Псалцір 41 Псальм 41

¹ Кіроўцу хору. Павучэнне сынам Карэя.

² Як лань імкнецца на крыніцы водныя,
Так душа мая імкнецца да Цябе, Божа.

³ Прагне душа мая да Бога Моцнага, Жывога.
Калі ж з’яўлюся перад тварам Божым?

⁴ Былі слёзы мае замест хлеба мне днём і ноччу,
Калі казалі мне на ўсякі час: «Дзе ж твой Бог?»

⁵ Так памінаю і праліваю душу сваю, бо належыць мне прайсці ў сялібы дзіўныя
Аж да хаты Бога з радаснымі спевамі і гучнымі святочнымі ўсхваленнямі.

⁶ Даколі ўсё смуткуеш, душа мая і даколі трывожыш мяне?
Спадзявайся на Бога, якога слаўлю — ратаванне твару майго і Бога майго.

⁷ Але не супакоіцца душа мая,
Бо ўзгадвала часы на зямлі Іарданскай і Ерманімскай, на гары малой.

⁸ Бездань да бездані заклікае голасам вадаспадаў Тваіх,
Усе хвалі і валы Твае прайшлі нада мною.

⁹ У дзень запаведаў Бог міласэрнасць Сваю,
А ноччу загучала песня мая і маленне маё да Госпада жыцця майго.

¹⁰ Кажу Богу: «Заступнік мой, навошта пазабыў мяне?
Даколі наракаючы хаджу, калі абражае мяне вораг?»

¹¹ Калі саслабелі косці мае, абражаюць ворагі мяне,
Кажучы мне кожны дзень: «Дзе Бог твой?»

¹² Даколі смуткуеш, душа мая, даколі трывожыш мяне?
Спадзявайся на Бога, і праславім Яго, ратаванне твару майго і Бога майго.