Псалцір 39 Псальм 39

¹ Кіроўцу хору. Псалом Давіда.

² Калі цярпеў, то Бога чакаў,
І пачуў мяне, і пачуў маленне мае.

³ І выцягнуў мяне з рову пакутаў, як з балотнай ціны,
І паставіў мяне на цвёрдую зямлю, і накіраваў крокі мае,

⁴ І паклаў у вусны мае песню новую, песню Богу нашаму,
Убачаць гэта шмат людзей і ўстрашацца, і пачнуць на Бога спадзявацца.

⁵ Шчаслівы чалавек, што спадзяецца на імя Божае
І не глядзіць на мітусню і на шалёнствы марныя.

⁶ Шмат сатварыў Ты, Божа мой, і няма падобных да Цябе па цудах і думках Тваіх,
Узвяшчаю і кажу — ім ліку няма.

⁷ Ахвяры і прынашэнні не жадаеш Ты,
Вуха прыгатаваў мае, усеспаленняў за грэх не захацеў Ты.

⁸ Тады казаў я: «Вось я прыйду,
Як пісана ў світку пра мяне,

⁹ Выконваць волю, Божа мой, Тваю я пажадаў,
Закон Твой усярэдзіне нутра майго».

¹⁰ Я дабраўзвесціў праўду ў царкве вялікай,
І вуснам я сваім не забараніў, Ты ведаеш, Божа.

¹¹ Праўду Тваю не схаваў у сэрцы сваім, і ратаванне Твае казаў,
Не схаваў дабрыню Тваю і ісціну Тваю сярод рады людзей.

¹² Але Ты, Божа, не пазбаві шчодрасці Тваёй ад мяне,
Дабрыня Твая і праўда твая да будзе са мной.

¹³ Абышлі мяне бедоты шматлікія, і нагналі мяне бяззаконні мае, што цёмна ў вачах,
Памножыліся яны больш валасоў маіх на галаве, і сэрца мае мяне пакінула.

¹⁴ Дабраспрыяй, Божа, уратаваць мяне,
Паспяшай, Божа, дапамагчы мне.

¹⁵ Няхай пасаромяцца разам ўсе шукаючыя душу маю, каб забраць яе,
Няхай звернуцца назад і пасаромяцца жадаючыя мне ліха.

¹⁶ Да маюць сорам тыя, хто гаворыць:
«Вось табе, вось!»

¹⁷ Да радуюцца і вясяляцца тыя, хто шукае Цябе, Божа.
І бясперапыну чакаючыя ратавання хай клічуць: «Да ўзвялічыцца Бог!»

¹⁸ А я жабрак убогі, але Бог апякае мяне.
Памочнік і Абаронца, Божа мой, не запаволь.