Псалтыр 49 псалом

 

 

Кіраўніку хору. Сыноў Караха. Псальм.

 

Кіраўніку хору. Сыноў Карэявых. Псальм.

Чуйце гэта, усе народы! Прыхіліце вуха, усе жыхары веку гэтага!

 

Слухайце гэта, усе народы! Прыслухайцеся ўсе жыхары сьвету,

Як сыны паспалітыя, так і сыны знакамітыя, разам багатыя і бедныя.

 

сыны простага чалавека, як і сыны пана, багаты і ўбогі разам!

Вусны мае кажуць мудрасьць, і думкі сэрца майго разважлівыя.

 

Вусны мае вымавяць мудрасьць, а развага сэрца майго — веданьні.

Прыхілю да прыповесьці вуха маё, выяўлю пры [гуках] гусьляў загадку маю.

 

Схілю вуха маё да прыпавесьці, адкрыю загадку маю (пад гук) гарпы.

Навошта мне баяцца ў дні няшчасьця, калі атачыла мяне беззаконьне тых, якія нападаюць на мяне,

 

Чаму я маю баяцца ў дні ліхія, калі акружыць мяне нясправядлівасьць маіх перасьледвальнікаў,

якія спадзяюцца на сілу сваю і мноствам багацьця свайго хваляцца?

 

якія спадзяюцца на сваё багацьце і хваляцца лішкам сваіх дастаткаў?

Ніхто выбавіць брата ня можа і даць за яго выкуп Богу,

 

Чалавек ніколі ня меў такой маёмасьці, каб выкупіць брата свайго; ён ня мог даць Богу выкуп,

бо вельмі дарагая цана за душу ягоную, і зрачыся гэтага [мусіць] на вякі,

 

бо занадта вялікая цана выкупу іхнай душы, таму ён вымушаны адмовіцца ад гэтага навекі,

каб ён жыў заўсёды і ня ўбачыў парахненьня.

 

каб ён застаўся жыць вечна і ня ўбачыў магілы;

Бо [кожны] бачыць: мудрыя паміраюць, дурны і шалёны разам прападаюць, і пакідаюць іншым багацьце сваё.

 

бо ён бачыць: паміраюць мудрыя; гінуць разам не́вукі і бязглуздыя, і пакідаюць маёмасьць сваю іншым.

Думкі іхнія пра тое, што дамы іхнія на вякі, сялібы іхнія — з пакаленьня ў пакаленьне, і яны сваім імем назвалі [цэлыя] землі.

 

У думках іхных, што хаты іхныя вечныя, і што жытло іхнае з роду ды ў род. Яны называюць землі сваім íмем.

Але чалавек у славе [доўга] трываць ня будзе, ён падобны да скаціны, якая гіне.

 

Але чалавек ня застанецца ў пашане. Ён прыпадабляецца жывёліне, якая гіне.

Гэткі шлях іхні, тых, якія спадзяюцца на сябе, і тых, якім [словы] вуснаў іхніх даспадобы. (Сэлях)

 

Такая дарога іхная ёсьць іхная няразумнасьць. І тыя, што ідуць за імі, упадабалі іхныя словы. Зэля.

Як авечкі, у пекла яны зыйдуць, сьмерць пасьвіць іх будзе, і раніцаю правыя будуць мець уладу над імі, сіла іхняя ссохне, пекла — жытло іхняе.

 

Яны зьбіраюцца ў купу, як авечы статак, (каб ісьці туды), у мейсца сьмерці. Сьмерць пасьвіць іх. А раніцай праведнікі запануюць над імі. Шэоль скрышыць іхную сілу, так што ня застанецца іхнага жытла.

Але Бог выбавіць душу маю з рукі пекла, бо Сам возьме мяне. (Сэлях)

 

Сапраўды, Бог адкупіць душу́ маю ад улады шэолю, і Ён прыме мяне. Зэля.

Ня бойся, калі хто багацее, калі множыцца слава дому ягонага,

 

Ня бойся, калі чалавек багацее, і слава дому ягонага множыцца,

бо, калі памрэ, нічога ня возьме з сабою, і слава ягоная ня пойдзе за ім.

 

бо калі памрэ ён, то нічога з сабой ня забярэ. Слава ягоная за ім ня пойдзе.

Хоць бы за жыцьця свайго душу сваю ён дабраслаўляў, і хвалілі яго, калі добра рабіў для сябе,

 

Хоць пры жыцьці сваім ён душу́ сваю багаслаўляў, — а другія славяць цябе, калі ты сабе робіш добрае,

ён пойдзе за пакаленьнем бацькоў сваіх, што ня ўбачаць ніколі сьвятла.

 

яна пойдзе туды, да роду ейных ба́цькаў. Яны ў вечнасьці ня ўбачаць сьвятла.

Чалавек у славе і без разуменьня падобны да скаціны, якая гіне.

 

Чалавек, які ў пашане, але няразумны, ёсьць падобны жывёлам, якія гінуць.