Псальмы 42 Псальм 42 (41)

² Як лань прагне жывой вады з крыніцы (патоку),
так душа мая імкнецца да Цябе, Божа мой.

³ Душа мая прагне Бога, Бога жывога!
Калі ж прыйду ўбачыць аблічча тваё?

⁴ Сьлёзы мае былі мне хлебам днём — ноччу
мне, што кожны дзень чую гоман: “Дзе ёсьць Бог твой?”.

⁵ Як гэта ўспамінаю, душа мая разьліваецца:
я іду да цудоўнага Штра-храму сярод мнагалюдзтва,
вядучы іх да Божага Дому, сярод гучнае радасьці
і пахвалы ў сьвяточнай грамадзе.

⁶ Чаму ты сумуеш, душа мая? Чаму ўва мне турбуешся?
Спадзявайся на Бога! — Я ж буду яшчэ славіць Яго,
Збаўленьне аблічча майго і Бога майго.

⁷ Душа мая прыгнечана ўва мне, дык з земляў Ярданскіх,
з гор Гармонскіх і з гары Міцар аб Табе ўспамінаю.

⁸ Прадоньне гукае да прадоньня ў шуме тваіх вадаспадаў:
усе воды твае дый усе хвалі прайшлі праз мяне.

⁹ Удзень Госпад зьяўляе ласку сваю.
а ўначы ёсьць у мяне песьня для Яго —
малітва да Бога жыцьця майго.

¹⁰ Кажу да Бога, Скалы маей: “Чаму Ты забываеш мяне?
Чаму хаджу я сумны ад варожага ўціску?”.

¹¹ Аж крышацца косьці мае ад насьмешак ворагаў маіх,
Спадзявайся на Бога! Яшчэ буду Яго хваліці —
збаўленьне аблічча майго і Бога майго.

¹² адсутнічае