Тады кажа да іх у гневе Сваім і ярасьцю Сваёй пужае іх:
Ягова! як памножыліся ўціскальнікі мае! Многа іх паўстае супраць мяне!
Ты напоўніў сэрца маё большай радасьцяй, чым яны маюць яе ў часе, калі збожжа і віна ў іх пабольшала.
Засудзі іх, Божа! няхай яны загінуць ад заду́маў сваіх! за мноства злачынстваў іхных адкінь іх, бо яны ўзбунтаваліся супраць Цябе.
Няхай радуюцца ўсе, што спадзяюцца на Цябе; хай весяляцца навекі, бо Ты іх бароніш; і хай узрадуюцца ў Табе тыя, што любяць Імя Тваё.
Ворагі зьнішчаны — руіна навекі; і месты разбурыў Ты, счэзла і памяць аб іх.
Бо Той, Хто спаганяе за кроў, успомніў пра іх: Ён ня забыўся пра плач прыгнечаных.
Навядзі, Ягова, страх на іх! няхай пазнаюць пагане, што яны людзі! (Зэля).
Ты бачыў гэта! бо Ты зважаеш на пакуты і гора, каб узяць іх у Руку́ Сваю, Табе пакідае іх няшчасьлівы; Ты — памочнік сіраце.
Ты, Ягова будзеш іх (прыгнечаных) бараніць, будзеш ахоўваць (іх) ад гэтага роду (нягоднага) вечна,
І тут ахоплівае іх страх, бо ёсьць Бог сярод роду пра́веднікаў.
У сьвятых, што на зямлі, у цудоўных Тваіх, — у іх уся мая ўрачыстая радасьць»!
І Ён пусьціў Свае стрэлы і рассыпаў іх, і шмат маланак, і прывёў іх у замяшальніцтва.
Я перасьледую ворагаў маіх і даганяю іх, і ня вяртаюся назад, пакуль ня зьніштожу іх.
Я скрыша́ю іх, і яны ня могуць падняцца, яны падаюць пад ногі мае.
Я расьцярушваю іх, як пыл перад ветрам, як вулічны бруд тапчу я іх.
Бяз слоў і бяз гаворкі, голас іх ня чу́тны.
І слуга Твой імі засьцеражоны; у захаваньні іх — вялікая адплата.
Ты кінеш іх у печку агністую ў часе зьяўленьня Аблічча Твайго. Ягова праглыне іх у гневе Сваім, і агонь пажрэ іх.
На Цябе спадзяваліся ба́цькі нашыя. Яны спадзяваліся, і Ты вызваляў іх.
Вароты, падыміце галовы вашыя, і, ўзьнясіце іх парталы вечнасьці, каб увайшоў Кароль славы!
Глянь на ворагаў маіх, бо іх многа, і лютай нянавісьцю яны нянавідзяць мяне.
Бо яны ня зважаюць на ўчынкі Яговы і на творы Рук Ягоных. Ён іх разбурыць і ня адбудуе.
Ратуй Твой народ і багаславі Тваю спадчыну, і пасі іх, і нясі іх у вечнасьць.
і Ён прымушае іх скакаць, як цяля, і Ліван і Сірыён, як маладога дзікага буйвала.
Ты беражэш іх у мейсцы сховішча Аблічча Твайго ад зламысных змоваў людзей. Ты беражэш іх (у Тваім) жытле ад языкоў звадлівых.
Ён зьбірае воды мора, як да́мбай, кладзе іх на схоў у глыбíні (зямлі).
Ён стварыў сэрца ўсіх іх, Ён зважае на ўсе іхныя ўчынкі.
Тыя, хто на Яго ўзіра́юцца, прасьвятляюцца, і аблічча іх ня пасарамляецца.
Ангел Яговы акаляе тых, што баяцца Яго (Ягову), і Ён (Ягова) вызваляе іх.
Аблічча Яговы супраць тых, хто робіць ліхое, каб зьнішчыць зь зямлі і памяць пра іх.
Справядлівыя гукаюць да Яговы, і Ён чуе іх і вызваляе іх з усіх іхных бедаў.
Шмат пакутаў у справядлівага, але Ягова з усіх іх вызваліць яго.
Ён пільнуе ўсе ягоныя косткі, каб ніводная зь іх ня была паламаная.
Хай стануць яны, як палова перад ветрам, і Ангел Яговы хай праганяе іх;
хай шлях іхны будзе цёмны і коўзкі, і Ангел Яговы хай гоніць іх;
Але яны радаваліся аб маім спатыканьні, зьбіраюцца зьняважнікі супраць мяне, і я іх ня ведаю. Яны абмаўляюць і ня спыняюцца;
яны насычаюцца ад туку Дому Твайго, і з патоку слодычаў Тваіх Ты іх поіш;
Ягова ведае дні бяззаганных, іх спадчына будзе на ве́кі вякоў.
І Ягова дапаможа ім і вызваліць; Ён вызваліць іх ад бязбожнікаў, і Ён выратуе іх, бо яны ўзялі ў Ім прытулак.
Многае Ты зрабіў, Ягова, Божа Мой, цуды Твае і думкі Твае пра нас. Няма Табе роўных. Хацеў бы Я аб іх апавяшчаць і гаварыць, але занадта многа іх, каб пералічыць.
бо безьліч няшчасьцяў абступілі Мяне. Праступкі Мае дасягнулі Мяне, Я ня магу пералічыць іх позіркам. Іх больш, чым валасоў на Маёй Галаве, і Сэрца Маё пакінула Мяне.
Зьліваючы душу́ маю, я буду думаць аб тым, як я буду хадзіць у вялікім натоўпе, сьвяточна павяду іх у дом Бога з моцным урачыстым воклічам і ўдзячнасьцю, у сьвяточным натоўпе.
Ты Сам Тваёй Рукою прагнаў пага́наў, а іх (ба́цькаў) насадзіў; Ты вынішчыў плямёны народаў і выгнаў іх;
бо ня ме́чам сваім яны (ба́цькі) узялі зямлю ў валоданьне, і ня рука іхная ратавала іх, але Твая Правіца і Твая Рука, і Сьвятло Твайго Аблічча, таму што Ты меў да іх спрыяньне.
ва ўзорыстай адзежы вядуць яе да Караля; дзяўчаты ззаду яе, ейныя сяброўкі, іх вядуць да Цябе.
Іх вядуць у радасьці і радасьці ўрачыстай, уваходзяць у харомы Караля.
Замест ба́цькаў тваіх будуць твае сыны. Ты паставіш іх князямі па ўсёй зямлі.
Дрыгота ахапіла іх там, боль, як тую парадзіху.
Яны зьбіраюцца ў купу, як авечы статак, (каб ісьці туды), у мейсца сьмерці. Сьмерць пасьвіць іх. А раніцай праведнікі запануюць над імі. Шэоль скрышыць іхную сілу, так што ня застанецца іхнага жытла.
За тое апанаваў іх жах, дзе жаху ня было, бо Бог расьцярушыў косткі тых, хто акружыў цябе ваенным лягерам. Ты кінуў іх у сорам, бо Бог іх адкінуў.
Ён зробіць так, каб лíха вярнулася назад на маіх не́прыяцеляў. І Праўдай Тваёю зьнішчы іх!
Зьнішчы (іх) мой Госпад! струшчы іхныя языкі! бо я бачу гвалт і згрызоты ў месту.
Хай сьмерць нападзе на іх! хай яны жывымі зыйдуць у край сьмерці, бо злачынства ў сялібах іхных, і ў нутры іхным.
Ён у міры выкупляе душу́ маю ад нападку супраць мяне, бо іх многа супраць мяне.
І Ты, Божа, укінеш іх у яму пагíбелі. Людзі крывавых дзеяў ды ілжы ня пражывуць палавіны дзён іхных. Але я, я спадзяюся на Цябе.
Але Ты, Ягова, пасьмяешся зь іх, Ты пасьмяешся над усімі паганамі.
Ня забівай іх, каб (і) народ мой ня забыў гэтае. Праз Магутнасьць Тваю пакінь іх блукаць і кінь іх долу, Госпад мой, шчыт наш.
Зрабі (ім) канец у гневе (Тваім)! Зрабі (ім) канец, і каб іх ня было, і каб яны пазналі, што Бог валадарыць у Якубе аж да краёў зямлі. — Зэля.
Каб былі вызвалены любасныя Твае, ратуй Ты (іх) Правіцай Тваёй і адкажы нам!
Сапраўды, марнасьць ёсьць сыны чалавечыя. Мана — сыны чалавека. Калі пакласьці іх на ва́гі, дык усе яны (лягчэй за) подзьмух.
Яны мацуюць сябе ў справе ліхой, яны змаўляюцца, як патаемна паставіць сеткі, і кажуць: «хто убачыць іх?»
Тады Бог стрэліць па іх стралою. І яны зьнянацку стаюцца паражонымі.
І спатыкнуцца яны з прычыны сваіх языкоў. Усе, хто іх бачыць, адхіну́цца ад іх.
Бяспраўныя ўчынкі адолелі мяне. Нашыя праступкі...Ты ёсьць Той, Хто выбачае іх.
Як разьвяваецца дым, так разьвей Ты іх. Як плавіцца воск ад агню, так хай загінуць бяззаконьнікі перад Абліччам Бога.
Калясьніцаў Божых дзясяткі тысячаў, тысячы і тысячы. Мой Госпад ёсьць сярод іх: Сінай у сьвятасьці.
Мой Госпад сказаў: «Я вярну (іх) з Баша́ну, вярну з глыбіняў мора,
Няхай стол іхны стане сеткай для іх, і адплатай — сілок.
Вылі на іх Ярасьць Тваю, і полымя Гневу Твайго хай дасягне іх.
Хай хваляць Яго неба і зямля, моры і ўсё, што рухаецца ў іх,
Таму пыха ёсьць іхным нашыйнікам, і гвалт, як адзеньне, пакрывае іх.
Сапраўды, Ты паставіў іх на коўзкія шляхі. Ты пакінуў іх па́даць у пагібель.
Яны сказалі ў сэрцы сваім: «Мы зруйнуем іх усіх ра́зам». Яны спалíлі ўсе мясьціны сходаў Божых у зямлі.
Якія мы пачулі і ведаем іх, і што нам ба́цькі нашыя пераказалі,
Ён разьдзяліў мора і правёў іх празь яго, і воды паставіў, як сьцены,
і ўдзень вёў іх воблакам, а ўначы — сьвятлом агню.
Ён расшчапляў скалы ў пустэльні і паіў іх шчодра, як зь вялікіх глыбіняў;
і пасыпаў на іх манку, як дождж, каб елі, і даў ім хлеб Нябёсаў.
І быццам пыл Ён пусьціў на іх дажджом мяса і, як пясок марскі, птушак крылатых
і кінуў іх сярод іхнага лагеру, вакол іхных палатак.
як узьняўся гнеў Бога супраць іх; і Ён забіў іхных моцных мужчын, і выбраных Ізраэля Ён нізрынуў.
Калі Ён іх забіваў, тады яны распытвалі пра Яго і наварочваліся і шукалі Ўсемагутнага рупліва;
Але Ён быў міласэрным, дараваў іхныя бяззаконьні і ня зьнішчыў іх. Але шматкроць адварачаў гнеў Свой і ня будзіў усёй Сваёй ярасьці;
Яны ня па́мятавалі Рукі Ягонай, ні дня, калі Ён вызваліў іх ад прыгнятальніка,
І наслаў сярод іх мух, якія іх кусалі, і жабаў, якія губілі іх;
Ён паслаў на іх полымя гневу Свайго, і абурэньне і лютасьць, і бяду — пасольства ліхіх ангелаў.
І вёў Ён іх бясьпечна, і яны ня баяліся. А ворагаў іхных пакрыла мора.
І Ён прывёў іх у межы (зямлі) прысьвечанай, да той гары, якую прыдбала Ягоная Пра́віца.
І Ён прагнаў перад імі пага́наў і надзяліў іх ме́йсцамі нашчаднымі мерным шнуром, і пасяліў калены Ізраэля ў іхныя палаткі.
і ударыў Ён ворагаў Сваіх ззаду (уцякаючых). І аддаў іх ганьбе навечна.
І ён пасьвіў іх у шчырасьці сэрца свайго, і ён кіраваў імі ў мудрасьці рук сваіх.
Яны пралілí іхную кроў, як ваду, навакол Ярузаліму, і ня было каму іх пахаваць.
Ты накарміў іх хлебам сьлёзным і напаіў іх сьлязьмі ў вялікай меры.
Я ёсьць Ягова, твой Бог, Які вывеў цябе зь зямлі Ягіпту. Расчыні шырака вусны твае: Я іх напоўню.
Дык Я іх пакінуў на ўпартасьць іхнага сэрца. Хай яны ідуць згодна сваім уласным пара́дам.
Яны кажуць: «Пойдзем! зьнішчым іх, як народ, каб больш ня ўспаміналася імя Ізраэля.» —
і Асур далучыўся да іх. Яны сталі адной рукой з сынамі Лота. Зэля.
Божа мой! Зрабі іх падобнымі да пустазельля, як салому перад абліччам ветру.
так перасьледуй іх бураю Тваёю і палохай іх гураганам Тваім!
Яны ідуць ад сілы ў сілу. Кожны (зь іх) зьяўляецца перад Богам на Сыёне.
Ты аддалíў ад мяне маіх знаёмых, зрабіў мяне агідным для іх. Я ўвязьнены і ня магу выйсьці.
Ты валадарыш над лютасьцю мора. Калі ўздымаюцца хвалі ягоныя, Ты іх таймуеш.
Поўнач і поўдзень, Ты іх стварыў. Табор і Ярмон урачыста радуюцца аб Імені Тваім.
дык Я даведаюся іх у праступку іхным па́ліцай і ўдарамі няпраўду іхную,
Ты зносіш іх (як) паводкай. Яны як сон, як трава, якая раніцай вырастае,
І Ён паверне на іх іхнае бяззаконьне, і зьнішчыць іх у злосьці іхнай. Зьнішчыць іх Ягова, Бог наш.
Вы, хто любіць Ягову, нянавідзьце зло! Ён крые душы сьвятых Сваіх. З рукі бязбожнікаў Ён вызваліць іх.
У слупе воблачным Ён прамаўляў да іх. Яны захоўвалі Сьведчаньні Ягоныя і Статут, які Ён даў ім.
Ягова, Божа наш, Ты ёсьць Той, Які адказваў ім. Ты быў для іх Богам прабачаючым і Помсьнікам за іхныя благія ўчынкі.
Яны загінуць, а Ты застанешся. І ўсе яны састарэюць, як вопратка; Ты пераменіш іх, як вопратку, і яны пераменяцца.
тых, якія трымаюць Запавет Ягоны і помняць Ягоныя наказы, каб іх выконваць.
Каля іх жывуць птушкі нябесныя. Праз гольле (дрэў) яны падаюць голас свой.
Як шматлікія дзеі Твае, Ягова! Усіх іх Ты ўчыніў у мудрасьці. Зямля поўная багацьця Твайго.
Ты хаваеш Аблічча Тваё: яны палохаюцца. Ты адбіраеш у іх дыханьне: яны здыхаюць, і ў пыл свой яны вяртаюцца назад.
Ён ня дазваляў ніводнаму чалавеку крыўдзіць іх, Ён дзе́ля іх дакараў каралёў:
Яны выклалі сярод іх Словы Знакаў Ягоных і Цудадзеі ў зямлі Хама.
І Ён вывеў іх са срэбрам і золатам, і ня было сярод іхных плямёнаў ніводнага хворага.
Ён (народ) прасіў, і Ён (Ягова) прывёў (ім) перапёлак. І хлебам зь нябёсаў Ён накарміў іх.
Але Ён выратаваў іх дзеля Імені Свайго, каб абвясьціць Магутнасьць Сваю.
Пагразіў Ён Чырвонаму мору, і яно высахла. І правёў іх праз глыбіні, як праз пустэльню.
І Ён выратаваў іх з рукі нянавісьніка і вызваліў іх з рукі ворага.
І воды накрылі іхных ворагаў. Ніводзін зь іх ня застаўся.
І сказаў Ён, што вынішчыць іх. Калі б ня Масей, выбранец Ягоны, які стаў перад Ім у праломе, каб адхіліць Ярасьць Ягоную ад зьнішчэньня.
Тады падняў Ён Руку Сваю супраць іх і (пакляўся), што, (сьмяротна) адрыне іх у пустэльні
і іхнае насеньне кіне сярод паганаў і іх расьцяру́шыць па землях.
І яны правакавалі (Яго) на гнеў учынкамі сваімі, і пляга выбухнула сярод іх.
І яны ўгнявілі (Яго) ля водаў Мэрыбы, і Масей пацярпеў за іх,
І Ён аддаў іх у руку паганаў, і запанавалі над імі іхныя нянавісьнікі;
і іхныя ворагі ўціскалі іх, і яны былі прыгнечаны пад рукой тых.
Шмат разоў Ён вызваляў іх, але яны былі няўрымсьлівымі са сваімі ра́дамі. І яны былі прыніжаны па прычыне бяззаконьня іхнага.
І Ён успамінаў Запавет Свой зь імі, І Ён шкадаваў іх паводля збытку Міласэрнасьці Сваёй.
І Ён абуджаў спагаду да іх ва ўсіх, хто браў іх у палон.
яны цярпелі голад і смагу; душа іхная ў іх зьнямагла́ся;
дык яны загукалі да Яговы ў тузе сваёй, (і) Ён вызваліў іх зь бедаў іхных,
і павёў іх простым шляхам, каб яны прыйшлі ў места жытла (свайго):
яны крычэлі да Яговы ў тузе сваёй, (і) Ён выратаваў іх зь бедаў іхных;
Ён вывеў іх зь цемры і ценю сьмерці і парваў кайданы іхныя:
яны крычэлі да Яговы ў тузе сваёй, (і) Ён выратаваў іх зь бедаў іхных;
Ён пасылаў Сваё Слова і лячыў іх, і Ён вырваў іх з магілаў іхных:
і яны загукалі да Яговы ў бядзе сваёй, (і) Ён вывеў іх зь іхных бедаў;
і яны ўзрадаваліся, што хвалі суцішыліся, і Ён прывёў іх да жаданае прыстані:
і Ён багаслаўляе іх, і яны вельмі множацца, і статак жывёлы іхнай ня памяншаецца.
Ён вылівае зьнявагу на (іхных) князёў і пакідае іх блукаць у пустэльні па бяздарожжу;
Хай яны (грахоўнасьці іхныя) будуць заўсёды перад Яговай, хай Ён адсячэ ад зямлі памяць пра іх (нашчадкаў),
І я зрабіўся для іх пасьмешышчам. Калі яны на мяне глядзяць, дык яны ківаюць галовамі сваімі.
Хай будуць падобнымі да іх тыя, хто іх робіць, (і) усе, хто на іх спадзяецца.
Усе пагане акружылі мяне, але Імем Яговы я адсек іх (ад мяне).
Яны абступілі мяне, сапраўды, акружылі мяне, але Імем Яговы я адсек іх (ад мяне).
Яны абселі мяне, як пчолы (соты), і згасьлі яны, як агонь у церне. Але Імем Яговы я адсек іх (ад мяне).
Адчыніце мне Брамы Праведнасьці: я ўвайду праз іх, вызнаю хвалу Ягове.
Шчасьлівыя тыя, што шлях у іх бяззаганны, якія ходзяць у Законе Яговы!
Цудоўныя Сьведчаньні Твае; таму трымаецца іх душа мая.
Здаўна́ я даведаўся пра Сьведчаньні Твае, што Ты іх угрунтаваў навечна.
Вялікі мір тым, хто любіць Закон Твой, і для іх няма спатыкненьня.
Душа мая трымае Сьведчаньні Твае, і я люблю іх надзвычайна.
Калі сыны твае захаваюць Запавет Мой і Сьведчаньні Мае, якім Я іх навучу: дык і іхныя сыны вечна сядзецьмуць на троне тваім», —
Падобнымі да іх ёсьць тыя, якія іх робяць, і кожны, хто спадзяецца на іх.
Шчасьлівы ёсьць той, хто дзяцей тваіх схопіць і размажджэрыць іх аб скалу!
Мой (вельмі далёкі) зародак бачылі Вочы Твае; і ў Тваёй кнізе былі запісаны ўсе дні, якія мусяць быць створанымі, калі ніводнага зь іх яшчэ ня было.
Якія дарагія для мяне думкі Твае, о Божа, і як многа іх лíкам.
Калі б захацеў я іх палічыць, іх было б больш, чым пяску. Калі я прачынаюся, я ўсё яшчэ з Табой.
Хíба я ня маю іх нянавідзіць, якія Цябе, Ягова, нянавідзяць? Хíба я ня павінен мець агіды супраць тых, якія паўстаюць супраць Цябе?
Я нянавіджу іх поўнай нянавісьцю. Яны сталі для мяне ворагамі.
Хай упадзе на іх гарачае вугольле. Хай Ён укіне іх у агонь, у бездань, каб яны ня паўсталі.
Хай бязбожнікі ўпадуць усе разам у свае ўласныя сеткі, а я абміну іх.
Блíсьні маланкаю і расьцярушы іх, пусьці стрэлы Твае і зьбянтэжы іх!
Ён ставіцца прыймальна да тых, хто баіцца Яго, Ён чуе іхны стогн пра дапамогу, і Ён ратуе іх.
Ён зьлічвае лік зорак. Ён называе іх усіх пайменна.
Ён пасылае Слова Сваё і растапляе іх. Ён дзьме ветрам Сваім: цякуць воды.
і Ён паставіў іх назаўсёды і навечна. Ён даў Статут, і ніводзін яго ня пераступіць.
І, сабраўшы ўсіх архірэяў і кніжнікаў народу, пытаўся ў іх: дзе мае нарадзіцца Хрыстос?
Тады Гірад, употай прыклікаўшы мудрацоў, выведаў ад іх час зьяўленьня зоркі.
І, паслаўшы іх у Бэтляем, сказаў: пайдзіце, добра разьведайце пра Дзіцятка. І, калі знойдзеце, паведаміце мне, каб і я пайшоў пакланіцца Яму.
Голас у Раме чу́цен, плач, і галашэньне, і лямант вялікі; Рахіль плача па дзецях сваіх і ня хоча ўцешыцца, бо іх няма. (Ярэм. 31:15).
І адтуль прайшоўшы дале́й, убачыў (Ён) іншых двух братоў, Якуба Завядзеявага і Яана, брата ягонага, у чаўне з Завядзеям, бацькам іхным, праўлючых сеткі свае, і паклікаў іх.
І прайшла пра Яго чутка па ўсёй Сірыі, і прывялі да Яго ўсіх нямоглых, ахопленых рознымі хваробамі і пакутамі, і апанаваных дэманамі, і люнатыкаў, і спаралізаваных, і (Ён) аздаравіў іх.
І, расчыніўшы Вусны Свае, навучаў іх, кажучы:
Шчасьлівыя выгнаныя з-за праведнасьці, бо іх ёсьць Валадарства Нябёсаў.
І калі молішся, ня будзь як крывадушнікі, бо яны любяць у сынагогах і на рагох вуліц, спыніўшыся, маліцца, каб іх убачылі людзі. Праўду кажу вам, што яны (ужо) атрымоўваюць поўную ўзнагароду сваю.
Гляньце на птушак нябесных: ня сеюць, ня жнуць, і ня зьбіраюць у сьвірны, а Ба́цька ваш Нябесны корміць іх. Ці ж вы ня намнога лепшыя за іх?
а (Я) кажу вам, што і Салямон ува ўсёй славе сваёй ня апранаўся так, як кожная зь іх.
Ня давайце сьвятога сабакам і ня кíдайце пэрлаў вашых перад сьвіньнямі, каб ня патапталі іх нагамі сваімі, і адвярнуўшыся, ня разарвалі вас.
Пагэтаму заўсёды, як хочаце, каб людзі ставіліся да вас, так і вы стаўцеся да іх. Бо ў гэтым ёсьць (сэнс) Закону і Прарокаў.
Па пладох іхніх пазнаеце іх. Ці зьбіраюць зь цярноўніку вінаград, альбо зь дзядоўніку смоквы?
Дык вось, па пладох іхніх пазнаеце іх.
Дык вось, кожнага, хто слухае Словы Мае гэтыя і выконвае іх, прыпадоблю яго да чалавека мудрага, які пабудаваў дом свой на камені.
А ўсякі, хто слухае Словы Мае гэтыя і ня выконвае іх, прыпадоблены будзе чалавеку няразумному, які пабудаваў дом свой на пяску;
бо Ён вучыў іх, як Той, Хто мае ўладу, а ня як кніжнікі.
Воддаль жа ад іх пасьвіўся вялікі гурт сьвіньняў.
І сказаў ім Ісус: ня могуць сыны вясельнага палацу сумаваць, пакуль зь імі Малады. Але прыйдуць дні, калі адымецца ў іх Малады, і тады будуць пасьціць.
І, паклікаўшы дванаццаць вучняў Сваіх, (Ён) даў ім уладу над нячыстымі духамі, каб выганяць іх і аздараўляць ад усякай хваробы і ўсякай немачы.
І выдасьць брат брата на сьмерць, і бацька — дзіця (сваё); і паўстануць дзеці на бацькоў і пазабіваюць іх;
Дык жа ня бойцеся іх: бо няма нічога ўкрытага, што б ня выявілася, і таемнага, што б ня сталася вядомым.
Ці ж ня два вераб’і прадаюцца за ассары? І ніводзін зь іх ня ўпадзе на зямлю бяз волі Ба́цькі вашага.
Ісус жа, даве́даўшыся, пайшоў адтуль, і пайшлі ўсьлед за Ім мноства народу, і Ён аздаравіў іх усіх.
Бо агрубела сэрца народу гэтага, і вушыма цяжка чуюць, і вочы свае заплюшчылі, каб ім ня ўбачыць вачыма, і ня пачуць вушамі, і сэрцам ня зразумець, ды ня навярнуцца (да Мяне), каб Я аздаравіў іх.
а вораг, які пасеяў іх, ёсьць дыябал; а жніво ёсьць сканчэньне веку; а жанцы ёсьць Ангелы.
І ўкінуць іх у печ вагністую: там будзе плач і скрыгатаньне зубоў.
і ўкінуць іх у печ вагністую. Там будзе плач і скрыгатаньне зубоў.
Пытаецца ў іх Ісус: ці зразумелі (вы) усё гэтае? Яны кажуць Яму: так, Госпадзе!
І, прыйшоўшы на бацькаўшчыну Сваю, вучыў іх у сынагозе іхнай, так што яны дзівіліся і казалі: адкуль у Яго гэткая мудрасьць і сілы?
І, выйшаўшы, Ісус убачыў мноства людзей і пашкадаваў іх і аздаравіў хворых іхных.
Ён жа сказаў: прынясеце іх Мне сюды.
А ў чацьвёртую варту ночы пайшоў да іх Ісус, ідучы па моры.
Пакіньце іх; яны — сьляпыя павадыры сьляпых; а калі сьляпы вядзе сьляпога абодва ўваляцца ў яму.
І прыступіліся да Яго мноства людзей, якія мелі з сабою кульгавых, сьляпых, нямых, калек і многа іншых і паклалі іх да Ног Ісусавых; і (Ён) аздаравіў іх;
Ісус жа, прыклікаўшы вучняў Сваіх сказаў: шкада Мне людзей, бо ўжо тры дні знаходзяцца пры Мне і ня маюць чаго паесьці; а адпусьціць іх галоднымі ня хачу, каб ня аслаблі ў дарозе.
Род нягодны і чужаложны будзе шукаць знаку, але знак яму ня будзе даны, акрамя знаку Ёны прарока. І пакінуўшы іх, адыйшоў.
Уразумеўшы ж (іх), Ісус сказаў ім: чаму разважаеце між сабою малаверныя, што хлябоў ня ўзялі?
А цераз дзён шэсьць бярэ Ісус Пётру, Якуба і Яана, брата ягонага, і ўзводзіць іх адных на высокую гару.
Калі ён яшчэ гаварыў, вось, воблака сьветлае асланіла іх; і вось Голас із воблака гаворыць: Гэты ёсьць Сын Мой улюблены, Якога Я моцна ўпадабаў; Яго слухайце!
І падыйшоўшы Ісус дакрануўся да іх і сказаў: устаньце і ня бойцеся.
Але кажу вам, што Ільля ўжо прыйшоў, ды ня пазналі яго, а зрабілі зь ім, што захацелі; так і Сын Чалавечы мае пацярпець ад іх.
Але каб нам ня спакусіць іх пайшоўшы на мора закінь вуду і вазьмі першую злоўленую рыбу; і, расчыніўшы яе рот, знойдзеш стацір; узяўшы яго, аддай ім за Мяне і за сябе.
І, паклікаўшы дзіця, Ісус паставіў яго пасярод іх
Калі ж рука твая ці нага твая спакушае цябе, адсячы іх і кінь ад сябе: лепш табе ўвайсьці ў жыцьцё бяз рукі ці бяз нагі, чым зь дзьвюма рукамі ці дзьвюма нагамі быць укінутым у вагонь вечны.
Як вам здаецца? Калі б у нікаторага чалавека было сто авечак і заблудзілася адна зь іх, то ці ня пакінуў бы ён у гарах дзявяноста дзевяць і ці ня пайшоў бы шукаць заблудзіўшуюся?
Калі ж ня паслухаецца іх, скажы царкве, калі ж і царквы ня паслухаецца, няхай будзе ён табе, як пага́нін і мытнік.
Бо дзе ёсьць двое ці трое, сабраныя дзеля Майго Імені, там Я сярод іх.
І ўсьлед за Ім пайшлі многа людзей, і Ён аздаравіў іх там.
Ён жа, адказаўшы, сказаў ім: ці ня прачыталі вы, што Творца ад (самага) пачатку сатварыў іх мужчынаю і жанчынаю?
Тады прыведзены былі да Яго дзеці, каб (Ён) усклаў на іх Ру́кі і памаліўся, вучні ж забаранілі ім.
І, усклаўшы на іх Ру́кі, пайшоў адтуль.
І ўмовіўшыся з работнікамі па дынару за дзень, паслаў іх у вінаграднік свой.
кажучы: гэтыя апошнія адпрацавалі адну гадзіну, і ты зраўняў іх з намі, якія перанесьлі цягату дня і сьпёку.
А ён адказаўшы сказаў аднаму зь іх: дружа! я ня крыўджу цябе; ці ж ня за дынар ты ўмовіўся са мною?
Ісус жа, паклікаўшы іх, сказаў: вы ведаеце, што князі народаў пануюць над імі, і начальнікі ўладараць над імі;
І, спыніўшыся, Ісус паклікаў іх і сказаў: што (вы) хочаце, (каб Я) зрабіў вам?
І калі б хто сказаў вам нешта, адказвайце: яны патрэбны Госпаду: (і) адразу ж пашле іх.
прывялі асьліцу і асьляня і паклалі на іх адзежы свае, і Ён сеў паверх іх.
І прыступіліся да Яго ў Сьвятыні сьляпыя і кульгавыя, і (Ён) аздаравіў іх.
І пакінуўшы іх, выйшаў зь места да Бітані і правёў там ноч.
А нарэшце паслаў да іх сына свайго, кажучы: пасаро́мяцца сына майго.
І, пачуўшы прыповесьці Ягоныя, архірэі і хварысэі зразумелі, што гаворыць (Ён) пра іх.
І загаварыўшы Ісус ізноў распавёў да іх у прыповесьцях, кажучы:
І адзін зь іх, законьнік, спакушаючы Яго спытаўся, кажучы:
А сабраных хварысэяў Ісус іх запытаў,
Бо складаюць цяжары важкія і няпасільныя і ўскладаюць на плечы людзям; а самі ня хочуць і пальцам сваім зрушыць іх.
А ўсе ўчынкі свае яны робяць, каб бачылі іх людзі. Пашыраюць філяктэрыі свае і павялічваюць кутасы на адзеньні сваім.
і вітаньні на плошчах, і каб людзі называлі іх: вучыцель мой! вучыцель мой!
І сярод іх былі пяць мудрыя, і пяць — няразумныя.
І той, што атрымаў пяць талянтаў, пайшоўшы, скарыстаў іх у справе і набыў другія пяць талянтаў.
І па доўгім часе прыходзіць гаспадар рабоў гэных і патрабуе ў іх справаздачы.
І, падыйшоўшы, той, што атрымаў пяць талянтаў, прынёс другія пяць талянтаў, кажучы: Гаспадар! пяць талянтаў (ты) даручыў мне; глядзі, другія пяць талянтаў набыў я за іх.
Таксама і той, што атрымаў два талянты, падыйшоўшы сказаў: гаспадар! два талянты даручыў ты мне, глядзі, другія два талянты набыў я за іх.
І, крэпка засумаваўшы, пача́лі гаварыць Яму кожны зь іх: ці ня я, Госпадзе?
І прыходзіць да вучняў і знаходзіць іх сьпячымі, дый кажа Пятру: гэтак вы ня змаглі і аднае гадзіны пасуперажываць са Мною?
І прыйшоўшы знаходзіць іх ізноў сьпячымі; бо вочы іхныя былі абцяжэўшымі.
І, пакінуўшы іх, адыйшоўшы ізноў памаліўся ў трэйці раз, мовіўшы тое ж слова.
Крыху пазьней падыйшлі тыя, што стаялі (там і) сказалі Пётру: сапраўды і ты зь іх, бо і гаворка твая выдае цябе.
Архірэі ж, узяўшы срэбнікі, сказалі: ня дазваляецца класьці іх у скарбонку Сьвятыні, бо яны — цана крыві.
Учыніўшы ж нараду (яны) купілі за іх поле ганчара для пахаваньня чужынцаў.
і аддалі іх за поле ганчара, як сказаў мне Госпад.
Быў жа тады (у іх) вядомы вязень называны Бараўва.
І адразу адзін зь іх пабег і ўзяўшы губку намачыўшы ў воцат і насадзіўшы на трысьціну даваў Яму піць.
Калі ж (яны) ішлі апавясьціць вучняў Ягоных, і вось Ісус спаткаў іх кажучы: радуйцеся! а яны, прыступіўшыся, абнялі Ногі Ягоныя і пакланіліся Яму.
Пайшоўшы ж, рабіце вучнямі ўсе народы, хрысьцячы іх у імя Ба́цькі, і Сына, і Сьвятога Духа,
вучачы іх выконваць усё, што (Я) загадаў вам. І вось Я з вамі ўва ўсе дні да сканчэньня веку. Амін.
і тут жа паклікаў іх, і (яны) пакінуўшы бацьку свайго Завядзея ў чаўне з работнікамі пайшлі ўсьлед за Ім.
І былі зьдзіўлены Ягонай навукай, бо (Ён) вучыў іх як Той, Хто ўладу мае, а ня як кніжнікі.
І выйшаў (Ён) ізноў да мора; і ўвесь народ ішоў да Яго, і (Ён) вучыў іх.
І сталася, калі Ісус узьляжаў за ядой у доме ягоным (Левія), узьляжалі зь Ім і вучнямі Ягонымі шмат мытнікаў і грэшнікаў; было іх многа, бо яны хадзілі за Ім.
Але прыйдуць дні калі Малады ад іх будзе ўзяты, і тады будуць пасьціць у тыя дні.
І кажа да іх: у суботу належыць рабіць добрае ці рабіць злое? Душу ўратаваць ці загубіць? А яны маўчалі.
І глянуўшы на іх з гневам, тужачы аб жорсткасьці сэрца іхнага, кажа таму чалавеку: працягні руку тваю. І (той) выцягнуў, і сталася ягоная рука здаровай як другая.
І прызначыў дванаццаць, каб былí разам зь Ім, і каб пасылаць іх прапаведаваць,
І паклікаўшы іх да Сябе гаварыў ім прыповесьцямі: як можа шата́н выганяць шата́на?
І вучыў іх прыповесьцямі многімі і казаў ім у вучэньні Сваім:
але турботы веку гэтага і прынада багацьця і іншыя пажаданьні ўваходзячы (у іх) заглушаюць Слова, і яно робіцца бяспло́дным.
І вельмі прасіў Яго, каб ня высылаў іх прэч са стараны той.
і ўсе дэманы ўпрасілі Яго кажучы: пашлі нас у сьвіньняў, каб (нам) увайсьці ў іх.
І Ісус адразу дазволіў ім. І выйшаўшы нячыстыя духі ўвайшлі ў сьвіньняў, і кінуўся гурт з абрыву ў мора; а было іх каля дзьвёх тысячаў; і патанулі ў моры.
І кліча дванаццацёх, і пачаў іх пасылаць па двое, і даваў ім уладу над нячыстымі духамі.
Але людзі убачылі іх як яны выпраўляліся, і многія пазналі Яго; і пешшу з усіх местаў пабеглі туды і апярэдзілі іх і сабра́ліся да Яго.
І выйшаўшы Ісус убачыў мноства людзей і пашкадаваў іх, бо яны былі як авечкі бяз пастуха; і пачаў іх навучаць многа.
адпусьці іх, каб пайшоўшы ў навакольныя вёскі і сёлы купілі сабе хлеба, бо ня маюць чаго паесьці.
І, адпусьціўшы іх, пайшоў на гару памаліцца.
І ўбачыў іх у бядзе ў плаваньні: бо вецер быў ім супраціўны; а каля чацьвёртай варты ночы падходзіць да іх ідучы па моры, і хацеў прайсьці міма іх.
Бо ўсе Яго ўбачылі і перапало́халіся. Дык адразу загаварыў да іх і кажа ім: узбадзёрцеся; гэта Я, ня бойцеся.
І ўвайшоў да іх у човен; і вецер аціх. І ад такога дзіва яны былі ня ў сабе, і вельмі даваліся дзіву.
І ўбачыўшы нікаторых з вучняў Ягоных, што елі хлеб нячыстымі гэта значыць няўмытымі рукамі, асуджалі (іх).
і калі адпушчу іх дамоў галоднымі, нікаторыя аслабеюць у дарозе, бо яны прыйшлі здалёку.
І вучні Ягоныя адказалі Яму: якім чынам тут у пустэльні хто зможа накарміць іх хлебам?
І пытаўся ў іх: колькі ў вас хлябоў? Яны сказалі: сем.
І мелі (яны) некалькі рыбак; і багаславіўшы сказаў раздаць і іх.
І было пад’еўшых каля чатырох тысячаў; і адпусьціў іх.
І пакінуўшы іх ізноў увайшоў у човен, адплыў на той бок.
І пачаў навучаць іх, што Сын Чалавечы мае шмат адпакутаваць і быць адкінутым старэйшынамі і архірэямі і кніжнікамі і быць забітым, і цераз тры дні ўваскрэснуць.
І цераз дзён шэсьць бярэ Ісус Пятра і Якуба, і Яана і ўзводзіць на гару высокую асобна іх адных. І пераабразіўся перад імі.
І зьявілася воблака, якое іх ахіну́ла, і прыйшоў голас з воблака, які сказаў: Гэты ёсьць Сын Мой Любасны; Яго слухайце.
І прыйшоўшы да вучняў убачыў шмат народу каля іх ды кніжнікаў, якія спрачаліся зь імі.
І прыйшоў у Капэрнавум; і знаходзячыся ў доме пытаўся ў іх: пра што вы ў дарозе між сабою дыскутавалі?
І, узяўшы дзіця, паставіў яго сярод іх і, абняўшы яго, сказаў ім:
І адыйшоўшы адтуль, прыходзіць у межы Юдэі з боку Ярдану. І зноў зьбіраюцца каля Яго людзі; і па звычаю Свайму (Ён) ізноў вучыў іх.
Бо на пачатку тварэньня Бог мужчынай і жанчынай стварыў іх.
І прыносілі да Яго дзяцей, каб (Ён) дакрануўся да іх; але вучні ня дапускалі тых, што прыно́сілі.
І абняўшы іх, усклаўшы на іх Ру́кі, багаславіў іх.
І глянуўшы на іх, Ісус кажа: людзям (гэта) нямагчыма, але ня Богу; бо ўсё магчыма Богу.
Калі (яны) былі ў дарозе ўзыходзячы ў Ярузалім, а Ісус ішоў паперадзе іх, а яны ідучы ўсьлед за (Ім) жаха́ліся і былі ў страху. І ўзяўшы дванаццаць (Ён) ізноў пачаў гаварыць ім тое, што мае зь Ім стацца:
А Ісус, паклікаўшы іх, гаворыць ім: (вы) ведаеце, што тыя, што лíчацца князямі народаў, пануюць над імі, і вяльмо́жы іхнія валадараць над імі.
І яны сказалі ім, як загадаў Ісус; і (тыя) адпусьцілі іх.
І пачаў гаварыць да іх у прыпавесьцях: чалавек насадзіў вінаграднік і абгарадзіў яго і выкапаў таўчэльню і пабудаваў вежу, і даручыў яго вінаградарам, і адлучыўся ў другую краіну.
Тады (ён) ізноў паслаў да іх другога раба: і таго, зьбіўшы камянямі, разьбілі галаву і адаслалі зьняважыўшы.
І маючы аднаго свайго любага сына, урэшце яшчэ і яго паслаў да іх, кажучы: паўстыдаюцца сына майго.
І памыкаліся схапіць Яго, але збаяліся народу; бо ўразумелі, што пра іх сказаў прыповесьць; і пакінуўшы Яго, адыйшлі.
Даваць ці ня даваць? Ён жа, ведаючы іх крывадушнасьць, сказаў ім: што спакушаеце Мяне? Прынясіце Мне дынар, каб (Я) убачыў (яго).
Дык вось, пры ўваскрасэньні, калі ўваскрэснуць, каторага зь іх будзе яна жонкаю, бо сямёра мелі яе за жонку?
І прадасьць брат брата на сьмерць, і бацька дзіця; і паўста́нуць дзеці на бацькоў і заб’юць іх;
І, вярнуўшыся, знайшоў іх ізноў сплючы; бо вочы ў іх абцяжэлі, і ня ведалі, што Яму адказаць.
Але ён, пакінуўшы пакрывала, у споднім уцёк ад іх.
І служанка, убачыўшы яго ізноў, пачала́ казаць тым, што стаялі побач: гэты ізь іх.
Ён жа ізноў адрокся. І крыху пазьней тыя, што стаялі побач, ізноў казалі Пятру: сапраўды, ізь іх ты. Бо ты і галілеяц, і гутарка твая падобная.
А тыя, што ўкрыжавалі Яго, дзялілі вопраткі Ягоныя, кіда́ючы жэрабя аб іх, хто што во́зьме.
І, выйшаўшы, адразу пабеглі ад магілы. І зьняла іх дрыготка і здранцьве́ньне, і нікому нічога ня сказалі, бо баяліся.
А пасьля гэтага зьявіўся ў іншым выглядзе, двум із іх на дарозе, калі (яны) ішлі ў селішча.
Нарэшце (Ён) зьявіўся ім адзінаццацём узьлягаючым, і дакараў іх у нявер’і і жорсткасьці сэрца, што ня паве́рылі тым, што ўбачылі Яго ўваскросшага.
І ня было ў іх дзіцяці, бо Альжбета была няплодная, і абое (яны) былі састарэлымі ў днях сваіх.
Выйшаўшы ж, ён ня мог гаварыць да іх, і (яны) пазналі, што (ён) бачыў у Сьвятыні зьяву; і ён даваў знакі ім і заставаўся нямым.
І напаў страх на ўсіх жыву́чых вакол іх; і па ўсёй горнай краіне Юдэйскай расказавалі (пра) усе гэтыя падзеі.
І вось зьявіўся ім Ангел Госпада, і слава Госпадава асьвяціла іх; і спалохаліся страхам вялікім.
І сталася: калі адыйшлі ад іх Ангелы на неба, і тады людзі-пастухі сказалі адзін аднаму: пойдзем у Бэтляем і паглядзім тую падзею, якая адбылася, пра якую абвясьціў нам Госпад,
І багаславіў іх Сымон і сказаў Марылі, маці Ягонай: вось, Ён ляжыць на ўпадак і паўстаньне многіх у Ізраэлю, і на знак, (якому) працівіцца будуць,
І сталася, цераз тры дні знайшлі Яго ў Сьвятыні, се́дзячы пасярод настаўнікаў і слухаючы іх, і пытаючыся іх.
і ні да воднай зь іх ня быў пасланы Ільля, але толькі да жанчыны ўдавы ў Сарэпту Сідонскую.
І шмат было пракажоных у Ізраэлю пры прароку Ялісею, і ніводзін зь іх ня быў ачышчаны, апрача Нэемана сірыйца.
І спусьціўся ў Капэрнавум, места Галілейскае, і вучыў іх у суботы.
Пры захадзе сонца ўсе, хто мелі хворых на розныя хваробы, прывялі іх да Яго; і Ён, усклаўшы рукі на кожнага зь іх, аздаравіў іх.
А як настаў дзень, (Ён) выйшаўшы (з дому) адправіўся ў пустэльнае мейсца; і людзі шукалі Яго, і прыйшлі да Яго, і затрымлівалі Яго, каб ня адыходзіў ад іх.
і ўбачыў (Ён) два чаўны, што стаялі на возеры, а рыбаловы, выйшаўшы зь іх, прамывалі сеткі.
І, зрабіўшы гэтае, (яны) злавілі вялікае мноства рыбы, і нават сетка ў іх прарывалася.
І сталася: аднаго дня Ён навучаў, і сядзелі (там) хварысэі і законавучыцелі, якія прыйшлі з усіх вёсак Галілеі і Юдэі, і Ярузаліму; і сіла Госпадава была дзеля аздараўленьня іх.
Але прыйдуць дні, калі будзе ўзяты ад іх Малады, тады будуць пасьціць у тыя дні.
І, паглядзеўшы на ўсіх іх, сказаў таму чалавеку: выцягні руку́ тваю. І ён зрабіў так. І сталася рука ягоная здаровая, як другая.
І калі настаў дзень паклікаў вучняў Сваіх і выбраў зь іх дванаццаць, каторых і назваў Апосталамі:
І калі (вы) любіце тых, хто любіць вас, якая вам (за гэта) падзяка? Бо і грэшнікі любяць тых, хто іх любіць.
Кожны, хто прыходзіць да Мяне і слухае Словы Мае і таксама выконвае іх, пакажу вам, каму ён падобны.
І, паклікаўшы двух з вучняў сваіх, Яан паслаў (іх) да Ісуса, кажучы: ці Ты Той, Які прыходзе, ці чакаць (нам) другога?
але як яны ня мелі чым вярнуць доўг, (ён) дараваў абодвум. Скажы ж, каторы зь іх больш узьлюбіць яго?
Калі ж яны плылі, (Ён) заснуў. На возеры падняўся бурны вецер, і залівала іх, і былі (яны) у небясьпецы.
Там жа на гарэ пасьвіўся шматлікі гурт сьвіньняў; і (дэманы) малілі Яго, каб дазволіў ім увайсьці ў іх; і дазволіў ім.
І ўпрасіў Яго ўвесь народ Гадарынскага краю адыйсьці ад іх, бо страх вялікі абдымаў іх. Ён жа, увайшоўшы ў човен, вярнуўся.
І паслаў іх апавяшчаць пра Гаспадарства Боскае і аздараўляць хворых.
а на ўсіх, хто ня прыйме вас, (то) выходзячы з таго места абтрасеце і пыл з ног вашых у сьведчаньне на іх.
І, вярнуўшыся, Апосталы расказалі Яму ўсё, што зрабілі; і (Ён) узяўшы іх (з Сабою) пайшоў асобна ў пустэльнае мейсца (каля) места называнага Бэтсаідаю.
Але людзі, даведаўшыся, пайшлі за Ім; І (Ён), прыняўшы іх, гаварыў ім пра Гаспадарства Боскае і тых, хто меў патрэбу ў аздараўленьні, аздараўляў.
Бо (іх) было каля пяцёх тысячаў мужчын. Але (Ён) сказаў вучням Сваім: рассадзіце іх групамі па пяцьдзясят.
(Ён) жа, узяўшы пяць хлябоў і дзьве рыбы і паглядзеўшы ў неба, багаславіў іх і паламаў і даў вучням, каб раздаць народу.
І пад’елі і насыціліся ўсе, і было сабрана ў іх дванаццаць кашоў астаўшыхся кавалкаў.
І сталася, як маліўся насамоце, і вучні былі зь Ім, Ён спытаўся ў іх, кажучы: за Каго лічыць Мяне народ?
(Ён) жа спытаўся ў іх: а вы за Каго маеце Мяне? Адказаўшы ж, Пётра сказаў: за Хрыста Божага.
Калі ж ён гаварыў гэтае, сталася хмара і ахінула іх; і яны спалохаліся, як увайшлі ў хмару.
Яны ж ня разумелі слова гэтага, і было (яно) закрыта ад іх, так што яны ня спасціглі яго; і (яны) баяліся спытацца ў Яго пра слова гэтае.
Прыйшла ж ім спрэчная думка: хто бы (сярод) іх ёсьць большы?
Убачыўшы ж (гэтае) вучні Ягоныя Якуб і Яан сказалі: Госпадзе! хочаш, (мы) скажам, каб агонь зыйшоў зь неба і зьнішчыў іх, як і Ільля зрабіў?
Але Ён, зьвярнуўшыся (да іх), забараніў ім і сказаў: ня ведаеце якога вы духу;
Пасьля ж гэтага абраў Госпад і другіх семдзясят (вучняў) і паслаў іх па двое перад Абліччам Сваім у кожнае места і мейсца, куды Сам меўся ісьці,
І ў тым доме заставайцеся, ешце і піце, што ў іх (ёсьць); бо працаўнік варты платы сваёй. Ня пераходзьце з дому ў дом.
Нікаторыя ж зь іх сказалі: (Ён) выганяе дэманаў з (дапамогай) Бэльзебула, князя дэманаў.
Караліца поўдня паднята будзе на суд з мужчынамі роду гэтага і засудзіць іх, бо (яна) прыйшла ад краю зямлі выслухаць мудрасьць Салямонавую, і вось тут Большы за Салямона.
Гора вам, што будуеце помнікі прарокам, ба́цькі ж вашыя забілі іх.
Гэтым (вы) сьведчыце пра ўчынкі ба́цькаў вашых і згаджаецеся зь імі: бо яны сапраўды забілі іх, а вы будуеце ім помнікі.
Пагэтаму і Мудрасьць Боская сказала: пашлю да іх прарокаў і Апосталаў, і (нікаторых) ізь іх будуць забіваць і жорстка перасьледаваць.
Ці ня пяць вераб’ёў прадаюцца за два асары? і ніводзін зь іх ня забыты перад Богам.
Паглядзіце на груганоў, якія ня сеюць, ня жнуць, ня маюць (ні) стопкі, ні сьвірна, але Бог корміць іх. Наколькі вы большыя за гэтых птушак!
Паглядзіце на лілеі, як яны растуць: ня працуюць, ня прадуць. Але кажу вам, (што) нават Салямон ва ўсёй сваёй славе ня апранаўся, як адна зь іх.
Шчасьлівыя тыя рабы, каторых, прыйшоўшы, гаспадар знойдзе нясьпячымі; праўду кажу вам: (ён) падперажэцца, і пасадзіць іх, і, падыйшоўшы, будзе служыць ім.
І калі прыйдзе ў другую варту, і прыйдзе ў трэйцюю варту і знойдзе (іх) так, (то) шчасьлівыя рабы тыя.
Альбо тыя васямнаццаць, на якіх упала вежа ў Сілааме і пабіла іх, думаеце, што яны былі вінаватыя больш за ўсіх людзей жывучых у Ярузаліме?
І, загаварыўшы да законьнікаў і хварысэяў, Ісус запытаў (іх) кажучы: ці дазваляецца (па Закону) аздараўляць у суботу?
І, загаварыўшы да іх, запытаў: калі чый-небудзь із вас асёл ці вол уваліцца ў студню, ці ня адразу выцягнеце яго ў дзень суботы?
І другі сказаў: (я) купіў пяць пар валоў, і іду выпрабаваць іх; прашу цябе, прабач мне.
які сярод вас чалавек, маючы сто авечак і згубіўшы адну зь іх, ня пакідае дзявяноста дзевяці ў пустэльні і ня йдзе за згубленай, пакуль ня знойдзе яе?
І сказаў малодшы зь іх бацьку: бацька! дай мне належную (мне) частку маёмасьці. І (бацька) падзяліў ім маёмасьць.
Кажа яму Абрагам: у іх ёсьць Масей і Прарокі, няхай слухаюць іх.
Ён жа сказаў: не, тата Абрагаме, але калі хто з умершых прыйдзе да іх, пакаюцца.
І, убачыўшы, (іх Ён) сказаў ім: ідзіце, пакажыцеся сьвятарам. І сталася: калі яны ішлі, ачысьціліся.
Адзін жа зь іх, убачыўшы, што аздароўлены, вярнуўся, моцным голасам славячы Бога,
Чаму ў іх ня знайшлося сумленьня, вярнуўшыся, аддаць славу Богу, акрамя гэтага чужаземца?
У той дзень, хто будзе на даху, а рэчы ягоныя ў доме, няхай ня зыходзе ўзяць іх; і хто (будзе) ў полі таксама няхай ня вяртаецца назад.
Прыносілі ж да Яго і дзяцей, каб (Ён) дакрануўся да іх. Але вучні, убачыўшы (гэтае), забаранілі ім.
Ісус жа, паклікаўшы іх, сказаў: пусьціце дзяцей прыходзіць да Мяне і ня забараняйце ім, бо гэткіх ёсьць Гаспадарства Бога.
Але яны нічога з гэтага ня зразуме́лі, і было слова гэтае закрыта для іх, і (яны) ня разуме́лі, што (Ён) гаворыць.
Ён жа, паглядзеўшы на іх, сказаў: дык што ж значыць гэтае напісаньне?: «Ка́мень, Які адкінулі будаўнічыя, Ён стаўся Галавою вугла».
І шукалі ў гэты час архірэі і кніжнікі накласьці на Яго ру́кі, але пабаяліся народу, бо зразумелі, што гэтую прыповесьць (Ён) сказаў пра іх.
Дык пры ўваскрасеньні каторага зь іх будзе (яна) жонкаю? Бо сямёра мелі яе жонкаю.
Тады яны пача́лі між сабою ўзбуджана выясьняць, хто бы сярод іх гатовы гэтае зрабіць.
Узьнялася і спрэчка паміж імі, хто зь іх вылучаецца відавочна быць большым.
І Ён адыйшоў ад іх, як кінуць камень і, укленчыўшы, маліўся,
І, устаўшы ад малітвы, прыйшоўшы да вучняў, знайшоў іх сьпячымі ў смутку.
І яшчэ Ён гаварыў, і вось натоўп, а сьпераду іх ішоў адзін з дванаццаці, па імені Юда, і падыйшоў да Ісуса, (каб) пацалаваць Яго.
І адзін зь іх ударыў архірэйскага слугу і адсек яму правае вуха.
І няўзабаве другі, убачыўшы яго, казаў: і ты зь іх. Але Пётра сказаў: чалавеча! не!
І, падняўшыся, усё мноства іх прывяло Яго да Пілата.
Павярнуўшыся ж да іх, Ісус сказаў: дочкі Ярузаліму! ня плачце па Мне, але плачце па сабе і па дзецях вашых.
І вось у той жа дзень двое зь іх ішлі ў сяло, якое знаходзілася ў стадыях шасьцідзясяці ад Ярузаліму і называлася Эмаус.
Але вочы іх былі стрымліваемы, дык ня пазналі Яго.
І, адказаўшы, адзін (зь іх), катораму імя Кляопа, сказаў Яму: Ты адзін з вандруючых у Ярузаліме і ня ведаў, што адбылося ў ім у гэтыя дні?
І тады сталіся адчыненымі ў іх вочы, і (яны) пазналі Яго; але Ён стаўся для іх нябачны.
Калі ж яны пра гэта гаварылі, Сам Ісус стаў пасярод іх і сказаў: мір вам!
І вывеў іх да Бітані, і, падняўшы Рукі Свае, багаславіў іх.
І сталася: як Ён багаслаўляў іх аддаліўся ад іх і (стаў) узносіцца на Неба.
Абярнуўшыся ж Ісус і ўбачыўшы іх, (што яны) ідуць усьлед (за Ім), кажа ім: Каго шукаеце? Яны ж адказалі Яму: Раббі, — што значыць (у) перакладзе: Вучыцелю, — дзе жывеш?
Кажа ім Ісус: напоўніце судзіны вадою. І напоўнілі іх да верху.
І вось, як прыйшлі да Яго самарцы, (то) прасілі Яго застацца ў іх, і Ён заставаўся там два дні.
Тады (ён) спытаўся ў іх пра гадзіну, калі яму палепшала. І сказалі яму: учора а сёмай гадзіне гарачка пакінула яго.
Бо як Бацька ускрашае памерлых і ажыўляе (іх), так і Сын ажыўляе, каго хоча.
Я ж маю Сьведчаньне большае за Яанавае, бо Дзеяньні, што даў Мне Бацька, каб Я скончыў іх, самыя гэтыя Дзеяньні, што Я раблю, сьведчаць аба Мне, што Бацька паслаў Мяне.
Дасьледуйце Пісаньні, бо вы думаеце празь Іх Жыцьцё Вечнае мець, і Яны ёсьць тыя, што сьведчаць аба Мне.
Піліп адказаў Яму: хлябоў (на) дзьвесьце дынараў ня хо́піць ім, каб кожны зь іх крыху дастаў.
і, увайшоўшы ў човен, паплылі на той бок мора да Капэрнавуму. І ўжо цёмна сталася, а Ісус ня прыхо́дзіў да іх.
А гэтае сказаў Ён аб Духу, Якога меліся прыняць тыя, што верылі ў Яго; бо яшчэ ня быў Дух Сьвяты (на іх), бо Ісус яшчэ ня быў услаўлены.
Нікаторыя ж зь іх хацелі ўхапіць Яго, але ніхто ня ўскла́ў на Яго ру́кі.
Кажа ім Мікадым, што прыходзіў да Яго ўначы, будучы адзін ізь іх:
А рана нараніцы ізноў прыйшоў Ён у Сьвятыню, і ўвесь народ прыходзіў да Яго; і, сеўшы, Ён навучаў іх.
І спыталі (яны) іх, кажучы: ці гэта сын ваш, (пра) якога вы кажаце, што (ён) нарадзіўся сьляпы? Як жа (ён) цяпер бачыць?
яму прыдзьвернік адчыняе, і авечкі голас ягоны слухаюць, і (ён) кліча авечкі свае па імені і выводзіць іх;
Усе, колькі (іх) перада Мною ні прыходзіла, ёсьць зладзеі ды разбойнікі, але авечкі ня паслу́халі іх.
а найміт, і ня бу́дучы пастырам, каму авечкі ня свае́, бачыць прыходзячага ваўка і пакідае авечкі і ўцяка́е: і воўк хапае іх і разганяе авечкі.
І многія зь іх казалі: Ён мае дэмана і шалее: што (вы) слухаеце Яго?
Авечкі Мае слухаюць Голас Мой, і Я ведаю іх, і яны йдуць за Мною,
і Я даю ім Жыцьцё Вечнае, і ня загíнуць (яны) ніколі, і ніхто ня вырве іх із Рукі Маёй.
Бацька Мой, Які даў (іх) Мне, вялікшы (за) ўсіх, і ніхто ня мо́жа вырваць (іх) із рукі Бацькі Майго.
І многія зь юдэяў прыйшлі да Марты й Марылі, каб суцешыць іх па браце іхным.
А нікаторыя зь іх сказалі: ці ня мо́г Ён, Які расчыніў вочы сьляпому, зрабіць, каб і гэты ня ўмёр?
А нікаторыя зь іх пайшлі да хварысэяў і сказалі ім, што ўчыніў Ісус.
Адзін жа зь іх, нехта Каяхва, будучы ў той год архірэем, сказаў ім: вы ня ве́даеце нічога,
Пакуль маеце Сьвятло, верце ў Сьвятло, каб (вы) сынамі Сьвятла сталіся. Гэтае сказаў Ісус і, адыйшоўшы, укрыўся ад іх.
(народ гэты) (вершы 37−39) заплюшчыў вочы свае, і сэрца сваё абярнуў у ка́мень, каб ім ня ўбачыць вачыма, і ня зразумець сэрцам, і каб ім ня навярнуцца (да Мяне), і каб Я аздаравіў іх.
А перад сьвятам Пасхі Ісус, ведаючы, што прыйшла гадзіна Ягоная, каб перайсьці з гэтага сьвету да Бацькі, палюбіўшы Сваіх, што на сьвеце, да канца палюбіў іх.
Калі ж Ён абмыў ім ногі і апрануў Сваю верхнюю вопратку, супачыўшы ізноў, спытаў іх: (ці) ведаеце, што (гэта) Я зрабіў вам?
Той, хто ма́е Прыказаньні Мае́ і выпаўняе Іх, ён ёсьць той, хто любіць Мяне, а той, хто любіць Мяне, будзе палюблены Бацькам Маім, і Я палюблю яго, і зьяўлюся яму Сам.
Калі хто ня застане́цца ўва Мне, (ён) будзе выкінены вон, як галіна, і ссохне; і зьбіраюць іх, і кідаюць у вагонь, і (яны) згараюць.
Калі б Я ня зрабíў сярод іх Дзеяў, якіх ніхто іншы ня рабíў, ня мелí бы грэху, а цяпер і ўбачылі, і ўзьнянавідзілі і Мяне, і Бацьку Майго.
Я зрабіў вядо́мым Імя Тваё людзям, якіх Ты даў Мне ад сьвету; (яны) былі Твае, і Ты іх даў Мне, і (яны) захавалі Слова Тваё.
Я за іх прашу, ня за (ўве́сь) сьвет прашу, але за тых, якіх Ты даў Мне, бо яны — Твае.
І ўсе Мае — Твае, і Твае — Мае; і ў іх Я ўславіўся.
І Я ўжо — ня на сьве́це, але яны — на сьвеце, Я ж да Цябе іду. Тата Мой Сьвяты! Захавай іх у Імя Тваё, тых, якіх Ты Мне даў, каб (яны) былі адно, як (і) Мы.
Калі Я быў на сьвеце зь імі, Я захоўваў іх у Імя Тваё, тых, якіх Ты даў Мне, Я зьбяро́г, і ніхто зь іх ня загíнуў, апрача сына загубы, каб збылося Пісаньне. (Пс. 109:17).
Я перадаў ім Слова Тваё, і сьвет зьнянавідзіў іх, бо яны — ня ад сьве́ту, як і Я — ня ад сьве́ту.
Я ня прашу́, каб Ты ўзяў іх ізь сьвету, але каб захаваў іх ад зла.
Асьвяці іх у Праўдзе Тваёй: Слова Тваё ёсьць Праўда.
Як Ты паслаў Мяне ў сьвет, гэтак і Я паслаў іх у сьвет.
І за іх Я пасьвячаю Сябе, каб і яны былі пасьвенчаны Праўдаю.
Ня за іх жа толькі прашу, але й за тых, што будуць верыць у Мяне па слову іхнаму.
Я ў іх, і Ты ўва Мне; каб былі злучаны ў адно, і каб сьвет пазнаў, што Ты паслаў Мяне і палюбіў іх, як палюбіў Мяне.
І Я адкрыў ім Імя Тваё і (больш) адкрыю, каб Любоў, якою Ты палюбіў Мяне, у іх была, і Я ў іх.
Тады Ён ізноў спытаўся ў іх: каго шукаеце? Яны ж сказалі: Ісуса Назарэя.
каб споўнілася Слова, якое Ён сказаў: тых, якіх Ты даў Мне, Я ня згубíў зь іх нікога.
Тады Пілат выйшаў да іх і сказаў: якое абвінавачаньне выстаўляеце (вы) супраць Чалавека Гэтага?
А як была параскева, дык жыды, каб ня пакíнуць целаў на крыжу ў суботу, — бо той дзень суботні быў вялікі, — папрасілі Пілата, каб перабіць у іх галёнкі і зьняць (іх).
І, сказаўшы гэтае, дыхнуў (на іх) і кажа ім: прыйміце Духа Сьвятога.
Сымон Пётра пайшоў і выцягнуў на зямлю сетку, поўную вялікіх рыбаў; (іх было) сто пяцьдзесят тры, і (ад) гэткага мноства сетка ня прарва́лася.
І сабраўшы (іх) загадаў ім: зь Ярузаліму ня выходзіць, але чакаць абяцаньне Ба́цькі, якое (вы) чулі ад Мяне;
І сказаўшы гэта (Ён) быў узьнесены на вачах у іх, і воблака ўзяло Яго з вачэй іхных.
пачаўшы ад хрышчэньня Яанавага ажно да дня, калі (Ён) быў узьнесены ад нас, — які быў разам з намі сьведкай уваскрасе́ньня Ягонага, — (выбраць) аднаго зь іх.
І кінулі жэрабе аб іх, і выпала жэрабе на Мацьвія, і (ён) быў далучаны да адзінаццацёх Апосталаў.
І зьявіліся ім падзе́леныя языкі, быццам агнявыя, і апусьціліся па аднаму на кожнага зь іх.
І як загучаў гэты голас, сабраліся людзі і былі прыведзены ў зьдзіўленьне, бо чулі іх кожнага гаварыўшых на ягонай гаворцы.
Але Пётра ўстаўшы з адзінаццацьма, узвысіў голас свой і прамовіў да іх: мужчыны жыдоўскія і ўсе жыхары Ярузаліму. Хай будзе гэта вам ведама, і выслухайце словы мае.
І ўсе веручыя былі разам, і ўсё было ў (іх) супольнае.
ён, убачыўшы Пятра і Яана, што меліся ўвайсьці ў Сьвятыню, прасіў (у іх) міласьціны.
Ён жа пільна ўзіраўся на іх, чакаючы што-небудзь ад іх атрымаць.
А як аздароўлены кульгач ня адступаўся ад Пятра і Яана, зьбегся да іх у прыбудову, называную Салямонавай у зьдзіўленьні ўвесь народ.
Ды і ўсе Прарокі ад Самуэля і ўсе пасьля іх, хто апавясьціў, таксама прадказалі дні гэтыя.
Калі яны гаварылі да народу, прыступіліся да іх сьвятары і начальнік варты Сьвятыні і саддукеі,
І наклалі на іх ру́кі і адда́лі (іх) пад варту да наступнага дня, бо быў ужо вечар.
І, паставіўшы іх пасярэдзіне, пыталіся: якою сілаю ці якім імем зрабілі вы гэта?
Бачачы ж сьмеласьць Пятра ды Яана і сьцяміўшы, што яны людзі ня кніжныя і простыя, зьдзіўляліся. І пазнавалі іх, што яны былí разам зь Ісусам.
кажучы: што зробім з гэтымі людзьмі? бо сапраўды стаў добра вядомым усім жыхара́м Ярузаліму цуд, які сатвораны цераз іх, і мы ня можам (гэтага) аспрэчыць,
І, паклікаўшы іх, загадалі ім зусім ня гаварыць і ня навучаць у Імя Ісусава.
Дык яны пагразіўшы звольнілі іх ня знаходзячы як можна пакараць іх дзеля народу, бо ўсе славілі Бога за тое, што сталася,
А тыя, выслухаўшы, аднадушна ўзвысілі голас да Бога і сказалі: Валадару! Ты Бог, Які стварыў неба і зямлю, і мора, і ўсё, што ў іх!
І ў мноства (людзей) што ўверылі было адно сэрца і адна душа́, і ніхто нічога з маёмасьці сваёй ня называў уласным, але было́ ў іх ўсё супольнае.
І зь вялікай сілай Апосталы давалі сьведчаньне пра ўваскрасеньне Госпада Ісуса. І вялікая Багадаць была на ўсіх іх.
І ня было сярод іх нікога ў нястачы, бо ўсе, хто валодалі землямі альбо дамамі, прадаючы прыносілі цану праданага
І ніхто са староньніх ня адва́жваўся далучыцца да іх, а народ высака ставіўся да іх.
так што на вуліцы выносілі хворых і клалі на пасьцелях і ложках, каб хоць цень Пётры, калі ён праходзіў, ацяніў каго зь іх.
І накла́лі ру́кі свае на Апосталаў ды ўвязьнілі іх у вязьніцу грамадскую.
Ангел жа Госпада ноччу адчыніў дзьверы вязьніцы і, вывеўшы іх, сказаў:
Выслухаўшы ж яны нараніцы ўвайшлі ў Сьвятыню і навучалі. Архірэй і быўшыя зь ім прыйшоўшы склікалі сынэдрыён і ўсіх старэйшын сыноў Ізраэля ды паслалі ў вязьніцу прывесьці іх.
Але слугі прыйшоўшы ня знайшлі іх у вязьніцы, і, вярнуўшыся аб’явілі,
Тады начальнік варты пайшоў разам са служкамі ды прывёў іх бяз прымусу, бо баяліся народу, каб ня быць бы ім каменаванымі.
І прывёўшы (іх), паставілі іх у сынэдрыёне; і спытаўся ў іх архірэй,
А тыя пачуўшы (ажно) лопаліся ад злосьці ды рваліся, каб забіць іх.
І зараз кажу вам: адступецеся ад людзей гэтых і пакіньце іх; бо калі ад людзей задума гэтая ці ўчынак гэты, то (гэта) будзе разбурана.
І (яны) былі перакананы ім; і, прыклікаўшы Апосталаў, (і) зьбіўшы, загадалі ім ня гаварыць пра Імя Ісуса і звольнілі іх.
іх паставілі перад Апосталамі, і (яны) памаліўшыся, усклалі на іх ру́кі.
На другі ж дзень (ён) зьявіўся ім, калі яны сварыліся і нахіляў іх да згоды, кажучы: мужчыны, вы браты! Навошта крыўдзіце адзін аднаго?
Паглядзеўшы, Я ўбачыў уціск народу Майго ў Ягіпту ды пачуў стагнаньне іхняе, і зыйшоў вызваліць іх. Дык цяпер ідзі, Я пашлю цябе ў Ягіпет.
Ён вывеў іх, зрабіўшы цуды і знакі ў зямлі Ягіпту і ў Чырвоным моры і ў пустэльні (за) сорак гадоў.
Гэты, які быў у лучнасьці з Ангелам у пустэльні, які гаварыў зь ім на гары Сінай і ба́цькам нашым, які прыняў словы жывыя, (каб) перадаць (іх) нам.
І адвярнуўся ад (іх) Бог і пакінуў іх служыць войску нябеснаму, як напісана ў кнізе Прарокаў: дом Ізраэля, ці прыносілі (вы) Мне ахвярныя жывёлы і ахвяры сорак гадоў у пустэльні?
А слухалі яго ўважліва таму, што (ён) даволі часу магіяй зьдзіўляў іх.
Пачуўшы ж, што Самара прыняла́ Слова Бога, Апосталы якія былі ў Ярузаліме пасла́лі да іх Пятра ды Яана.
Яны прыйшоўшы памаліліся за іх, каб (тыя) прынялі Духа Сьвятога.
Бо ні на адным ізь іх ня было яшчэ сыйшоўшага (Духа), але былí яны толькі ахрышчаны ў Імя Госпада Ісуса.
Тады (яны) усклада́лі на іх рукі, і (тыя) прыймалі Духа Сьвятога.
І ўсе тыя, што чулі зьдзіўляліся і казалі: няўжо ж гэта той самы, што загубіў у Ярузаліме прызываючых Імя гэтае? Дый сюды прыйшоў дзеля таго каб іх, зьвязаўшы, прыве́сьці да архірэяў.
А Лідда знаходзіцца нідалёка ад Іоппы. Вучні пачуўшы, што Пётра знаходзіцца ў ёй, пасла́лі да яго двух мужчын просячы ня марудзячы прыйсьці да іх.
і расказаўшы ім усё паслаў іх у Іоппу.
Але ўстаўшы сыйдзі і пайдзі зь імі, нічога ня разьбіраючы, бо Я паслаў іх.
Дык запрасіўшы іх пачаставаў. А назаўтрае Пётра пайшоў зь імі, і нікаторыя з братоў, што былі з Іоппы, пайшлі зь ім.
І назаўтрае прыйшлі ў Кесару. А Карнэль чакаў іх, склікаўшы сваіх родзічаў і блізкіх сяброў.
бо чулі іх гаворачы мовамі і ўзьвялíчваючы Бога. Тады сказаў Пётра:
Калі ж я пача́ў гаварыць, зыйшоў Дух Сьвяты на іх як і на нас напачатку.
Былі ж сярод іх нікато́рыя мужчыны кіпрыйцы і кірэнэйцы, якія ўвайшоўшы ў Антыёху, прамаўлялі да элліністаў дабравесьцячы (ім) Госпада Ісуса.
І дайшло слова пра іх да вушэй царквы, што ў Ярузаліме; і паслалі Барнабу пайсьці ажно ў Антыёху.
І адзін ізь іх на імя Агаў устаўшы прадказаў праз Духа, што на ўсім сьвеце мае быць вялікі голад, і стаўся ён за кесара Кляўда.
Дык вучні пастанавілі паслаць на дапамогу братом, што жывуць у Юдэі, кожын зь іх хто які меў дастатак.
Гірад жа пашукаўшы і ня знайшоўшы яго, асудзіў вартаўнікоў і загада́ў сказьніць (іх). І перабраўшыся зь Юдэі ў Кесару застава́ўся (там).
У вызначаны ж дзень Гірад, апрануўшыся ў каралеўскія шаты і сеўшы на судзейскім пасадзе (перад людзьмі), прамаўляў да іх,
І калі яны адпраўлялі службу Госпаду і пасьцілі, сказаў Дух Сьвяты: выдзяліце Мне Барнабу і Саўла на дзейнасьць, на якую Я іх паклікаў.
Дык яны, папасьцíўшы й памаліўшыся, ды ўсклаўшы на іх ру́кі, адпусьцілі (іх).
Проці іх выступіў Яліма чараўнік — гэтак перакладаецца ягонае імя, — жадаючы адвярнуць старасту ад веры.
Адплыўшы ж із Пахвы, тыя, што былі з Паўлам, прыбылі ў Пэргу, у Памхвілі. А Яан, адлучыўшыся ад іх, вярнуўся ў Ярузалім.
І пасьля прачытаньня Закону і Прарокаў начальнікі сынагогі паслалі да іх, кажучы: мужчыны браты! калі ёсьць у вас слова павучэньня для народу, прамоўце.
Бог народу гэтага Ізраэля выбраў ба́цькаў нашых, і гэты народ узвысіў у бытнасьць у зямлі Ягіпту і ўзьнятай Рукой вывеў іх ізь яе.
І каля сарака гадоў цярпеў іх у пустэльні.
І, зьніштожыўшы сем народаў у зямлі Ханаана, надзяліў іх зямлёй гэных.
А як была распушчана сынагога, многія з жыдоў і багабойных празелітаў пайшлі за Паўлам і Барнабай, якія, размаўляючы зь імі, заклікалі іх заставацца ў Багадаці Бога.
Калі ж жыды ўбачылі гэткі натоўп, напоўніліся зайздрасьцяй і пярэчылі таму, што Паўла сказаў, пярэчачы ды ліхасловячы (іх).
Жыды ж падбухторылі набажных і ўплывовых жанчын і першых (мужчын) у месту і паднялі перасьледаваньне супраць Паўлы і Барнабы і выгналі іх із межаў іхных.
Яны ж, абтросшы пыл з ног сваіх на іх, прыйшлі ў Іконію.
Калі ж пагане і жыды разам з начальнікамі іхнымі памкнуліся напасьці на іх, каб зьнява́жыць ды пабіць каме́ньмі,
ды ка́жучы: мужчыны, што гэта (вы) ро́біце? І мы ёсьць падо́бныя вам людзі, якія дабравесьцяць вам, каб (вы) ад гэтых ма́рных навярнуліся да Бога Жывога, Які сатварыў неба і зямлю, і мора, і ўсё, што ў іх,
Рукапаклаўшы ж ім па цэрквах старэйшынаў (ды) памаліўшыся з по́стам, даручылі іх Госпаду, у Якога ўверылі.
Пагэтаму ў Паўлы і Барнабы адбыўся спор і спрэчка нямала́я з прыйшоўшымі, дык (браты) пастанавілі адправіць Паўлу і Барнабу, і нікаторых другіх із іх да Апосталаў і старэйшынаў у Ярузалім адносна спрэчкі гэтай.
І паўсталі нікаторыя з гарэзіі хварысэяў, што ўверылі, кажучы, што трэба іх абрэзаць і наказа́ць, каб трымаліся Закону Масея.
І змоўкла ўся грамада, і слухалі Барнабу і Паўлу, апавядаўшых якія знакі і цуды зрабіў празь іх Бог сярод паганаў.
Але Паўла меркаваў ня браць яго з сабою, (бо) ён адстаў ад іх у Памхвілі ды ня пайшоў зь імі на справу.
прыйшоўшы да Місі манíліся ісьці ў Бітынію, але ня дапусьціў іх Дух.
І прывёўшы іх да ваяводаў сказалі: гэтыя людзі трывожаць нашае места, (а) яны — жыды,
І паўстаў народ супраць іх, і ваяводы сарваўшы вопраткі зь іх загадалі біць кіямі.
Даўшы ж ім шмат удараў, кíнулі (іх) у вязьніцу загадаўшы турэмшчыку крэпка пільнаваць іх.
Ён, атрымаўшы такі загад, кінуў іх у ўнутраную вязьніцу ды ногі іхныя паўшчамляў у калоду.
А каля паўночы Паўла і Сіла, молячыся, пяялі гімны Богу, а вязьні слухалі іх.
і вывеўшы іх вонкі казаў: Гаспадары! што трэба мне рабіць каб быць зба́ўленым?
І ўзяўшы іх у тую ж гадзіну ўначы, паабмываў ім раны і быў ахрышчаны сам і ўсе ягоныя бязадкладна.
І прывёўшы іх у дом свой, паставіў (ім) пачасту́нак і ўсьцешыўся з усім домам, паверыўшы Богу.
І, прыйшоўшы, перапрасілі іх і, вывеўшы, прасілі пакінуць места.
Выйшаўшы ж зь вязьніцы (яны) прыйшлі да Ліды і, убачыўшы братоў, навучылі іх ды пайшлі стуль.
І Паўла паводля звычаю (свайго), прыйшоў да іх і тры суботы гутарыў зь імі із Пісаньняў,
І нікаторыя зь іх былі перакананы і далучыліся да Паўлы і Сілы: вялікая грамада на́бажных грэкаў дый жанок высакародных ня мала.
А няверучыя жыды праз зайздрасьць узяўшы з сабою з мейсцаў сходак нікаторых злых мужчын ды ўчыніўшы натоўп збунтавалі места. Ды прыступіўшы да дому Язонавага спрабавалі іх вывесьці да народу.
І ня знайшоўшы іх пацягнулі Язона і нікаторых братоў да начальнікаў места, крычучы: яны збунтаваўшы (усю) зямлю зьявіліся і сюды,
Але, атрымаўшы ад Язона і астатніх паручальніцтва, звольнілі іх.
Ды многія із іх паверылі і (із) паважаных грэцкіх жанчын і мужчын нямала.
І чакаючы іх (Сілу і Цімахвея) у Атэнах (і) бачачы места напоўненае ідаламі дух Паўлы абураўся ў ім.
Такім чынам Паўла выйшаў спасярод іх.
Нікаторыя ж мужчыны далучыўшыся да яго паверылі. Сярод іх і Дыаніс Арэапагіт і жанчына на імя Дамара, і другія разам зь імі.
І знайшоўшы нейкага жыда на імя Акілу родам з Понту, які нядаўна прыйшоў з Італіі, і Прыскіллу, жонку ягоную — бо Клаўдзі загадаў усім жыдам выбрацца з Рыму, — прыйшоў да іх.
І па прычыне аднолькавага рамяства жыў у іх і працаваў; бо па рамяству (яны) былі вытворцамі буданоў.
А як яны працівіліся і ліхасловілі дык абтросшы вопратку сказаў да іх: кроў вашая на галаве вашай; чысты я. Ад цяпер пайду да паганаў.
І пражыў (там Павал) год і шэсьць месяцаў навучаючы ў іх Слову Бога.
І прагнаў іх із судзілішча.
А прыбыўшы ў Эхвес, (Павал) іх там пакінуў а сам ўвайшоўшы ў сынагогу гутарыў з жыдамі.
А калі яны папрасілі застацца ў іх на доўгі час, ня згадзіўся,
І, як Паўла ўзлажыў на іх ру́кі, зыйшоў на іх Дух Сьвяты, і (яны) гаварылі мовамі і прарочылі.
А як нікаторыя закамянелі і ня верылі, зьняважаючы гэты шлях перад народам, пакінуўшы іх аддзяліў вучняў кожны дзень гутаручы ў школе нейкага Тыранна.
так што зь цела ягонага ўскладалі на хворых хусткі ды павязкі, і пакідалі іх хваробы, і духі нячыстыя выходзілі зь іх.
І чалавек, што ў ім быў злы дух, накінуўшыся на іх і ўзяўшы верх над імі, перамог іх, так што голыя і ізраненыя (яны) уцяклі із дому гэнага.
І гэта сталася ведама ўсім жыдам і грэкам, што жылí ў Эхвесе, і напаў страх на ўсіх іх, і было ўзьвялічаемым Імя Госпада Ісуса.
І многія з тых, што чынілі чары, сабраўшы кнігі спалілі (іх) перад усімі і палічылі цэны іхныя (кнігаў), і аказа́лася пяцьдзясят тысячаў срэбранцаў.
Прайшоўшы ж гэныя мясьціны і многімі словамі навучыўшы іх прыйшоў у Грэцыю.
Мы ж адплылí пасьля дзён праснакоў із Піліппаў і прыбылí да іх у Троаду цераз пяць дзён, дзе прабылí сем дзён.
Мы ж скончыўшы плаваньне ад Тыру прысталі да Пталемаіды і прывітаўшы братоў асталіся ў іх на адзін дзень.
І, прывітаўшы іх, падрабязна апавядаў, што ўчыніў Бог сярод паганаў праз служэньне ягонае.
Узяўшы іх, ачысьці сябе разам зь імі, вазьмі на сябе выдаткі і за іх, каб паабстрыгалі галовы, і тады ўсе даведаюцца, што тое, што было расказана пра цябе, ёсьць няпраўда, але (ты) жывеш і сам пільнуючыся Закону.
Тады Паўла, узяўшы мужчын гэных, ды назаўтрае, ачысьціўшыся зь імі, увайшоў у Сьвятыню, абвяшчаючы, што дні ачышчэньня скончаны, у той час, калі за кожнага зь іх была прынесена ахвяра.
(Дык) ён ураз жа, узяўшы жаўнераў і сотнікаў, пабег на іх. Яны ж, убачыўшы тысячніка і жаўнераў, перасталі зьбіваць Паўлу.
Пачуўшы ж, што гаворыць да іх у жыдоўскай мове, (яны) яшчэ больш усьцішыліся. А (ён) кажа:
Калі ж спрэчка ўзмацнілася дык тысячнік, баючыся каб Паўла ня быў імі разарваны, загадаў жаўнерам, зыйшоўшы, узяць яго спасярод іх ды весьці ў крэпасьць.
Было ж (іх) больш за сорак, што да́лі гэткі зарок.
Ты ж ня паддавайся іхным довадам: бо яго падпільноўваюць больш за сорак мужчын зь іх, якія пакляліся ня есьці і ня піць пакуль ня заб’юць яго, і цяпер яны гатовы, чакаючы ад цябе распараджэньня.
Мужчыну гэтага, схопленага жыдамі, якія маніліся (яго) забіць, я, напаўшы на іх з войскам, адабраў яго, даведаўшыся, што ён рымскі грамадзянін.
апрача аднаго гэнага голасу, што (я) крыкнуў, стоючы сярод іх: за ўскрасеньне мёртвых сёньня я судзімы вамі.
Прабыўшы ж у іх больш дзесяцёх дзён, вярнуўся ў Кесару (і) назаўтрае сеўшы на судным пасадзе загадаў прывесьці Паўлу.
што і зрабіў я ў Ярузаліме: узяўшы ўладу ад архірэяў, я многа сьвятых замкнуў у вастрогах, і як забівалі іх, (я) даваў голас (мой).
І па ўсіх сынагогах, часта мучачы іх, прымушаў да блюзьнерства і цераз меру раз’ярыўшыся супраць іх, перасьледаваў (іх) нават і да чужых местаў.
А як (усе пасажыры) доўга ня елі дык Паўла, стануўшы сярод іх, сказаў: о мужчыны, трэба было паслухацца мяне ды ня плысьцí ад Крыту ды ўсьцерагчыся гэтага няшчасьця і ўтраты.
І падняўшы якары пакíдалі (іх) у мора; і адвязаўшы вяроўкі стырна́ ды падняўшы малы парус па ветру, кіраваліся да ўзьбярэжжа.
дзе знайшлі братоў і былі запрошаны імі прабыць (у іх) сем дзён; ды гэтак прыйшлі ў Рым.
І стуль браты, пачуўшы аб нас, павыходзілі нам насустрач да Аппіявае плошчы і Трох гасьцініц. Убачыўшы іх, Паўла, падзякаваўшы Богу, акрыяў.
І сталася, (што) цераз тры дні склікаў Паўла першакоў жыдоўскіх. Калі ж яны зыйшліся, сказаў да іх: мужчыны браты! Я нічога ня ўчыніўшы супраць народу і звычаяў ба́цькаў, (але) зь Ярузаліму я быў пераданы як вязень у ру́кі рымлян.
І, назначыўшы яму дзень, прыйшлі да яго ў гасьцініцу досыць многа. І ад ранку да вечара (ён) тлумачыў ім, сьведчучы аб Валадарстве Бога ды пераконваючы іх аб Ісусе із Закону Масея і Прарокаў.
бо загрубела сэрца народу гэтага, і вушыма цяжка чуюць, і вочы свае заплюшчылі, каб ня ўбачыць вачыма і ня пачуць вушыма ды сэрцам ня ўцяміць і ня навярнуцца (да Мяне), каб Я аздаравіў іх. (Гісая 6:9−10).
Гэтак сама і Рааб блудадзейка ці ня на падставе ўчынкаў была апраўда́на, прыняўшы пасланцоў і адправіўшы іх другой дарогай?
дасьледуючы, на каторы і які час паказваў у іх Дух Хрыста, прадказаўшы пакуты Хрыста і пасьля іх Славу.
Таксама і вы, жонкі, будзьце ў паслухмянасьці сваім мужом, каб нават калі нікаторыя зь іх ня пакараюцца Слову, былі здабываемы цераз жыцьцё жон бяз слова,
ім, якія не́калі ня пакарыліся чакаўшаму іх доўгацярпеньню Бога ў дні Ноя, у час будаваньня карабля, у якім нямногія, гэта значыць восем душаў, былí зба́ўлены ад вады.
якімі дарава́ны нам вялікія і шматкаштоўныя абяцаньні, каб праз іх сталіся вы ўдзельнікамі Божай прыроды, ухіліўшыся ад гніеньня ў пажадлівасьці ў сьвеце,
Былі ж у народзе хвальшывыя прарокі, як і ў вас будуць хвальшывыя вучыцялі, якія ўвядуць згубныя гарэзіі і адкідаючы адкупіўшага іх Госпада і наклікаючы на сябе няўзабаўную пагібель.
і ў прагавітасьці будуць яны падкупляць вас прытворнымі словамі; суд іх ня марудзіць, і загуба іх ня дрэмле.
Бо калі Бог ангелаў саграшыўшых ня пашкадаваў, але ў путах цемры кíнуўшы ў тартар аддаў захоўваць (іх) для суда,
бо гэты праведнік, жывучы сярод іх, дзень у дзень мучыўся праведнай душой, чуючы і бачучы (іхныя) бяззаконныя ўчынкі;
тады (як і) Ангелы, зьяўляючыся большымі за іх паўнамоцтвамі і сілай, ня прыносяць супраць іх перад Госпадам дакараючага суда.
Любасныя, гэта ўжо другое Пасланьне пішу да вас; у іх напамінаньнем пабуджа́ю шчырую думку вашую,
Бо ад іх па іхнаму (уласнаму) жаданьню-выбару закрыта тое, што нябёсы былі здаўна́, а зямля створана з вады і ў вадзе Словам Бога;
Як і ўва ўсіх Пасланьнях гаворачы ў іх пра гэта, у якіх ёсьць нешта цяжка зразумелае, што не́вукі і няўгрунтаваныя на ўласную сваю загубу перакручваюць, як і другія Піса́ньні.
Дзеці! вы ад Бога, і перамаглі іх! таму, што Той, Каторы ў вас, большы за таго, каторы ў сьвеце.
Яны — ад гэтага сьвету, таму і гавораць ад сьвету гэтага, і сьвет гэты слухае іх.
Яны засьведчылі перад царквой пра тваю любоў. Ты добра зробіш, калі адправіш іх, як годна (перад) Богам,
Я напісаў царкве, але Дыятрэф, што любіць у іх быць першым, ня прызнае нас.
Падобна Садому і Гаморы і местам вакол іх, якія падобна гэтым аддалíся блудадзейству і пайшлі за чужым целам, сталі прыкладам і былí адда́дзены справядлівасьці вечнага агню, —
Прарочыў жа і пра іх сёмы ад Адама Янох, кажучы: «вось, прыйшоў Госпад зь мірыядамі сьвятых Сваіх
Што можна ведаць пра Бога, яўна для іх, таму што Бог паказаў ім.
Пагэтаму і аддаў іх Бог у пажадлівасьцях іхных сэрцаў нячыстасьці: апаганьваць целы свае між сабою.
Пагэтаму аддаў іх Бог ганьбе распуснай зацятасьці. Таму і жанчыны іхныя замянілі прыроднае карыстаньне на супрацьпрыроднае.
І, як яны ня ўважалі за патрэбнае мець ў пазнаньні Бога, (то) Бог аддаў іх бязглуздаму розуму чыніць няпрыстойшчыны,
Дык што, калі нікаторыя (зь іх) былі нявернымі? Няўжо іхная нявернасьць зьнішчыць вернасьць Бога?
Ногі іх хуткія на праліцьцё крыві.
Хто будзе абвінавачваць выбраных Бога? Бог (ёсьць) Той, Які (іх) апраўдвае.
Хто (іх) асуджае? Хрыстос памёр, але быў і ўваскрэшаны! Ён і знаходзіцца праваруч Бога, Ён і хадайнічае за нас.
І Давід кажа: «Хай будзе трапеза іхняя (для іх) пасткаю і сілом, і спакусай, і адплатаю ім.
Ці ня выклічу (я) рупнасьць у (сваякоў) маіх па целу і (ці ня) выратую нікаторых ізь іх?
Бо і тыя, калі ня застануцца ў няверы, будуць прышчэплены, бо Бог мае сілу ізноў прышчапіць іх.
І гэта ім ад Мяне Запавет, калі Я здыму (зь іх) грахі іхныя.
Заклікаю ж вас, браты, сьцеражыцеся тых, што ўчыняюць згрызотныя расколы і спакусы насуперак навукі, якой вы навучаны, і ўхіляйцеся ад іх;
Дык хто ёсьць Павал? Хто ж (ёсьць) Апалёс? (Яны) толькі служкі, празь якіх вы паверылі, і як кожнаму (зь іх) даў Госпад.
Ад аканомаў, да таго ж, патрабуецца, каб кожны (зь іх) быў верным.
Ці ня ведаеце, што целы вашыя зьяўляюцца Чэлясамі Хрыста? Ці ж узяўшы Чэлясы ў Хрыста зраблю (іх) чэлясамі блудадзейкі? няхай ня ста́нецца (такога)!
А такім чынам грэшачы супраць братоў і ранячы іх слабое сумленьне, грэшыце супраць Хрыста.
Але ня многіх зь іх упадабаў Бог, таму што яны былі панішчаны ў пустэльні.
Ня будзьце таксама і балванапаклоньнікамі, як нікаторыя зь іх, як напісана: «Сеў народ есьці і піць, і падняўся на гульбішча».
І ня робма блудадзейства, як нікаторыя зь іх зрабілі блудадзеяньні, і загінулі ў адзін дзень дваццаць тры тысячы.
І ня спакушайма Хрыста, як нікаторыя зь іх спакусілі і загінулі ад зьмеяў.
І ня наракайце, як нікаторыя зь іх наракалі і загінулі ад зьнішчальніка.
Бо, як цела адно, але мае многа чэлясаў, а ўсе (гэтыя) чэлясы (належаць) аднаму целу, хоць іх і многа, (аднак) складаюць адно цела, — гэтак і Хрыстос.
І тыя (чэлясы), якія мы лічым менш пачэснымі ў целе, тым большай пашанай мы іх акружаем; і няпрыстойныя нашыя (чэлясы цела) маюць (яшчэ) большае ўшанаваньне.
Цяпер жа прабываюць (у нас) гэтыя тры: вера, надзея, любоў; а любоў зь іх — большая.
Колькі напрыклад ёсьць у сьвеце ўсякіх слоў, і ніводнага зь іх няма бяз значэньня.
але Багада́цьцю Бога я ёсьць той, хто я ёсьць. І Багадаць Ягоная, што ўва мне, ня сталася марнай, але я папрацава́ў намнога больш за іх усіх: але ня я, а Багадаць Бога, якая са мною.
Прывітаюць вас цэрквы Азіі. Шчыра вітаюць вас Акіла і Прыскілла разам з царквою, якая ў іх доме.
А Ён памёр за ўсіх, каб тыя, што жывуць, больш ня для сябе жылі, але для Таго, Хто за іх памёр і ўваскрос.
Дык якая супольнасьць Сьвятыні Бога з балвана́мі? Бо вы ёсьць Сьвятыня Бога Жывога, як сказаў Бог: «пасялюся ў іх і буду жыць; і буду іхным Богам, і яны будуць Маім народам».
таму што ў моцным выпрабаваньні горам у іх збытак радасьці; і глыбокая галеча іхная збыткуе багацьцем шчодрасьці іхнай,
Як жа вы былі шчасьлівымі! І сьведчу вам, што, калі б гэта было магчымым, вы бы, вырваўшы вочы свае, адда́лі б іх мне.
Рупяцца аб вас ня з добрым (намерам), але хочуць вас адвярнуць, каб вы ру́піліся аб іх.
Бо мы Ягонае стварэньне, створаныя ў Хрысьце Ісусе на добрыя ўчынкі, якія Бог загадзя прызначыў, каб нам іх выканаць.
Бо Ён ёсьць мір наш, Які зрабіў тое і другое адзіным, і разбурыў стаячую паміж імі сьцяну, якая разьдзяляла іх і адасабляла,
будучы запамрочанымі ў розуме, зьяўляючыся адчужанымі ад жыцьця (паводля) Бога, з прычыны іхняга няведаньня, якое ў іх праз жорсткасьць сэрца іхняга.
І вы, ба́цькі, ня ўцьвяляйце дзяцей вашых, але выхоўвайце іх у навуцы і напамінаньні Госпадавым.
І вы, гаспадары, таксама паступайце зь імі, сьцішаючы патрабавальнасьць, ве́даючы, што і ў вас і ў іх ёсьць у Нябёсах Госпад, і прадузятасьці (да асобы) у Яго няма.
і ні ў чым ня палохаючыся супраціўнікаў. Гэта для іх зьяўляецца знакам пагíбелі, а для вас — выратаваньня. І гэта — ад Бога,
абяззброіўшы начальствы і ўлады, выставіў іх на пасьмешышча, перамогшы іх ім (крыжам).
сярод якіх і вы калісь хадзілі, калі жылі сярод іх.
Мужы, любіце жонак (сваіх) і ня будзьце суворымі да іх.
якія і нам забараняюць абвяшчаць (Эвангельле) паганам, каб яны былі збаўлены, так што заўсёды дапаўняюць свае грахі; але гнеў Божы дасягнуў іх нарэшце цалкам.
А пра тэрміны і канец часоў, браты, вы ня маеце патрэбы, каб вам (пра іх) пісаць.
Бо калі будуць казаць: «мір і бясьпека», тады зьнянацку спасьцігне іх загуба, гэтак жа як родавыя мукі спасьцігаюць цяжарную, — і ня змогуць унікнуць (ад адказнасьці).
і шанаваць іх вельмі высока з любоўю за працу іхную. Жывіце ў міры між сабою.
Таму і дапусьціць Бог дзейнічаць на іх аблудзе, каб яны паверылі ілжы,
і каб яны вызваліліся ад пасткі д’ябла, якой ён захапіў іх у сваю волю.
Сказаў жа нехта зь іх самых, іхны прарок: «крыцяне — заўсёды ілгуны, лютыя зьвяры, лянівыя вантробы».
Сьведчаньне гэтае праўдзівае. Дзеля гэтага дакарай іх строга, каб яны былí здаровымі ў веры,
Дзіну законьніка і Апалёса парупся выправіць у дарогу так, каб у іх ні ў чым ня было нястачы.
і, як вопратку, Ты скруціш іх, і будуць пераме́нены; а Ты Той Самы, і гады Твае ня скончацца».
Бо і Той, Хто асьвячае, і асьвячаемыя — усе ад Аднаго, дзеля гэтага Ён ня сароміцца называць іх братамі,
Гэтак сама як дзеці паходзяць (ад пэўнага) цела і крыві дык і Ён прыняў іх гэткімі (як дзяцей) каб праз сьмерць (Сваю дзеля іх) пазбавіць сілы таго хто мае сілу над сьмерцю, гэта значыць д’ябла,
Бо калі б Ісус (Навін) увёў іх у супакой, то (Ён) ня казаў бы пра іншы дзень.
А ён, які ня паходзіць ад іх, атрымаў дзесяціну ад Абрагама і таго, хто мае абяцаньні, багаславіў.
І тых сьвятароў было многа, таму што сьмерць перарывала кожнаму зь іх жыцьцё.
таму і ратаваць можа на векі вякоў тых, што прыходзяць празь Яго да Бога, бу́дучы вечна жывым, каб заступацца за іх.
Але (прарок) дакараючы іх кажа: «Вось надыходзяць дні, — кажа Госпад, — калі Я ўчыню з домам Ізраэля і з домам Юды Новы Запавет,
ня падобны Запавету, які Я ўчыніў з ба́цькамі іхнымі ў дзень (той), калі Я ўзяў іх за руку́, каб вывесьці іх зь зямлі Ягіпту, але яны ня жылі паводля Майго Запавету, і Я перастаў рупіцца пра іх, — гаворыць Госпад. —
Дык вось Запавет, які Я ўчыню з домам Ізраэля пасьля дзён гэных, — кажа Госпад, — укладу законы Мае ў думкі іхныя і напішу іх на сэрцах іхных і буду ім Богам, а яны будуць Мне народам.
Бо Я буду літасьцівы да іх у няправеднасьцях іхных і грахоў іхных і бяззаконьняў іхных больш ня ўспомню».
«Вось Запавет, які Я заключу зь імі пасьля дзён гэных, — кажа Госпад, — дам Законы Мае ў сэрцы іхныя і ў думках іхных напішу іх,
А дзе дараваньне іх, там ужо ня патрэбна прынашэньне за грэх.
Празь веру ён учыніў пасху і праліцьцё крыві, каб зьнішчальнік першынцаў ня крануў іх.
Увесь сьвет іх быў ня варты — тых, што блукалі па пустэльням і ў горах, і пячорах, і па шчылінах зямлі.
Дык калі мы мелі ба́цькаў па целу, якія каралі нас, і мы баяліся іх, дык ці ні шмат больш мы павінны карыцца Ба́цьку духаў і жыць?
ані да гуку трубнага і голасу словаў, пра які пачуўшыя прасілі, каб слова (гэта) да іх ня было падоўжана:
Навукамі рознымі і чужымі ня захапляйцеся; бо добра Багадацьцю ўмацоўваць сэрца, а ня стравамі, ад якіх ня атрымалі карысьці тыя, што спажывалі іх.
Будзьце ўважлівымі да вашых настаўнікаў і пакорнымі ім, таму што яны нядрэмна рупяцца аб душах вашых, як абавязаныя (за іх) даць справаздачу, каб яны гэта рабілі з радасьцю, а ня ўздыхаючы: бо гэта для вас някарысна.
І будзе пасьвіць іх кіям жалезным; як посуд гліняны яны будуць пакрышаны, як і Я атрымаў (уладу) ад Ба́цькі Майго;
Ведаю твае ўчынкі; вось Я даў перад табою дзьверы адчыненыя, і ніхто ня можа іх зачыніць, малую маеш (ты) сілу, але захаваў (у веры) слова (абяцаньняў) Маё і ня адрокся (ад) Імені Майго.
І я ўбачыў і пачуў голас многіх Ангелаў вакол Пасаду і жывёл і старэйшынаў, і (быў лік іх мірыяды мірыядаў і) тысячы тысячаў (нязьлічонае мноства),
І ўсякае стварэньне, якое ёсьць на небе і на зямлі, і пад зямлёй, і на моры, і ўсё, што знаходзіцца ў іх, пачуў я, што гаварылі: Сядзячаму на Пасадзе і Ягняку́ — багаслаўленьне і чэсьць, і слава, і ўладарства ў вяках вякоў.
І даны былі кожнаму вопраткі бе́лыя, і было ска́зана ім, каб супакоіліся яшчэ на малы час, пакуль (лік іх) ня дапоўняць і іхныя суслужнікі і браты іхныя, якія маюць быць забітымі, як і яны.
Таму яны ёсьць перад Пасадам Бога і служаць Яму ўдзень і ўначы ў Сьвятыні Ягонай, і Сядзячы на Пасадзе будзе жыць у іх.
І яны ня будуць больш ні галадаць, ні прагнуць, і ня будзе іх пячы сонца і ніякая сьпёка,
таму што Ягняк, Які пасярод Пасаду будзе пасьвіць іх і вадзіць іх да жывых крыніцаў водаў; і абатрэ Бог усякую сьлязу з вачэй іхных.
І чацьверты Ангел затрубіў, і была паражона траціна сонца і траціна месяца, і траціна зорак, так што траціна іх сталася зацемрана, і дзень трэйцюю (частку) сваю ня быў асьветлены, таксама і ноч.
І дана ёй, каб ня забівала іх, але каб яны былі мучанымі пяць месяцаў, і мучэньне ад яе падобна мучэньню ад скарпіёна, калі ўджаліць чалавека.
І гэтак я ўбачыў у бачаньні коней і коньнікаў на іх, маючых панцыры вогненныя і гіяцынтавыя і серныя; і галовы ў коней, як галовы (у) львоў, і з ратоў іхных выходзіць агонь і дым і серка.
І ў гэныя дні людзі будуць шукаць сьмерці, але ня знойдуць яе; і захочуць памерці, але сьмерць уцячэ ад іх.
Яны маюць уладу зачыніць неба, каб ня ішоў дождж у дні іхнага прарочаньня, і маюць уладу над водамі ператвараць іх у кроў, і пляжыць зямлю ўсялякай напасьцяй, калі толькі захочуць.
І калі яны скончаць сьведчаньне сваё, зьвер, што выходзіць зь бяздоньня, будзе весьці вайну супраць іх, і пераможа іх і заб’е іх.
І тыя, што жывуць на зямлі, будуць радавацца аб іх і весяліцца, і пашлюць адзін аднаму падарункі, таму што гэтыя два прарокі мучылі жыхароў зямлі.
І пасьля трох з паловай дзён дух жыцьця ад Бога ўвайшоў у іх, і яны ўсталі на ногі свае; і страх вялікі напаў на тых, што глядзелі на іх.
І пачулі яны моцны голас зь неба, які казаў ім: узыйдзіце сюды. І яны ўзыйшлі на неба на воблаку; і ўбачылі іх ворагі іхныя.
І хвост ягоны звалок трэйцюю частку зорак (зь) неба, і скінуў іх на зямлю. І дракон стаў перад жанчынай, якая мела нарадзіць, каб калі народзіць дзіця сваё, зжэрці (яго).
І адбылася вайна на небе: Міхаіл і Ангелы ягоныя ваявалі супраць дракона, і дракон і ангелы ягоныя ваявалі (супраць іх).
Але (яны) ня выстаялі, і ня знайшлося ўжо мейсца для іх на небе.
І пачуў я голас моцны, які гаварыў на небе: цяпер настала збаўленьне і сіла, і Валадарства Бога нашага, і ўлада Хрыста Ягонага, таму што скінены абвінаваўца братоў нашых, які вінаваціў іх перад Богам нашым удзень і ўноч.
Таму радуйцеся Нябёсы, і тыя, хто ў іх жыве! Гора жыхарам зямлі і мора, таму што зыйшоў д’ябал да вас, маючы лютасьць вялікую, ведаючы, што ня шмат мае часу.
І дадзена было яму ўчыніць вайну супраць сьвятых і перамагчы іх; і дадзена была яму ўлада над усякім родам і мовай, і племям.
яны ёсьць духі дэманаў, робячыя знакі, каб выходзіць да валадароў зямлі і ўсяго сьвету, каб сабраць іх на вайну Таго Дня вялікага — (Дня) Бога Уседзяржыцеля.
І ён сабраў іх на мейсца, што завецца па-жыдоўску Армагеддон.
Тут розум, які мае мудрасьць. Сем галоў ёсьць сем гор, дзе гэта жанчына сядзіць на іх;
Яны будуць весьці вайну зь Ягняком, і Ягняк пераможа іх, таму што Ён Госпад валадароў і Кароль (над) каралямі, і тыя, што зь Ім — пакліканыя і выбраныя і верныя.
І плод жаданьня душы тваёй адыйшоў ад цябе, і ўсё раскошнае і пышнае адыйшло ад цябе, і ты ўжо ніколі ня знойдзеш іх.
І із вуснаў Ягоных выходзіць меч востры, каб ім (Ён) падпарадкаваў народы. І Ён будзе пасьвіць іх ськіпетрам жалезным. І Ён топча чавільню віна помсты і гневу Бога Ўседзяржыцеля.
каб пажэрці трупы каралёў і трупы тысячнікаў і трупы ду́жых, і трупы коней і коньнікаў на іх, і трупы ўсіх вольных і рабоў, і малых, і вялікіх.
І я ўбачыў пасады, і паселі на іх, і суд быў да́дзены ім, і душы сьцятых за сьведчаньне Ісуса і за Слова Бога, і каторыя ня пакланіліся зьверу, ні абразу ягонаму, і ня прынялі кляймо на лоб свой і на руку сваю. І яны ажылí і валадарылі са Хрыстом тысячу гадоў.
ды выйдзе заблуджаць народы, што на чатырох краёх зямлі, Гога і Магога, каб сабраць іх на вайну, лік якіх, як пясок мора.
І ўзыйшлі яны на абсяг зямлі, і акружылі стан сьвятых і места любаснае. І зыйшоў ад Бога агонь зь неба і зжэр іх;
а д’ябал, які заблуджаў іх, укінуты ў возера агню і серкі, дзе зьвер і ілжэпрарок, і будуць мучаны ўдзень і ўначы ў вяках вякоў.
Тады мора аддало мёртвых, што былі ў ім, і сьмерць і пекла аддалі мёртвых, што былі ў іх; і суджаны былі кожны па ўчынках сваіх.
І сьцяна места мае дванаццаць падмуркаў, і на іх імёны дванаццацёх Апосталаў Ягняка́.
І ночы там ня будзе; і ня маюць патрэбы ў сьветачу і ў сьвятле сонца, таму што Госпад Бог асьвятляе іх; і будуць валадарыць у вяках вякоў.
Бо я сьведчу кожнаму, хто чуе словы прароцтва скрутка гэтага: калі хто дадасьць (што-небудзь) да іх, то Бог накладзе на яго плягі, якія напісаны ў скрутку гэтым.
