілі знакі свае замест нашых азнакаў;
бо няма ім гора аж да сьмерці, і тлустае чэрава іхнае.
выдавалі сябе падобнымі на таго, хто падымаў сякеру на перавітае вецьце дрэва;
Яны жывуць ня ў бядзе, як іншыя людзі, і ня церпяць яны бічаваньняў разам зь людзьмі.
і сёньня ўсе рэзьбы ў ім адным разам разьбілі яны сякерамі і бярдышамі;
Таму пыха ёсьць іхным нашыйнікам, і гвалт, як адзеньне, пакрывае іх.
сьвятыню Тваю на вагонь аддалі, сялібу Твайго імя дашчэнту заплямілі;
Вылупіліся ад туку вочы іхныя. Пераліваюцца цераз край жадобы сэрца іхнага.
сказалі ў сэрцы сваім: «зруйнуем іх зусім!» — і спалілі ўсе мясьціны Божых сходаў на зямлі.
Яны зьняважаюць і зласьліва абмаўляюць. Пра ўціск яны гавораць звысака.
Азнакаў нашых мы ня бачым, няма больш прарока, і няма з намі таго, хто ведаў бы, дакуль гэта будзе.
Да неба яны ўзьнімаюць рот свой, язык іхны расхаджвае па зямлі.
Дакуль, Божа, вораг зьдзек чыніць будзе? ці вечна будзе агуднік імя Тваё ганіць?
Таму туды ж зварача́ецца і народ Ягоны, і пье поўніцай іхныя воды.
Навошта ўхіляеш руку Тваю і правіцу Тваю? Зь сярэдзіны ўлоньня Твайго іх панішчы.
І яны кажуць: «Як можа ведаць аб гэтым Бог? І ці мае Ўсявышні веданьне?»
Божа, Цару мой адвеку, Ты чыніш ратаваньне пасярод зямлі!
Вось! Гэтыя ёсьць бязбожнікі, і яны заўсёды бясклапотна памнажаюць багацьце.
Ты разьдзяліў сілаю Тваёю мора, Ты патрушчыў галовы зьмеям на водах;
Сапраўды, я марна ачышчаў маё сэрца ды ў нявіннасьці ру́кі мае абмываў;
Ты струшчыў галаву левіяфану, аддаў яго на ежу народу ў пустыні.
І (марна) я ўвесь дзень быў бічаваны і дысцыплінаваны кожную раніцу.
Ты выкрасаў паток і крыніцу, Ты высушыў рэкі вялікія.
Калі б я сказаў: «Я буду гаварыць (як яны),» дык, я здрадзіў бы роду сыноў Тваіх.
Твой дзень і Твая ноч; падрыхтаваў Ты сьвяцілы і сонца;
І я задумаўся, як гэта зразумець. Гэта было цяжка ў вачах маіх —
Ты правёў усе межы зямлі, лета і зіму Ты ўтварыў.
пакуль я ні ўвайшоў у Сьвятыню Бога і ні зразумеў іхнага канца.
Прыгадай жа: вораг Госпада зьневажае, і неразумныя людзі ганяць імя Тваё.
Сапраўды, Ты паставіў іх на коўзкія шляхі. Ты пакінуў іх па́даць у пагібель.
Не аддай зьвярам душы Тваёй галубіцы; сходаў убогіх Тваіх не забудзь назаўсёды.
Як зьнянацку яны сталіся спустошанымі, яны счэзлі, яны прынялі канец ад жахаў!
Дагледзь запавет Твой, бо цямноты зямлі поўныя жытлішчамі гвалту.
Як сном пасьля абуджэньня, так Ты, мой Госпадзе, падняўшыся, пагрэбуеш вобразам іхным.
Хай ня вернецца прыгнечаны ў сораме; гаротны і ўбогі хай славяць імя Тваё.
Калі сэрца маё было напоўнена горыччу і трымцела нутро маё,
Паўстань, Божа, абарані дзеі Твае, успомні штодзённае зьневажаньне Цябе неразумнымі;
тады я быў няразумны і нічога ня цяміў. Я быў перад Табой, як жывёліна.
не забудзь крыкаў ворагаў Тваіх; шум паўсталых супроць Цябе ўвесь час падымаецца.
Але заўжды я з Табою. Ты трымаеш маю правую руку́.
