І сказаў Бог: «Учыніма чалавека на абраз наш, подле падобнасьці нашае; і няхай пануе над рыбаю морскай, і птушкаю нябёснай, і статкам, і ўсёй зямлёю, і ўсякім паўзуном, што поўзае па зямлі».
І сказала старшая малодшай: «Ацец наш стары, і чалавека няма на зямлі, уйсьці да нас подле звычаю ўсяе зямлі.
Пайдзіма й прадайма яго Ізмайлаўцам, а рукі нашы няхай ня будуць на ім; бо брат наш, цела наша». І паслухалі яго браты ягоныя.
І сказалі яны яму: «Не, спадару наш; і твае слугі прышлі купіць еміны.
І сказалі: «О спадару наш, зыходзячы зышлі мы спачатку купляць еміны;
Яны сказалі: «Чаму спадар наш кажа такія словы? Крый Божа, каб слугі твае ўчынілі гэткі ўчынак.
І сказаў ацец наш: "Зьвярніцеся, купіце нам троху еміны!"
Ён сказаў: «Назаўтрае». І сказаў: «Подле слова твайго, каб ты даведаўся, што няма як СПАДАР Бог наш.
І гукалі мы да СПАДАРА, і пачуў Ён голас наш, і паслаў Ангіла, і вывеў нас ізь Ягіпту. І вось, мы ў Кадэшу, месьце канца граніцы твае.
«Айцец наш памер на пустыні, і ён ня быў пасярод тае вяткі, што былі зьбершыся супроці СПАДАРА зь вяткаю Корынай, але ў сваім грэху памер, і сыноў у яго ня было.
Дзецяняты нашыя, жонкі нашыя, свойская жывёла наша і ўвесь статак наш будуць там у местах Ґілеаду;
І падарожжавалі вы ад Горыва, і йшлі па ўсёй тэй вялікай а страшнай пустыні, каторую вы бачылі, па дарозе да гары Аморэйскае, як расказаў СПАДАР, Бог наш, і прышлі да Кадэш-Барні.
І сказаў я вам: "Вы прышлі аж да гары Аморэйскае, каторую СПАДАР, Бог наш, даець нам.
І ўзялі ў рукі свае з пладоў зямлі, і зышлі да нас, і зьвярнуліся зь ведамкаю, і сказалі: "Добрая зямля, каторую СПАДАР, Бог наш, даець нам".
І вы адказалі й сказалі Імне: "Зграшылі мы перад СПАДАРОМ, мы ўзыйдзем і будзем ваяваць, подле ўсёга, як расказаў нам СПАДАР, Бог наш". І паперазаліся вы кажны ваеннаю зброяю сваёю, і былі гатовыя ўзыйсьці на гару.
Так, як зрабілі імне сынове Ісавовы, што жывуць на Сэіру, і Моаўляне, што жывуць ув Ару, пакуль не перайду перазь Ёрдан да зямлі, каторую СПАДАР, Бог наш, даець нам".
І аддаў яго СПАДАР, Бог наш, нам, і мы зразілі яго а сыноў ягоных а ўвесь люд ягоны,
Ад Ароіру, што на беразе цур’я Арнона, і ад места, каторае ля цур’я, аж да Ґілеаду ня было места лішне высокага нам: усе аддаў СПАДАР, Бог наш, нам.
Адно да зямлі Амонцаў ты ня бліжыўся, ані да ўсяго боку цур’я Явока, ані да местаў на гары, ані да ўсёга, што заказаў СПАДАР, Бог наш.
І аддаў СПАДАР, Бог наш, у рукі нашы таксама Оґа, караля Вашанскага, а ўвесь люд ягоны; і мы зразілі яго, так што нікога не засталося ў яго астачы.
Бо хто ё вялікі народ, да каторага Багі былі б такія блізкія, як СПАДАР, Бог наш, у вусім гуканьню нашым да Яго?
СПАДАР, Бог наш, учыніў із намі змову на Горыве.
І сказалі: "Вось, паказаў нам СПАДАР, Бог наш, славу Сваю а вялікасьць Сваю, і голас ягоны чулі мы з пасярод цяпла; гэтага дня бачылі мы, што Бог гутара з чалавекам, і гэты застаецца жывы.
Дабліжся ты й слухай усе, што скажа СПАДАР, Бог наш, і ты гукай нам усе, што будзе казаць табе СПАДАР, Бог наш, і мы будзем слухаць і рабіць".
Слухай, Ізраелю: СПАДАР, БОГ наш, СПАДАР адзін.
Калі папытаецца ў цябе сын твой заўтра, кажучы: "Што за сьветчаньні, уставы а суды, каторыя расказаў СПАДАР, Бог наш, нам?"
І скажуць старцом места ягонага: "Гэты сын наш упорлівы а праціўны, ня слухае голасу нашага, жарло а п’яніца";
І галасілі мы да СПАДАРА, Бога айцоў нашых, і пачуў СПАДАР голас наш, і абачыў гароту нашу, цяжкія працы нашы й уціскі нашы;
І было, як быў Ігошуа ля Ерыхону, і ўзьняў вочы свае, і абачыў, і вось, чалавек стаіць перад ім, і ў руццэ ягонай меч на галі. Ігошуа падышоў да яго й сказаў яму: «Ці ты наш, ці зь непрыяцеляў нашых?»
Гэты хлеб наш быў цёплы, як мы прыгатавалі яго ў дамох сваіх, у дзень выхаду свайго, каб пайсьці да вас, а цяпер во, ён высах і забрасьнеў.
І гэтыя мяхі зь віном, каторыя мы налілі новыя, то вось, паськяпаліся, і гэтая адзежа нашая а вобуй наш згнілі ад вельма далёкае дарогі».
Бо СПАДАР, Бог наш, Ён Тый, Каторы ўзьвёў нас а бацькоў нашых ізь зямлі Ягіпецкае, з дому нявольнікаў, і каторы рабіў перад ачыма нашымі гэтыя вялікія знакі, і ахараняў нас у вусёй дарозе, па каторай мы йшлі, і сярод усіх людаў, пераз каторыя мы праходзілі.
І прагнаў СПАДАР ад віду нашага ўсі люды й Аморэя, жыхара зямлі. Таксама мы будзем служыць СПАДАРУ, бо Ён Бог наш».
І гукалі браты маці ягонае празь яго ў вушы ўсім спадаром Сыхему ўсі словы гэтыя, і схінуліся сэрцы іхныя за Авімелехам, бо казалі яны: «Ён брат наш».
Ці не дзяржыш ты тое, што даў табе Хемош, бог твой? Тое ты дзяржыш. А ўсіх, каторых выгнаў СПАДАР, Бог наш, ад віду нашага, мы дзяржым у спадку.
І князі Пілісцкія зьберліся, каб абрачы вялікі аброк Даґону, богу свайму, і весяліцца, і сказалі: «Даў бог наш у рукі нашыя Самсона, ворага нашага».
І абачыў яго люд, і хвалілі багі свае, бо гукалі: «Бог наш даў у рукі нашы непрыяцеля нашага, пустошаньніка зямлі нашае, і каторы памножыў пабітых нашых».
І гля, ці не Воаз, сваяк наш, што ты была зь дзяўчатамі ягонымі? Вось, ён вее на таку ячмень гэтае ночы.
Нямаш сьвятога, як СПАДАР; бо нямаш іншага, апрача Цябе; і няма скалы, як Бог наш.
І мы будзем таксама, як іншыя народы: і будзе судзіць нас кароль наш, і выходзіць перад намі, і ваяваць войны нашыя».
Хай жа спадар наш раскажа слугам сваім, што перад табою, пашукаць чалавека, што ўмее граць на гарпе; і будзе, што як нойдзе на цябе благі дух ад СПАДАРА, то ён будзе граць рукою сваёй, будзе добры табе».
Будзь моцны й мацуйся за люд наш і за месты Бога нашага, а СПАДАР зробе, што Яму любя».
Тады Нафан сказаў Бат-Шэве, маці Салямонавай, кажучы: «Ці чула ты, што Адоня, сын Гаґіфін, каралюе, а Давід, наш спадар, ня ведае?
І адказаў Ёнафан, і сказаў Адоні: «Але, спадар наш, кароль Давід, устанавіў Салямона за караля.
Хай будзе з намі СПАДАР, Бог наш, як быў Ён із бацькамі нашымі, хай не пакіне нас і хай ня кіне нас,
І сказаў кароль Ізраельскі слугам сваім: «Ці ведаеце, што Рамоф Ґілеадзкі наш? А мы так доўга маўчым, каб узяць яго з рук караля Арамскага».
А цяпер, СПАДАРУ, Божа наш, выбаў нас ад рукі ягонае, і пазнаюць усі гаспадарствы зямлі, што Ты — СПАДАР, Бог адзіны».
Бо, як уперад ня вы гэта рабілі, то СПАДАР, Бог наш, зрабіў паразу ў нас за тое, што мы ня шукалі Яго як мае быць».
Ён СПАДАР, Бог наш; па ўсёй зямлі суды Ягоныя.
Пасіліся, і будзем цьверда стаяць за люд наш і за месты Бога нашага; а СПАДАР хай зробе, што Яму любя».
Дык цяпер, Божа наш, мы дзякуем Табе і выхваляем добрае імя Твае.
СПАДАРУ, Божа наш! уся гэтая множасьць, што мы прыгатавалі станавіць Табе дом, сьвятому імені Твайму, з рукі Твае, і ўсе Твае.
І дом, што я станаўлю, вялікі, бо вялікі Бог наш над усімі багамі.
Але што да нас — СПАДАР Бог наш, і мы не пакінулі Яго, і СПАДАРУ служаць сьвятарове, сынове Ааронавы, і Левітаве на сваім занятку.
І загукаў Аса да СПАДАРА, Бога свайго, і сказаў: «СПАДАРУ! Ці не ў Тваёй моцы памагчы або чысьленым, або тым, што ня маюдь сілы? памажы ж нам, СПАДАРУ, Божа наш; бо мы на Цябе спадзяемся і ў імя Твае вышлі мы супроці множасьці гэтае. СПАДАРУ, Божа наш! хай не пераможа Цябе чалавек».
Ці ня Ты, Божа наш, выгнаў жыхараў зямлі гэтае перад відам люду Свайго, Ізраеля, і аддаў яе насеньню Абрагамоваму, прыяцеля Свайго, на век?
Божа наш! ці ня будзеш судзіць іх? бо няма ў нас сілы супроці множасьці гэтае вялікае, што прышла на нас, і мы ня ведаем, што рабіць, але да Цябе вочы нашы!»
Зь ім плячо цялеснае, але з намі СПАДАР, Бог наш, памагаць нам і ваяваць войны нашы». І здаўся люд на словы Гэзэкі, караля Юдэйскага.
Ці не ўмаўляе вам Гэзэка, каб аддаць вас на сьмерць з галадові а смагі, кажучы: ’СПАДАР, Бог наш, выбаве нас ад рукі караля Асырскага’?
І цяпер на часіну сталася нам ласка ад СПАДАРА, Бога нашага, пакінуць нам астачу і даць нам малую макуліну ў сьвятым месцу Сваім, каб асьвяціў вочы нашыя Бог наш і даў нам крыху ажыць у няволі нашай.
Мы нявольнікі; але і ў няволі нашай не пакінуў нас Бог наш. І сьхінуў Ён да нас ласку каралёў Пэрскіх, каб яны далі нам ажыць, узьняць дом Бога нашага, і аднавіць спустошаньні яго, і даць нам агарожу ў Юдэі а ў Ерузаліме.
І цяпер, о, Божа наш, што скажам мы просьле гэтага? Бо мы пакінулі расказаньні Твае,
І просьле ўсёга, што прышло на нас за нашы благія ўчынкі і за вялікія віны нашы, — бо ты, Божа наш, пакараў нас меней, чымся нашыя бяспраўі, і даў нам уцеклых, як гэта, —
Пачуй, Божа наш, бо мы пагрэбаваны, і абярні паганьбеньне іхнае на іх собскую галаву, і аддай іх на грэбаваньне ў зямлі паланеньня;
У якім месцу вы пачуеце гук трубы, туды зьбірайцеся да нас, Бог наш будзе ваяваць за нас».
Дык цяпер, Божа наш, Божа вялікі, магутны а страшны, змову а міласэрдзе заховуючы, хай ня менее перад Табою ўся гарота, што стрэла нас, каралёў нашых, князёў нашых а сьвятароў нашых а прарокаў нашых а бацькоў нашых а ўвесь люд ад часу каралёў Асырскіх аж дагэтуль.
Бо яны не перанялі сыноў Ізраелявых з хлебам а вадою, і нанялі супроці яго Валаама, каб пракляў яго; але Бог наш абярнуў праклён у дабраславенства.
Ці так не рабілі бацькі вашыя, і прывёў Бог наш на нас а на места гэтае ўсе гэта ліха? А вы павялічаеце пал гневу на Ізраеля, будзенячы сыботу».
СПАДАРУ, Спадару наш, якое вялікаснае імя Твае на ўсёй зямлі! Ты даў славу Сваю на нябёсах.
СПАДАРУ, Спадару наш, якое вялікаснае імя Твае на ўсёй зямлі!
Душа наша чакае СПАДАРА: помач наша а шчыт наш Ён;
Нашто хаваеш Ты від Свой? нашто забываешся гароту нашу а ўціск наш?
Бо душа наша ўгнулася да пылу, прыліп да зямлі жывот наш.
Ён абраў нам спадак наш, гордасьць Якававу, каторага Ён любе. Сэля.
Бо гэта Бог, Бог наш на векі а векі; Ён будзе весьці аж да сьмерці.
Бог наш прыйдзе, Ён не маўчыць: перад Ім цяпло жаручае, навокал Яго вялікая бура.
Не забі іх, каб не забыўся люд мой; пахісьні іх сілаю Сваёю і ськінь іх, Спадару, абароньніча наш!
Зямля дала свой урод: дабраславіў нас Бог, Бог наш.
Бог наш ё Бог спасеньня, і ў СПАДАРА Спадара выхады што да сьмерці.
Шчыце наш, глянь, Божа, а прыгледзься да віду памазанца Свайго;
Бо харашыня сілы іхнае Ты, і зычлівасьцяй Тваёй узьнімаецца рог наш;
Бо да СПАДАРА належа шчыт наш, і сьвяты Ізраеля — Кароль наш.
І Ён паверне на іх бяспраўе іхнае, і ў нягоднасьці іхнай адатнець іх, адатнець іх СПАДАР, Бог наш.
Бо Ён Бог наш, а мы людзі ягонае пасты і авечкі рукі Ягонае. Сядні, калі голас Ягоны пачуеце,
СПАДАРУ, Божа наш! Ты адказаў ім; Бог даруючы Ты быў ім, але імсьціўся за ўчынкі іхныя.
Узьвялічайце СПАДАРА, Бога нашага, і кланяйцеся да сьвятое гары Ягонае; бо СПАДАР, Бог наш — сьвяты.
Ён СПАДАР, Бог наш, па ўсёй зямлі суды Ягоныя.
Выбаў нас, СПАДАРУ, Божа наш, і зьбяры нас з памеж паган, каб дзякавалі сьвятому імені Твайму, хваліліся хвалою Тваёю.
Але Бог наш на нябёсах, усе, што Ён зыча, робе.
Ласкучынюшчы СПАДАР а справядлівы, і Бог наш спагадае.
Тады, былі поўныя сьмеху вусны нашыя, і язык наш — пяцьця; тады гукалі меж паганаў: «Вялікія рэчы ўчыніў СПАДАР ізь імі!»
Бо я ведаю, што вялікі СПАДАР, і Спадар наш над усімі багамі.
Вялікі Спадар наш і вялікае сілы, розум Ягоны няшчысьлёны.
І скажуць таго дня: «Вось, гэта Бог наш; мы спадзяваліся на Яго, і Ён спас нас; гэта СПАДАР; мы спадзяваліся на Яго; будзем весяліцца а цешыцца ў спасеньню Ягоным»,
СПАДАРУ, Божа наш! панавалі над намі панове, апрача Цябе; але адно ў Табе мы будзем успамінаць імя Твае.
Бо СПАДАР наш судзьдзя, СПАДАР наш правадаўца, СПАДАР наш кароль; Ён спасець нас.
Цяпер жа, СПАДАРУ, Божа наш, выбаў нас ад рукі ягонае, і пазнаюць усі каралеўствы зямлі, што Ты — СПАДАР адзін».
Адкупіцель наш — СПАДАР войскаў імя Ягонае, Сьвяты Ізраеляў.
Бо Ты Айцец наш, хоць Абрагам ня ведае праз нас, і Ізраель не пазнаець нас; Ты, СПАДАРУ, Айцец наш, спрадвеку імя Твае: Адкупіцель наш.
А цяпер, СПАДАРУ, Ты Айцец наш, мы гліна, а Ты наш ганчар, і работа рукі Твае мы ўсі.
Дом наш сьвяты й пазор наш, ідзе айцове нашы выхвалялі Цябе, спалены цяплом, і ўсі дрыжоныя рэчы нашыя сталі разьвярненьнямі.
«Зьвярніцеся, адпалыя сынове: Я ўздараўлю вашы адпады». — «Гля, мы прышлі да цябе, бо Ты — СПАДАР, Бог наш.
І будзе, калі скажуць вам: "За што СПАДАР, Бог наш, робе ўсе гэта нам?" тады адказуй ім: "Як вы пакінулі Мяне й служылі багом чужым у зямлі сваёй, так будзеце служыць чужаземцам у зямлі не сваёй".
Чаго мы сядзім тут? зьбірайцеся, пойдзем да абаронных местаў і там змоўкнем; бо СПАДАР, Бог наш, прызначыў нас на маўчэньне і даў вам піць атрутнае вады, бо мы ізграшылі супроці СПАДАРА.
Ціж ё меж марнот народаў, што могуць учыніць дождж? альбо могуць нябёсы даць лівуны? ці ня Ты гэта, СПАДАРУ, Божа наш? І мы спадзяемся на Цябе, бо Ты ўчыніў усе гэта.
І будзе, як ты абесьціш люду гэтаму ўсі словы гэтыя, і яны скажуць табе: "За што СПАДАР вымавіў на нас усе гэта вялікае ліха? альбо што за бяспраўе ваша? альбо што за грэх наш, каторым мы ізграшылі СПАДАРА, Бога нашага?"
Але яны сказалі: «Ня будзем піць віна, бо Ёнадаў Рэхавёнак, айцец наш, расказаў нам, кажучы: "Ня піце віна вы ані сынове вашыя на векі;
І мы жылі ў буданох, і слухалі, і рабілі ўсе, што расказаў нам Ёнадаў, айцец наш.
Што вы заблудзілі супроці душаў вашых, бо вы паслалі мяне да СПАДАРА, Бога свайго, кажучы: «Малі за нас СПАДАРА, Бога нашага, і подле ўсёга, што СПАДАР, Бог наш, скажа, паведамі нам, і мы зробім».
Тады Азара Гошаёнак а Ёганан Карэажонак а ўсі гордыя людзі сказалі, кажучы Ярэме: «Ты кажаш ману, СПАДАР Бог наш не паслаў цябе сказаць: "Ня йдзіце да Ягіпту, жыць там";
Яны палююць на сігні нашы, каб мы не маглі хадзіць па вуліцах нашых. Канец наш блізка, дні нашы выпаўніліся, прышоў наш канец.
Спадак наш абернены да чужых, дамы нашы — да чужаземцаў.
Затым СПАДАР чукава глядзеў на гэта ліха і навёў яго на нас, бо СПАДАР, Бог наш, справядлівы ў вусіх учынках Сваіх, што Ён чыне, бо мы ня слухалі голасу Ягонага.
І цяпер, Спадару, Божа наш, што вывеў люд Свой ізь зямлі Ягіпецкае рукою моцнаю і зрабіў Сабе імя, як сядні, мы ізграшылі, мы нягодна зрабілі.
Дык цяпер, пачуй, Божа наш, малітву слугі Свайго а мальбу ягоную і зазьзяй відам Сваім на сьвятыню Сваю, што спустошана, дзеля Спадара.
