Псалтыр 49 псалом

 

 

Кіраўніку хору. Псальма сыноў Корыных.

 

Кіраўніку хору. Сыноў Карэявых. Псальм.

Слухайце гэта, усі люды; нахініце вуха, усі жыхары сьвету, —

 

Слухайце гэта, усе народы! Прыслухайцеся ўсе жыхары сьвету,

Як сынове Адамовы, так і сынове мужоў, разам багатыя й бедныя!

 

сыны простага чалавека, як і сыны пана, багаты і ўбогі разам!

Вусны мае будуць гукаць мудрасьць, думкі сэрца майго зразуменьня.

 

Вусны мае вымавяць мудрасьць, а развага сэрца майго — веданьні.

Сьхіну вуха свае да прыказі; адгадаю на гарпе загадку сваю.

 

Схілю вуха маё да прыпавесьці, адкрыю загадку маю (пад гук) гарпы.

Чаго я маю баяцца ў часе бяды, калі бяспраўе маіх перасьледаваньнікаў аступае мяне,

 

Чаму я маю баяцца ў дні ліхія, калі акружыць мяне нясправядлівасьць маіх перасьледвальнікаў,

Каторыя спадзяюцца на дабрабыт свой і множасьцяй багацьця свайго хваляцца?

 

якія спадзяюцца на сваё багацьце і хваляцца лішкам сваіх дастаткаў?

Брат ня выкупе, ня выкупе людзіны, ня дасьць Богу выкупу за яе;

 

Чалавек ніколі ня меў такой маёмасьці, каб выкупіць брата свайго; ён ня мог даць Богу выкуп,

Бо дарагі выкуп душаў іхных, навекі немагчыма,

 

бо занадта вялікая цана выкупу іхнай душы, таму ён вымушаны адмовіцца ад гэтага навекі,

Каб ён застаўся жыць назаўсёды й ня бачыў долу.

 

каб ён застаўся жыць вечна і ня ўбачыў магілы;

Але, ён абача, што мудрыя паміраюць разам із дурнымі, а недасьціпны гіне й пакідае іншым багацьце свае.

 

бо ён бачыць: паміраюць мудрыя; гінуць разам не́вукі і бязглуздыя, і пакідаюць маёмасьць сваю іншым.

У нутру іхным дамы іхныя на векі, сялібы іхныя з роду да роду; мянуюць землі ймёнамі сваімі.

 

У думках іхных, што хаты іхныя вечныя, і што жытло іхнае з роду ды ў род. Яны называюць землі сваім íмем.

А чалавек у сваёй сьці ня трывае, ён падобны да жывёлы, каторая гіне.

 

Але чалавек ня застанецца ў пашане. Ён прыпадабляецца жывёліне, якая гіне.

Гэта дарога іхная — шал іхны, і тыя, што за імі, упадабалі вусны іхныя. Сэля.

 

Такая дарога іхная ёсьць іхная няразумнасьць. І тыя, што ідуць за імі, упадабалі іхныя словы. Зэля.

Як авечкі, яны прызначаныя да шэолю; сьмерць будзе пасьціць іх, і нараніцы над імі запануюць справядлівыя, і абраз іхны зьвяне ў шэолю, гэта сяліба іхная.

 

Яны зьбіраюцца ў купу, як авечы статак, (каб ісьці туды), у мейсца сьмерці. Сьмерць пасьвіць іх. А раніцай праведнікі запануюць над імі. Шэоль скрышыць іхную сілу, так што ня застанецца іхнага жытла.

Але Бог выкупе душу маю ад сілы шэолю, бо Ён прыйме мяне. Сэля.

 

Сапраўды, Бог адкупіць душу́ маю ад улады шэолю, і Ён прыме мяне. Зэля.

Ня бойся, калі багацее чалавек, калі павялічаецца слава дому ягонага;

 

Ня бойся, калі чалавек багацее, і слава дому ягонага множыцца,

Бо, паміраючы, ён ня ўсе возьме, ня зыйдзе за ім слава ягоная.

 

бо калі памрэ ён, то нічога з сабой ня забярэ. Слава ягоная за ім ня пойдзе.

Калі душы сваёй за жыцьця свайго ён дабраславе, і хваляць цябе за тое, што ты чыніш дабро сабе;

 

Хоць пры жыцьці сваім ён душу́ сваю багаслаўляў, — а другія славяць цябе, калі ты сабе робіш добрае,

Ён пойдзе да роду бацькоў сваіх, каторыя на векі не пабачаць сьвятліні.

 

яна пойдзе туды, да роду ейных ба́цькаў. Яны ў вечнасьці ня ўбачаць сьвятла.

Чалавек, што ў сьці, а не разумее, падобны да жывёлы, каторая гіне.

 

Чалавек, які ў пашане, але няразумны, ёсьць падобны жывёлам, якія гінуць.